"Rab" (Contén)

IGREXAS

Igrexa románica da segunda metade do s XII situada na parroquia do mesmo nome. O edificio ten unha única nave da que só se conserva a ábsida rectangular, cuberta por unha bóveda de canón, e os paramentos laterais como exemplos da súa traza románica.

1. Atar dúas ou máis cabalerías de forma que anden en ringleira, unha detrás doutra.

2. Fuxir un animal por causa da calor ou dos insectos.

1. Que pode ser asegurado.

2. Que é susceptible de ser garantido por un seguro, tanto desde o punto de vista legal como desde o da técnica aseguradora.

1. De bile negra, hipocondríaco.

2. De carácter difícil ou irascible.

REXIÓNS

Rexión da Siberia Occidental, Rusia, limitada ao L e ao O polos vales do Ob’ e do Irtyš respectivamente, ao S pola estepa de Kulundina e ao N pola rexión de Vas’uganje. Chaira de 117.000 km2, está cuberta na súa maior parte pola vexetación propia da estepa, e conta con numerosos lagos, entre os que destaca o Chani, con 3.612 km2 de superficie. Os seus principais núcleos urbanos son Barabinsk e Tatarsk. A poboación autóctona é de orixe tártara. Dende o tempo dos tsares, e tamén no dos soviets, foi un dos lugares aos que se enviaban os disidentes políticos e os delincuentes.

MONTAÑA

Montaña da India, ao N de Gayā, onde existen uns hipoxeos de planta máis ou menos redonda, escavados nos gneis, datados no s III a C.

PERSOEIRO

Arquitecto neoclásico. Iniciou, no 1818, a urbanización da Xénova moderna (antiga Via Carlo Felice e Piazza delle Fontane Marose) e construíu o Palazzo dell’Accademia Lingustica e o Teatro Carlo Felice (1826-1828).

1. Relativo ou pertencente aos barabras ou á súa lingua.

2. Individuo dalgunha das poboacións nubias de barabras.

3. Poboacións nubias do Nilo medio, entre Exipto (sur de Aswān) e Sudán (a rexión setentrional). Practican principalmente a agricultura e emigran en gran número ás cidades de Exipto como serventes ou pequenos mesteirais. A manifestación relixiosa tradicional destes pobos é a islámica. Non obstante , formaron parte dos núcleos cristiáns de Nubia que non foron islamizados ata o s XIV, cando se infiltraron tribos nómades árabes que, ao final do século, fundaron o Reino de Funj, que perdurou ata o inicio do s XIX. A súa lingua, chamada tamén nuba, pertence ao grupo chari-nilótico.

PERSOEIRO

Monxe beneditino e erudito. As súas numerosas obras latinas danlle un lugar moi importante na primeira Idade Media, que a través da Escola de York e Alcuíno converxen no denominado renacemento carolinxio. Entre as súas obras teolóxicas cómpre salientar as esexéticas, de tendencia alegórica e espiritual, pero temén de alto contido literario e de crítica textual. Cómpre destacar as Homilías. Introduciu na literatura histórica o sistema de datar os feitos a partir do nacemento de Cristo. Destaca a Historia eclesiastica gentis anglorum (Historia eclesiástica do pobo inglés), unha historia de Inglaterra dende a ocupación romana ata o 731. Tamén escribiu obras de gramática e científicas e no eido literario unha serie de obras poéticas, moitas delas perdidas. Foi canonizado en 1899. Festa: 27 de maio.