"SS" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor francés. Flaubert dirixiu a súa vocación literaria e Turgenev orientouno na técnica novelística. A primeira obra destacada, Boule de Suif (1880), levouno a dedicarse de cheo á literatura. Practicou un tipo de novela naturalista, onde destacan os relatos curtos La maison Tellier (1881), Contes de la bécasse (1883), Contes du jour et de la nuit (1885) e Le Horla (1887). Tamén publicou as novelas Una vie (1883), Bel-ami (1885), Mont Oriol (1887) e Pierre et Jean (1888), así como a peza teatral La paix du ménage (1893).

PERSOEIRO

Stadhouder de Holanda e Zelanda (1585-1625) e de Utrech e Overijssel (1590-1625), fillo de Guillerme I de Orange-Nassau. Foi nomeado presidente do Consello de Estado das Provincias Unidas (1584) e gobernador e capitán xeral (1587). Á fronte das tropas españolas conquistou Breda (1591), Nieuwpoort (1600) e Rhinberg (1601). Opúxose á Tregua dos Doce Anos (1609-1621).

PERSOEIRO

Sociólogo e antropólogo francés. Considérase o fundador da etnoloxía en Francia e o introdutor na escola sociolóxica francesa dunha concepción funcionalista e estruturalista, prolongada e desenvolvida posteriormente por Lévi-Strauss. Foi discípulo de Durkheim e colaborou con el na revista L’Année Sociologique, da que tamén foi director. Das súas obras destacan Essai sur la nature et la fonction du sacrifice (1899), con Henri Hubert, La sociologie, objet et méthode (1901), con Fauconnet, Essai sur le don. Forme et raison de l’échange dans les sociétés archaïques (1923-1924), Les techniques du corps (1934) e Manuel d’ethnographie (1947).

PERSOEIRO

Novelista inglés. Caracterizouse polo emprego do humor negro nos seus relatos e deuse a coñecer ao gañar o premio de novela Somerset Maugham coa obra First Love, Last Rites (1975). Tamén publicou The Imitation Game (1981), recompilación de tres obras teatrais para televisión, Atonement (2002) e In between the Sheets (2004). Recibiu o premio Booker en 1998.

PERSOEIRO

Escultor húngaro. Estudiou pintura e escultura en París, onde acadou un estilo baseado en formas macizas para composición pechada. Da súa obra destacan as esculturas O pensador gordo (1911) e Muller fregando (1913), os relevos Fuxitivos (1909) e Bailaríns (1912), e numerosos monumentos fúnebres.

CIDADES

Cidade do land de Saxonia, Alemaña, situada á beira do río Elba (34.700 h [1990]). Fundada en 929 por Enrique I de Alemaña, converteuse na capital dunha poderosa marca, e pasou a Prusia en 1745. O castelo de Albrechtsburg, dos últimos momentos do s XV, converteuse en sede da manufactura de porcelana de Meissen. Fundada en 1710 por J. F. Böttger, descubridor en Europa da fórmula da porcelana dura chinesa, foi a primeira manufactura europea deste tipo de porcelana.

PERSOEIRO

Fisiólogo alemán. Estudou a innervación vexetativa do intestino (plexo submucoso de Meissner) e dos riles, así como a composición química da urina. Das súas obras destaca Untersuchungen über die elektrische Ozonerzeugung (1871).

PERSOEIRO

Pintor, gravador e escultor francés. Cultivou o tema histórico e de xénero, de factura minuciosa e de pequeno formato, que impuxo como moda. En 1834 deuse a coñecer coa obra Le visite chez le bourgmestre. Pintou a epopea napoleónica en Campagne de France, 1814 (1864) e destaca Le siège de Paris (1870). Foi o primeiro pintor galardoado coa Légion d’Honneur.

