"RL" (Contén)

GALICIA

Reposteiro. Foi o creador da Casa Rei das Tartas de Mondoñedo, de gran sona pola calidade dos seus produtos. Obtivo numerosas distincións e condecoracións, entre as que cómpre destacar a Medalla al Mérito Turístico (1977), o premio Monsieur Maitre Rotisseur (1981), Gallego Ilustre (1986) e Fillo Predilecto de Mondoñedo.

PERSOEIRO

Guionista e realizador cinematográfico norteamericano. Foi perseguido polo maccarthismo a raíz da súa participación en guións como Champion (Campión, 1949) e en High Noon (Alto mediodía, 1952). Trasladouse posteriormente a Inglaterra, onde escribiu o guión de The Bridge over the Kwai River (A ponte sobre o río Kwai, 1957).

PERSOEIRO

Político italiano. Secretario xeral do partido Democratici Cristiani (1969-1973), ocupou o ministerio de Defensa (1974-1976), o de Asuntos Exteriores (1976-1979) e o cargo de primeiro ministro (1980-1981), do que dimitiu a raíz do escándalo da loxia francmasónica P-2. Foi viceprimeiro ministro no goberno de Bettino Craxi (1983-1987).

PERSOEIRO

Médico. Introduciu novos métodos na terapéutica da tuberculose e das enfermidades do tórax coa construción do pneumotórax artificial.

CAPITAIS

Capital da provincia de Forlí-Cesena, en Emilia-Romaña, Italia (107.650 h [2000]). Situada entre Monte Falterone e o Adriático, localización que favorece o comercio. A súa economía baséase na industria téxtil, química, de mobles e de zapatos. Fundada polos romanos nos inicios do s II a C, foi denominada Forum Livii en tempo de Xulio César. Vinculada aos xibelinos no s XI, foi señorío dos Ordelaffi (ss XIV-XV) e desde o s XVI señorío dos Estados Pontificios. Do seu patrimonio cultural destacan, entre outras, as igrexas de San Mercuriale (s XII), San Filippo Neri (ss XVII-XVIII) e a catedral da Santa Croce e os palacios da Podestà (s XV) e de Foschi (ss XVIII-XIX) e a fortaleza de Catarina Sforza (ss XIV-XV).

GALICIA

Historiador e canonista. Doutor en Xurisprudencia e licenciado en Canons (1835), foi catedrático en Barcelona, Salamanca e Sevilla antes de converterse no reitor da Universidad Libre de Vitoria. Colaborou coa Igrexa en materia de dereito canónico e na continuación do libro do padre Flórez La España Sagrada. Dirixiu La Gaceta de Oñate e foi redactor de La Esperanza. Entre os seus escritos destacan “Instituciones canónicas de Devoti”, “Concordia de la Iglesia y el estado en la época de la España goda” (1857), “Estado de los estudios históricos en España durante el reinado de Carlos II” (1860) e un traballo inédito sobre o Colexio de Fonseca. Foi membro da Real Academia de la Historia.

FILOSOFOS

Filósofo e economista francés. Encadrado na corrente do socialismo utópico, elaborou un sistema social fundado nos falansterios, comunidades de persoas en réxime de cooperativa de produción e consumo. Propugnou a creación dunha sociedade, onde os homes fosen libres de todas as forzas que lle teñen limitado o exercicio das propias posibilidades e o desenvolvemento completo da personalidade; e o amor libre, posto que consideraba que a familia e o matrimonio eran institucións oprimentes. Malia ter defendido unha reforma da sociedade, defendeu a monarquía, pois non impedía a posta en práctica de ningún dos cambios propostos. Considérase como un dos precursores do cooperativismo actual. Entre as súas obras máis importantes cómpre destacar Théorie des quatre mouvements et des destinées génerales (1808), Théorie de l’unité universelle (1822) e Le nouveau monde industriel et sociétaire (1829).

PERSOEIRO

Político británico. Parlamentario liberal, foi ministro de Exteriores en catro ocasións. Partidario da emancipación dos EE UU, da igualdade de dereitos civís en Irlanda e das reformas constitucionais en Inglaterra, foi o artífice da abolición da escravitude no Reino Unido. Opúxose ao despotismo do Rei Xurxo III e defendeu a Revolución Francesa.

PERSOEIRO

Químico alemán. Estudiou química no laboratorio de J. von Liebig en Giessen. Considerado o pai da química analítica moderna, estableceu un sistema de separación de catións en grupos para a súa análise cuantitativa. Publicou Anleitungzur qualitativen chemischen Analyse (1841) e a primeira revista dedicada á química analítica, Zeitschrift für analytische Chemie, que apareceu en 1862.

