"BD" (Contén)

Elemento metálico que pertence ao grupo VI A da táboa periódica, de número atómico 42 e peso atómico 95,94, que está situado entre o niobio e o tecnecio. Pode presentar as valencias +2, +3, +4 e +6, esta última a máis estable. É de cor branca agrisada. Foi descuberto en 1778 por Scheele e illado en 1872 por Hjelm. Atópase na natureza principalmente en forma de molibdenita e wulfenita, e na industria obtense por redución do seu óxido en corrente de hidróxeno, á temperatura de 1.050°C. O molibdeno existe en todos os seres vivos, de feito que o fungo Aspergillus niger non se pode desenvolver sen este elemento. Ademais, actúa como catalizador na fixación do nitróxeno nas fabáceas e na síntese da clorofila. Emprégase como compoñente na produción de determinadas aliaxes férricas e non férricas, ás que confire outro tempero e resistencia á corrosión. Os aceiros cun contido de molibdeno superior ao 1,1% empréganse na fabricación de ferramentas de corte rápido e para a produción de imáns...

Aplícase á flor diplostemonada cando os estames do verticilo externo son epipétalos.

Proceso tectónico que se inicia coa subdución da codia oceánica dunha placa litosférica baixo a codia continental doutra nun límite converxente, ata atopárense as dúas codias continentais que colisionan e forman unha cordilleira de colisión. Nas suturas deste tipo de cordilleiras quedaron localizados algúns fragmentos de codia oceánica, chamados ofiólitas.

Antropónimo que ten a súa orixe na forma latinizada do árabe Abdullah, composto de abd ‘servo, escravo’ e Allah ‘Deus’. É o equivalente semántico das formas latinas Servodei ou Servodeo, nomes de dous santos mozárabes. Sobre a forma feminina creouse máis tarde a masculina.

Parte máis posterior do abdome dos arácnidos, das ordes dos escorpións, palpígrados e uropixios, caracterizada polo seu estreitamento respecto á parte anterior do abdome e pola súa flexibilidade.

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘variña’.

Método de cálculo por medio de variñas divididas en nove espazos, nos que están inscritos os números axeitados para facer con elas multiplicacións e divisións.

Conxunto de rabdómeros.

Procedemento para detectar obxectos ocultos, minerais ou auga no subsolo, por medio dunha variña ou dun péndulo que se leva na man.

Persoa que practica a rabdomancia.

Formación diferenciada, semellante a un bastonciño, presente no extremo das células que forman a retínula fotorreceptora (células retinulares) do omatidio, nos ollos compostos dos artrópodos. Conteñen os pigmentos fotosensibles, e o seu conxunto denomínase rabdoma.

Tumor do tecido muscular estriado.