"Ea" (Contén)

1. Tornar agre, de sabor semellante ao do limón ou vinagre.

2. Ter sabor acedo ou agre unha cousa.

3. olverse agre, adquirir un sabor acedo.

4. Enfastiar ou incitar a un animal, polo xeral ás abellas.

PERSOEIRO

Político. Ao principio defendeu a política dos galicanos e dos xansenistas no parlamento de París, onde foi avogado xeral (1690), procurador xeral (1700) e chanceler (1717-1718; 1720-1722; 1737-1750), desautorizando dende 1720 os seus antigos correlixionarios.

PERSOEIRO

Político castelán, marqués da Vega de Armijo e vizconde de Bobadilla. Foi Secretario das Cortes constituíntes xurdidas da Revolución de 1854. Deputado por Córdoba (1855), afiliouse á Unión Liberal de O’Donnell. Foi Gobernador de Madrid (1858-1860), vicepresidente das Cortes (1861), Ministro de Fomento (1861) e de Gobernación, embaixador en Francia, Ministro de Estado nos gobernos de Sagasta e vicepresidente do Consello Liberal.

PERSOEIRO

Poeta, comediógrafo e novelista francés. Escribiu o drama en alexandrinos Le Père Lebonnard (1889) e a novela Maurin des Maures (1908).

PERSOEIRO

Trobador portugués do que non posuímos ningún documento que testemuñe a súa orixe ou condición. Para uns críticos sería un burgués ou un vilán, mentres que para outros formaría parte da nobreza. A súa actividade poética céntrase na segunda metade do século XIII ou nos comezos do XIV. A súa posible relación con Vasco Perez Pardal apunta a unha estadía de Airas Veaz na corte de Afonso X na década de 1260. O Cancioneiro da Biblioteca Nacional e a Tavola Colocciana atribúenlle catro cantigas: tres de amor e unha de escarnio. Pola súa banda, o Cancioneiro da Biblioteca Vaticana só recolle baixo a rúbrica atributiva do trobador as tres composicións de amor, (transmitidas tamén polo anterior cancioneiro). Unha das cantigas de amor recollidas nos apógrafos italianos, “A dona que eu vi por meu”, aparece tamén no Cancioneiro da Ajuda, xunto con outras once composicións, formando un conxunto homoxéneo que a crítica atribúe a Fernan Gonçalves de Seavra. No escarnio...

1. Exposición dun medio á acción física ou química do aire. É unha práctica común nas plantas potabilizadoras de auga.

2. 1. Exposición á acción química do aire.

   2. Impregnación de aire.

   3. Saturación dun líquido con aire.

3. Acción e efecto de facer penetrar nos poros do solo o aire preciso para a súa fertilidade.

1. de airear.

2. Dise do lugar onde o aire circula libremente.

3. Vento que dura pouco tempo.

4. Golpe forte de aire.

5. Enfermidade ou influxo maligno que afecta sobre todo aos nenos polo contacto con certos animais, especialmente os réptiles, persoas e lugares como cemiterios.

1. Someter á acción do aire.

2. Saír dun lugar pechado para tomar o aire.

3. Renovar o aire.

4. Comentar algo para poñelo en coñecemento da xente.

1. Planta da familia das aizoáceas.

2. Familia de herbáceas da superorde das cariofílidas á que pertence o xénero Carpobrotus.

1. Ter fame, devecer pola comida.

2. Desexar algo ardentemente.