"Sar" (Contén)

Apéndice carnoso no pescozo da cabra e outros animais.

Xénero de bacterias Gram-positivas que se caracterizan por ter forma de coco e carecer de esporas. Existen formas aerobias e anaerobias; algúns troncos son móbiles e preséntanse en grupos de 8 elementos (colonias pigmentadas). Son frecuentes como contaminantes. As formas anaerobias habitan no solo e as aerobias na pel. Inclúe especies saprófitas e parasitas facultativas.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘carne’.

Mesocarpo carnoso.

Tumoración do testículo e do epidídimo, independentemente da súa natureza.

Substancia tóxica que segregan os protozoos sarcosporídeos parasitos.

Formación quística que pode presentarse no tecido muscular dalgúns animais, como por exemplo o porco, os ruminantes e o cabalo, a consecuencia da parasitación de sarcosporídeos.

Goma resina exsudada por Astragalus sarcocolla, arbusto de Persia e Arabia. Empregábase antigamente polos médicos destes países para “facer crecer” a carne das úlceras, chagas e feridas aplicándoa directamente sobre a ferida.

Xénero de plantas perennes, da familia das quenopodiáceas, formada por plantas de talos carnosos e flores hermafroditas dispostas en fascículos de tres. En Galicia está presente a especie S. perennis, que crece en praias e marismas, e florece entre xullo e agosto.

Xénero de fungos da familia das hidnáceas, ao que pertence a lingua de ovella moura.

Arca sepulcral feita para conter un cadáver e utilizada en íntima relación co culto dos mortos e cos ritos funerarios da inhumación. Desde a prehistoria fabricáronse de diferentes materiais, formas e decoracións. A maioría dos que se conservan son de pedra ou terra cocida e domina a forma prismática rectangular. En Exipto tamén eran antropomorfos e adoitaban levar inscricións xeroglíficas, motivos arquitectónicos e xeométricos. En Creta, en época minoica, eran de forma de paralelepípeda e ían decorados con motivos naturalistas. En Chipre (s V a C) eran de pedra esculpida, con patas e historiados. Os fenicios difundiron o tipo de sarcófago antropoide que imitaba a forma do cadáver estendido e reproducía a máscara na tapa. Entre os sarcófagos romanos dominou o tipo prismático de mármore con relevos, que acumulaba tanto a tradición grega como a etrusca e iconograficamente reflectía o repertorio habitual do helenismo, a miúdo acompañando o retrato do defunto. Os sarcófagos do cristianismo primitivo...

Tumor carnoso semellantes ao sarcoma.

Enfermidade inflamatoria crónica, de etioloxía indeterminada, caracterizada pola formación de proliferacións retículo-histiocitáreas (como gránulos de millo, cun granuloma epitelioide no interior) cutáneas, ganglionares, glandulares, óseas ou pulmonares.

aíña elástica que contén un fascículo muscular elemental.

Estado morboso que se caracteriza pola formación de sarcomas múltiples.