PERSOEIRO

Pintor, escultor, ourive e decorador italiano. En 1726 foi designado ourive e decorador oficial do Rei Luís XV de Francia. Foi un dos mestres da decoración rocalla e caracterizouse por un forte gusto polo exuberante e imaxinativo. Escribiu varios tratados sobre decoración, como Livre d’ornemens inventez et dessinez par Meissonnier (1734).

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Adepto da Aufklärung, propugnou unha relixión espiritualista capaz de facer acceder aos homes á cultura humanista universal. Traduciu a Biblia ao alemán, e na súa obra fundamental, Jerusalem oder über religiöse Macht und Judentum (Xerusalén ou sobre poder relixioso e xudaísmo, 1783), definiu o clima espiritual do xudaísmo. Desde o punto de vista filosófico a súa obra principal foi Phädon (Fedón, 1767), onde defendeu, con argumentos leibnizianos a inmortalidade da alma.

PERSOEIRO

Compositor alemán. Foi discípulo do pianista L. Berger e do compositor K. F. Zelter, e estudou estética con Hegel en Berlín. En 1829 dirixiu Wir setzen uns nit Tränen nieder (A Paixón segundo San Mateo), de J. S. Bach, por quen amosou interese desde entón. En 1843 fundou o Conservatorio de Leipzig. Das súas obras destacan Trío con piano (1820), Variations sérieuses (1841), cuartetos de corda (1827, 1838, 1847), quinteto de corda (1845), un sexteto con piano (1824), Ein Sommernachtstraum (O soño dunha noite de verán, 1843), os oratorios Paulus (1836) e Elias (1846), trece sinfonías para orquestra de corda (1821-1825) e cinco para grande orquestra (1824-1842), dous concertos para piano (1831, 1837), un para violín e orquestra (1844), outro para violín e corda e 48 Lieder ohne Worte (Cancións sen palabras, 1830-1845) para piano.

PERSOEIRO

Pintor. Foi discípulo de B. E. Murillo, e membro (1666-1673) e mordomo (1668-1669) da Academia de Pintura de Sevilla. Rematou os cadros do altar maior da igrexa dos capuchinos de Cádiz, que Murillo deixou sen rematar, e pintou San Felipe Neri adorando a la Virgen e San Cirilo de Alejandría.

PERSOEIRO

Escritora marroquí. Referencia de diversos organismos internacionais, converteuse nunha voz destacada e activa da intelectualidade do mundo árabe e unha autoridade mundial nos estudos coránicos. Publicou Al Hubb fi hadaratina al-Islamiya (O amor na nosa civilización islámica, 1983), Nissa’ al’ Gharb (Mulleres de Gharb, 1985), Islam and Democracy: Fear of the Modern World (1992), Les Ait-Débrouille (1997), Scheherazade Goes West (2001) e As sultanas esquecidas (2003). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de las Letras (2003).

PERSOEIRO

Compositor francés. Estudou con Saint-Saëns, Fauré e Gigout. Compuxo operetas e óperas cómicas, como Veronique (1898) e Fortunio (1907), e ballets, como Les deux pigeons (1886). Dirixiu a Opéra-Comique de París (1898-1904) e a orquestra da Opéra de París (1907-1914). Compuxo tamén música para piano.

PERSOEIRO

Dramaturgo e poeta. Coñecido como Charles Vildrac, fundou o grupo Abbaye en 1906. A visión idealista do humanismo marcou a súa obra. Das súas obras teatrais destacan Le paquebot Tenacity (1920), La brouille (1930) e Dommages de guerre (1961).

PERSOEIRO

Político alxeriano. Fundou o Étoile Nordafricaine, considerado o primeiro movemento político alxeriano, e o Parti Populaire Algérien en 1937. Opúxose ao Front Libération Nationale (FLN).

PERSOEIRO

Arquitecto alemán. Utilizou o ferro e o vidro e creou as fachadas de cristal cunha concepción basicamente funcional, que deu lugar ao estilo dos almacéns modernos (Wertheim, Berlín, 1896). Fixo o museo de Darmstadt e o palacio Cohn-Oppenheim, en Dessau.