"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Comediógrafo e poeta. Destacou polos seus entremeses, entre eles, Los ciegos, Los gitanos e La visita de la cárcel, e por dúas comedias burlescas tituladas La muerte de Valdovinos e Las mocedades del Cid.

1. Que ten forma de cancro.

2. Que ten forma de cangrexo.

1. Que ten a natureza ou o aspecto do cancro.

2. Que está afectado polo cancro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Carballo baixo a advocación de san Martiño.

PERSOEIRO

Sociólogo. Profesor de socioloxía na Universidade de Santiago de Compostela, iniciouse en Economía e obtivo o Diplome d’Études Approfondies pola Université de Paris VIII (Vincennes). Destacado militante do PCG-PCE, ingresou posteriormente, na coalición IU. Publicou, entre outras obras: El laberinto de las autonomías y las castas periféricas dominantes, una introdución a la sociología electoral (1982), Análisis socio-económico de la Costa de la Muerte (1986), en colaboración con Pedro Arias Veiga, Las elecciones en Galicia, 1977-1997: de la hegemonía centrista a la competencia tripartidista (1998), Economistas, empresarios, intelectuales, periodistas, políticos, prelados y sus mercados macro y microsociales (1999).

PERSOEIRO

Escritor. Comezou a súa andaina literaria en El Correo Gallego, de Ferrol. Publicou os poemarios La musa loca (1910?) e Flor de mi senda (1912), e a miscelánea Alborear (1915?), que incluía poesía e teatro.

1. Composición musical con texto versificado interpretado a unha ou máis voces e, frecuentemente, con acompañamento instrumental. A canción caracterizouse ao longo do tempo por unha gran diversidade de xéneros e formas. Na época carolinxia desenvolveuse, paralelamente ao canto monódico eclesiástico e influída por el, a chamada canción lírica latina, canto para unha soa voz con texto profano. Do s IX ao X documéntanse prantos e epitalamios e conservouse o nome dun autor, Sedelius Scott (880?), chamado Golias carolinus. Por outra parte, a partir do s XI, deuse a coñecer a produción dos cregos errantes chamados goliardos, que levaban de vila en vila cancións profanas baseadas musicalmente nos modos eclesiásticos da liturxia e, dende o s XI, inspiradas totalmente na secuencia; a unidade melódica determinábase polo uso exclusivo dun modo para cada estrofa. No Cancioneiro de Cambridge (s XI), colección de lamentacións, cantos políticos e cancións eróticas, os pneumas están...

2. 1. Composición poética de carácter lírico e xeralmente de tema amoroso que adoitaba ir acompañada de melodía. De orixe escura, constituía xa a forma máis elevada da poesía occitana trobadoresca e o seu tema era o amor cortés e o encomio. Aínda que a liberdade estrófica era total, dentro dunha canción as estrofas mantiñan unha mesma estrutura co fin de poder ser cantadas sobre unha mesma melodía. A cobra ou estrofa presentábase en tres agrupamentos de versos: os dous primeiros grupos rimaban entre eles de forma cruzada (ab ba) ou encadeada (ab ab), e constituían a parte chamada frons; o terceiro grupo non presentaba forma determinada na distribución das rimas e chamábase cauda. Este esquema básico completouse posteriormente co engadido de rimas novas na frons (ex: aba cc, ou abb cc). Se, en xeral, as rimas da cauda eran diferentes das da frons, ás veces a última da primeira parte coincidía coa primeira da segunda (ex: ab ba...

   2. canción alirada

      ariedade da canción italiana tamén denominada canción clásica. Prescinde da orde rigorosa da estancia e utiliza unha unidade estrófica, a lira, que oscila entre os catro e os seis versos (cuarteto-lira, lira garcilasiana, sexteto lira, septeto alirado e oitava alirada), combinando heptasílabos e hendecasílabos con rima consoante.

   3. canción italiana

      Composición poética tamén denominada canción petrarquista, real, extensa ou canzone. Componse dun número indeterminado de estrofas ou estancias, que combinan versos hendecasílabos con heptasílabos, de rima consonante. O esquema métrico fixado na primeira estrofa mantense obrigatoriamente nas seguintes. Finaliza cunha estrofa máis reducida chamada remate, envío ou commiato, que, xeralmente, ten o primeiro verso solto e contén a despedida do poeta a un destinatario ou a reflexión da súa mesma canción. Acadou a súa estrutura definitiva con Petrarca e, segundo a definición de Dante Alighieri en De vulgari eloquentia (1304-1307), consta de dúas partes principais, o canto introdutorio (fronte) e o final (sirima), unidas por un verso de transición (chiave ou elo), que ten a mesma rima có último verso da fronte. O canto introdutorio pode estar dividido en dous pés (piedi) e o canto final en dous contrapés (volte)....

   4. canción leopardina

      ariedade da canción italiana que recibe o seu nome do poeta Giacomo Leopardi. As estrofas que a compoñen coinciden nun mesmo número de versos, pero difiren na disposición das rimas consonantes e na proporción en que aparecen os versos hendecasílabos e heptasílabos. Non presenta chiave ou elo.

   5. canción libre

      Composición poética que se caracteriza por emular formas da poesía tradicional, con rima asonante e reiteración de versos e de metros, como o romance e a cuarteta, ou formas paralelísticas. A lonxitude dos versos pode chegar ás doce sílabas.

   6. canción pindárica

      ariedade da canción italiana que debe o seu nome ao modelo grego de Píndaro, no que se basea. É unha combinación de versos heptasílabos e hendecasílabos, que riman en consonante. Componse de dúas estrofas simétricas (estrofa e antiestrofa), e unha terceira, chamada épodo, de diferente extensión e orde de rimas que as dúas anteriores.

3. Frase ou dito que se repite excesivamente e resulta molesta.