"CAU" (Contén)

1. 1. Aquilo que ten como consecuencia un determinado suceso ou unha determinada cousa.

   2. Motivo que leva a unha persoa a realizar algunha cousa.

   3. Aquilo que explica a aparición dunha cousa.

   4. Todo aquilo que, dalgunha maneira, explica a existencia ou o cambio dunha cousa que se denominaría efecto. O influxo da causa no efecto chámase causalidade. Normalmente, distínguese entre a causa (que produce o efecto) e a ocasión ou a condición (que facilitan ou provocan a produción do efecto pola causa). Aristóteles e os escolásticos diferenciaron catro causas que agruparon á súa vez en dous tipos: dúas intrínsecas e dúas extrínsecas. Entre as primeiras están a causa formal, que se refire á forma ou ao modelo, e a causa material, referida á materia de que está feita unha cousa. Entre as segundas, a eficiente, que é principio do cambio, e a causa final ou finalidade, referida a aquilo para o que se produce ou se dá algo. Unha quinta causa é a exemplar. Os medievais distinguiron tamén entre a causa primeira (Deus) e as causas segundas (criaturas), entre as causas principais...

   5. teoría das causas actuais

      Teoría formulada por Lamarck, Constant Prévost e Lyell, que basea a explicación dos fenómenos xeolóxicos antigos nas mesmas causas que producen os actuais, “o presente é a clave do pasado”. O actualismo afirma que os fenómenos bruscos se producen accidentalmente e que as modificacións son lentas.

2. Empresa á que se dedican esforzos desinteresados ou altruístas.

3. Proceso xudicial, especialmente de tipo penal.

4. Tramitación dunha acusación contra alguén que determina a culpabilidade e a sanción por parte dun tribunal.

PUBLICACIÓNS

Publicación quincenal impresa en Pontevedra o 1 de marzo de 1913 co subtítulo de “Órgano da Federación Agrícola de Pontevedra”. Dirixida por Francisco Soliño, saíu o último número o 23 de xuño do mesmo ano. Publicaba temas relacionados coa eliminación do sistema foral e a loita contra o caciquismo, tamén había diversas colaboracións poéticas en galego (a maioría anónimas) como o poema “Cantares”, de José Rey González.

1. Relativo ou pertencente á causa ou á causalidade.

2. 1. conxunción causal

      Conxunción que introduce a cláusula que indica o motivo ou a causa dun determinado efecto e, polo tanto, expresa relacións de causa entre dúas ou máis cláusulas. En galego son conxuncións causais porque, pois, como e que, pero tamén se distinguen locucións causais (ou conxuncións causais complexas) que desempeñan a mesma función; entre elas, como queira que, dado que, pois que, por causa de que, por cousa de que, por culpa de que, por mor de que, posto que, visto que e xa que.

   2. Que expresa unha circunstancia de causa.

   3. cláusula causal

      Cláusula introducida por unha conxunción causal que expresa unha circunstancia de causa respecto á outra clásula. Por exemplo, en Traballaron moitas horas xa que querían rematar o proxecto antes do mes seguinte, a cláusula iniciada polo nexo xa que introduce a causa do efecto expresado por Traballaron moitas horas.

1. Relación que hai entre unha causa e o seu efecto.

2. Influxo da causa no efecto e na relación que resulta. Normalmente fai referencia á causa eficiente en contraposición á finalidade. A regularidade da relación causa-efecto ten a súa formulación no principio de causalidade (todo fenómeno ten unha causa) e na lei de causalidade (nas mesmas circunstancias, as mesmas causas producen os mesmos efectos).

3. Relación de causa-efecto que hai entre o acto humano (de acción ou de omisión) e o resultado dun feito delitivo no que existe unha responsabilidade.

4. Principio segundo o que o coñecemento das condicións iniciais dun sistema físico nun momento t 0 e da dinámica que o controla (forzas e ecuación do movemento) determinan completamente os valores das variables dinámicas en todo tempo t posterior a t 0 . No marco da dinámica clásica, este determinismo maniféstase polo feito de que a ecuación diferencial do movemento ten unha única solución, unha vez especificadas as condicións iniciais. A aparición da relatividade e da mecánica cuántica modificaron esta concepción; así, a causalidade estrita (coñecemento completo do estado final unha vez coñecido o estado inicial) substitúese por unha causalidade probabilista (coñecemento probabilista do estado final).

1. Que ou quen causa.

2. Persoa física que, por mor da súa morte, provoca a sucesión legal ou testamentaria dos seus bens.

1. Que obra como causa ou axente.

2. Aplícase aos verbos ou ás formas verbais que indican que o seu suxeito non realiza a acción por si mesmo senón que lla obriga a realizar a alguén ou algo. En galego, como noutras linguas romances, o causativo pode expresarse mediante o uso transitivo dun verbo intransitivo (

1. Caixa na que se gardan as hostias que aínda non foron consagradas.

2. Caixa de reducidas dimensións na que se gardan xoias.

1. Relativo ou pertencente á xestión e á defensa de causas e preitos.

2. Procurador que representa os litigantes perante os tribunais.

3. Avogado en causas legais.

1. Superficie envolvente da aberración de esfericidade, producida pola reflexión ou a refracción dun feixe de raios paralelos nunha superficie esférica.

2. Sección plana dunha superficie cáustica.

1. Calidade de cáustico.

2. Maldade no que se di ou no que se escribe.

1. Aplícase á substancia capaz de exercer unha acción química corrosiva sobre os tecidos orgánicos.

2. Aplícase á linguaxe, ao estilo ou ao humor que presenta sarcasmo ou unha certa maldade na ironía.

1. Cuberto a carón da casa no que gardan o carro e os apeiros de labranza.

2. Cova debaixo da terra na que viven animais como o raposo, a lontra ou outros mamíferos.

3. calostra.

1. 1. Actitude prudente ante un perigo probable.

   2. Precaución tomada para pasar desapercibido ou coidado que se pon ao levar a cabo algunha cousa.

2. Documento que antigamente acreditaba a recepción dunha cousa.

3. Condición que impón un testador nun legado a un lexitimario. Deste xeito, este último, se reclama contra o testamento, ten que conformarse só coa lexítima estrita e perder o exceso da liberalidade outorgada. A idea deste procedemento atribuíuselle ao xurista do s XVI Mariano Socino o Novo, do que tomou o seu nome.

1. Que é preventivo.

2. Aplícase ás medidas que se dispoñen para lograr un fin ou evitar calquera perigo.

1. Axente empregado para destruír tecidos orgánicos como pode ser o frío, a calor, os cáusticos, etc.

2. Instrumento cirúrxico destinado á práctica da cauterización pola calor. Emprégase para destruír tecidos patolóxicos ou para parar as hemorraxias dos pequenos vasos sanguíneos no curso dunha intervención cirúrxica.

3. cauterización.