PERSOEIRO

Químico e mineraloxista francés. No 1887, xunto con J. M. Crafts, descubriu o uso do cloruro de aluminio en reaccións de síntese de homólogos do benceno, coñecida como reacción de Friedel e Crafts.

PERSOEIRO

Zoólogo. As súas investigacións sobre a conduta das abellas levárono ao descubrimento dos medios que utilizan os individuos das colonias para comunicarse e transmitirse a información necesaria sobre a existencia, a clase, a dirección e a distancia das fontes de alimentación (danza das abellas). Publicou, entre outras obras, Aus dem Leben der Bienen (Da vida das abellas, 1927) e Tanzsprache und Orientierung der Bienen (A linguaxe danzada e a orientación das abellas, 1965). Polos seus traballos, decisivos na fundación da etoloxía animal, otorgóuselle en 1973, xuntamente con K. Lorenz e N. Tinbergen, o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía.

PERSOEIRO

Escritor e diplomático. Licenciouse en Dereito pola UNAM e realizou estudios de posgrao en economía no Instituto de Altos Estudios Internacionais de Xenebra. Profesor de literatura en diversas universidades norteamericanas, colaborou na revista Medio siglo, cofundou e dirixiu a Revista Mexicana de Literatura e foi codirector de El Espectador. Así mesmo, fundou o Movimiento de Liberación Nacional del Comité Nacional de Auscultación y Organización. Da súa produción destacan Los días enmascarados (1954), La región más transparente (1958), La muerte de Artemio Cruz (1962), Aura (1962), Cambio de piel (Premio Biblioteca Breve 1967), Casa con dos puertas (1970), Tiempo mexicano (1971), Terra nostra (Premio Xavier Villaurrutia 1976 e Premio Rómulo Gallegos 1977), La cabeza de la hidra (1978), Gringo Viejo (1985), Cristóbal Nonato (1987), El naranjo o los círculos...

PERSOEIRO

Escritor. Publicou La Madonna dei filosofi (1931), Il castello di Udine (1934), Meraviglie de Italia (1939), Anni (1943), Adalgisa (1943), Novelle dal Ducato in fiamme (1953), Accoppiamenti giudiziosi (1963), Quel pasticiaccio brutto di via Merulana (1957), La cognizione del dolore (1963) e Novella seconda (1971).

PERSOEIRO

Médico. Fixo a primeira descrición da enfermidade que se denomina kuru, afección nerviosa dexenerativa que só afecta a certas tribos papúas de Nova Guinea. En 1976 recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, xuntamente con B. S. Blumberg, polos seus traballos sobre a orixe e a diseminación das enfermidades infecciosas.

PERSOEIRO

Político. En 1977 foi elixido presidente do PNV e, nas eleccións de 1980, lehendakari do goberno vasco. Reelexido en 1984, enfrontouse á dirección do partido por diferencias sobre a estruturación interna da comunidade autónoma, e foi substituído no cargo. En 1986 abandonou o partido e fundou Eusko Alkartasuna (EA), que presidiu ata 1999.

GALICIA

Pintor e escritor. Foi un dos integrantes da denominada nova figuración madrileña. As súas primeiras obras achegáronse á arte pop e posteriormente outorgoulle o protagonismo á cor. Entre as súas obras destacan Desnudo bajando la escalera (1976-1977) e Matisse de día, Matisse de noche (1977). Na súa faceta de escritor destaca Aprender a nadar (1980). Recibiu o Premio Nacional de Artes Plásticas en 1992.

GALICIA

Mestre e escritor. Cronista oficial de Boiro, fundou en Ribeira o colexio Bayón. A partir de 1956 colaborou en diversas publicacións e, entre outros catálogos, en Compostela monumental (1993). Entre as súas obras destacan Los caminos de Santiago en Galicia (1991), Piedras ilustres de la Barbanza, Muros y Xallas (1997) Guía das heráldicas de Pobra do Deán e Vila do Caramiñal (1998), Nueva galería de piedras ilustres de la Barbanza, Muros y Xallas (2000) e Valle-Inclán y Viana del Prior: estampas del tiempo ido (2001). Recibiu, entre outros galardóns, a Medalla de Plata del Mérito Turístico, o Premio Pérez Lugín, o Premio Fernández Latorre (1965), o Premio Julio Camba (1993), o Premio Fenosa e o Premio Castelao.