"Vic" (Contén)

1. Cultivo das árbores forestais.

2. Ciencia que estuda o cultivo dos bosques e o seu aproveitamento racional. Ocúpase de previr os incendios forestais e de limitar os seus efectos, regular os pastos, defender os bosques naturais e impedir as explotacións abusivas.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Abram Terc, exiliouse en París (1973). O seu ensaio Cto takoje socialističeskij realizm (Que é o realismo socialista, 1959) amosa o sinal da disidencia. Tamén destacan a novela L’ubimov (1963) e os relatos recollidos en Fantastičeskije provesti (Relatos fantásticos, 1961), inspirados por Hoffmann.

PERSOEIRO

Actor e realizador cinematográfico sueco. Dirixiu Tösen fr<n stormyrtorpet (A moza da turbeira, 1917), Mästerman (O mestre Samuel, 1920), Körkarlen (A carreta pantasma, 1921), The Scarlet Letter (1926) e, especialmente, The Wind (1928). Traballou de actor en Ordet (1943) e en Smultronställert (Amorodos ventureiros, 1957).

PERSOEIRO

Poeta, teórico e crítico literario ruso. Foi o principal representante da escola formalista rusa, próxima ás correntes de vangarda. Publicou numerosos estudos sobre teoría literaria, como Voskresěenije slova (A resurrección da palabra, 1914) e Tristan Šendi Sterna i teorija romana (Tristan Šendi Sterna e a teoría da novela, 1921). Durante a década de 1930 adoptou os elementos da crítica oficial con obxecto de continuar a investigación formalista. Destacan Pamjatnik naučnoj osibke (Monumento a un erro científico, 1930), Tetiva. O neskhodstve skhodnogo (A corda do arco. A desemellanza do semellante, 1970) e Lev Tolstoj (1963).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Coñecido como Aleksandr Sergejevič Neverov, a súa obra reflicte temas sociais no marco da revolución. Destacan Marja-bolsevistka (María a bolxevique, 1921) e Taškent gorod-khlebnij (Taškent, a cidade do pan, 1923).

PERSOEIRO

Político ruso. Coñecido como V’ačeslav Mikhajlovič Molotov, en 1906 ingresou no partido bolxevique. Presidente do Consello de Comisarios do Pobo (1930) e do Komitern (1930-1934), en 1939 foi nomeado Comisario do Pobo e despois ministro de Asuntos Exteriores, e como tal asinou o pacto de non agresión xermano-soviética. Co inicio da destalinización (1956) foi destituído do seu cargo e expulsado do comité central do PCUS en 1957, e do partido en 1962. En 1984 foi readmitido no PCUS. Deu nome ao cóctel Molotov.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Publicou a compilación Donskie rasskazy (Contos do Don, Premio Stalin 1926), Tikhij Don (O Don de plácidas augas, Premio Stalin 1941), unha das súas obras fundamentais; e Podn’ataja Celina (Terras cultivadas, 1932, Premio Lenin 1960). Foi membro do Sóviet Supremo desde 1946. Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1965.

FILOSOFOS

Filósofo e teólogo. Seguidor do eslavofilismo e crítico do racionalismo occidental, concibiu un ecumenismo en que Rusia facía de ponte entre Oriente e Occidente. Das súas obras destacan Filosofskie načala cel’nogo znanija (Os principios filosóficos do coñecemento integral, 1877), Čtenija o Bogočelovečestve (Leccións sobre o carácter teándrico 1877-1881) e Kritika otvlečonnykh načal (Crítica dos principios abstractos, 1880).

PERSOEIRO

Escritor ruso. Considerado un dos autores máis importantes do seu tempo, radicalizou o seu pensamento ata extremos de loucura antisoviética e de relixiosidade medieval, actitude que influíu sobre a calidade literaria das súas últimas obras, inferiores ás primeiras. Destacan Matrenin dvor (A casa de Matriona, 1963), Rakovyj korpus (Pavillón de cancerosos, 1969) Arkhip’elag Gulag (Arquipélago Gulag, 1973). En 1970 recibiu o Premio Nobel de Literatura.

PERSOEIRO

Sociólogo ruso. Participou na Revolución rusa e foi membro da asemblea constituínte. Oposto ao réxime soviético, marchou a EE UU e naturalizouse estadounidense. Das súas obras destacan Social and Cultural Mobility (1927-1941), Contemporary Sociological Theories (1928), Social and Cultural Dynamics (1937-1941), Man and Society in Calamity (1942) e Modern Historical and Social Philosophies (1950).

PERSOEIRO

Compositor e pianista ruso. Discípulo de M. Steinberg e de A. Glazunov, das súas obras destacan as óperas Nos (O nariz, 1930) e Ledi Makbet Mcenskogo vezda (Lady Macbet de Mcensk, 1934), as súas quince sinfonías (1926-1972), os quince cuartetos (1938-1974), un concerto para violoncello (1966), varios ballets, música para piano, de cámara, para teatro e diversas bandas sonoras para cine.

PERSOEIRO

Político ruso. Conselleiro de Alexandre I (1806-1812), impulsou un proxecto liberal destinado á descentralización administrativa e á participación das clases ilustradas no goberno.

PERSOEIRO

Actor e director dramático. De nome Konstantin Sergejevič Aleksejev, fundou o Teatro Artístico de Moscova, con V. I. Nemirovič-Dančenko, onde puxo en práctica as súas concepcións dramáticas e desenvolveu o seu prestixioso método de interpretación. O actor ten que evitar toda afectación non motivada, e a obra, para el, é un conxunto orgánico formado pola vontade estruturadora do director en que nada queda solto. A loita contra o divismo e a educación dos actores e do público tamén forman parte do seu sistema.

PERSOEIRO

Político serbio. Deputado e fundador da Unión Radical, foi ministro de Finanzas (1922-1926 e 1934) e primeiro ministro de Iugoslavia (1935-1938). Practicou unha política de aproximación aos países do Eixe e asinou tratados con Italia (1937) e Alemaña (1938).

PERSOEIRO

Político ruso. Foi presidente do Consello de Ministros (1906) e tivo unha actuación política autoritaria. Levou a cabo unha reforma agraria (1911), acelerou a política de rusificación de Finlandia e impulsou a colonización de Siberia.

PERSOEIRO

Compositor ruso. Discípulo de Rimskij--Korsakov, a súa ampla produción pódese dividir en catro grandes períodos. O período ruso comprende obras tan diferentes como L’oiseau de feu (1910), baixo a influencia do grupo ruso dos Cinco, Petruska (1911) e a revolucionaria Sacre du pritemps (1913). A época experimental inclúe L’histoire du soldat (1918) e As vodas (1923). A partir de 1920 comezou o período neoclásico, etapa que finalizou con The Rake’s Progress (1951), ópera moi influída polo bel canto italiano. A derradeira etapa, a serial, está integada por Septeto (1953), Canticum Sacrum (1956), o ballet Agon (1957), a cantata Abraham and Isaac (1964) e o Requiem (1966). Escribiu Poétique musicale (1940) e, en colaboración con R. Craft, Conversations with Strawinsky (1959).