"UIT" (Contén)

1. 1. Acción e efecto de liquidar.

   2. Proceso polo que os bens mobles, inmobles ou os activos en xeral dunha empresa se converten en diñeiro en efectivo.

   3. enda polo miúdo con carácter extraordinario e cunha gran rebaixa de prezos que se fai nun establecemento comercial por cesamento da actividade, reforma ou traslado. Dunha maneira regular poden realizarse para dar saída a stocks acumulados.

2. Acto de dar por finalizada unha relación laboral, principalmente entre unha empresa e un traballador, e documento en que se fai constar que as contas quedan axustadas e saldadas.

3. licuefacción.

1. forcanza.

2. Peza dunha embarcación, que ten forma de medio arco, e pola que se meten os remos ou outras varas para evitar que caian.

1. Que se dá sen cobrar ou se recibe sen pagar.

2. Que carece de base ou fundamento.

PERSOEIRO

Conde de Toulouse e de Poitiers. Foi defensor dun antipapa pero, convencido por Bernaldo de Claraval, fíxose eremita e peregrinou a Roma, Xerusalén e Santiago de Compostela, onde morreu (1138). A tradición teno identificado con don Gaiferos de Mormaltán. Na iconografía pode representarse imberbe ou barbado, vestido como cabaleiro ou como eremita, e leva como atributos un helmo, unha cota de malla, o manto negro dos guillermitas, escudo e lanza. A súa festividade celébrase o 10 de febreiro.

PERSOEIRO

Duque de Aquitania (915-918), marqués de Septimania (886-918) e conde de Toulouse (Guillerme II, 886-887), de Auvernia, de Bourges, de Limoges, de Perigord e de Roergue. Cedeu a vila de Cluny aos beneditinos para fundar a abadía dedicada aos santos Pedro e Paulo (910).

PERSOEIRO

Duque de Aquitania e de Gascoña (1086-1127), fillo de Guillerme VIII de Aquitania. Participou na Cruzada de 1101, onde o seu exército foi derrotado polos turcos. Ao seu regreso a Francia invadiu sen éxito e en varias ocasións o condado de Toulouse. Entre 1120 e 1123 axudou a Afonso I de Aragón na loita contra os musulmáns. É o trobador máis antigo coñecido. Consérvanse da súa autoría once poemas amorosos, ademais doutros de tipo tabernario e obsceno.

PERSOEIRO

Duque de Aquitania e de Gascoña (1127-1137), fillo de Guillerme IX de Aquitania. Mecenas de numerosos trobadores, antes de morrer durante a súa peregrinación a Santiago de Compostela, cedeu o seu ducado a Luís VI de Francia e casou a súa filla, Leonor de Aquitania, co herdeiro ao trono francés, Luís Plantagenet.

1. Forca de madeira para voltear a herba.

2. Pinzas de madeira para recoller as castañas do chan.

1. Instrumento cordófono da familia dos laúdes. A caixa de resonancia ten forma de oito e prolóngase cun mango sobre o que hai unha peza de madeira ou diapasón, dividido, habitualmente, en dezanove compartimentos ou trastes. No centro da mesa harmónica hai un orificio circular. Normalmente, consta de seis cordas e a súa afinación, do grave ao agudo, é mi, la, re, sol, si, mi. Fernando Sor e Mauro Giuliani foron dous dos máis influíntes compositores de música para guitarra e o fundador da escola moderna foi Francisco Tárrega. No s XX destacaron como virtuosos Narciso Yepes, Andrés Segovia, David Russell, Manuel Barrueco, Álvaro Pierri e Paco de Lucía. Entre os compositores para guitarra destacaron Joaquín Turina, Joaquín Rodrigo e Heitor Villa-Lobos.

2. ariedade de guitarra cunha sonoridade que se obtén amplificando electricamente as vibracións obtidas das cordas, en conexión cun altofalante ou máis.

PERSOEIRO

Estudiou Ciencias Químicas e Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se doutorou. Foi investigador, profesor e xefe da Sección de Corrección de Suelos do CSIC, catedrático de Edafoloxía, director do Colexio Universitario de Ourense, decano da Facultade de Farmacia de Santiago e director do Instituto Universitario de Estudios e Desenvolvemento de Galicia. As súas investigacións centráronse fundamentalmente na edafoloxía, onde destaca o seu labor como xefe do equipo que levou a cabo o Mapa de Solos do norte de España. Das súas obras destacan Suelos de la zona húmeda española, Técnicas de análisis de suelos. Experimentos de campo, Técnicas de análisis de suelos e Itinerarios de los suelos de Galicia. É membro da Sociedade Internacional de Ciencias do Solo, presidente da Sección de Química, Física e Ciencias Naturais da Academia Galega de Ciencias e membro do seminario de Estudios Galegos.

PERSOEIRO

Escritor galego. Exerceu o sacerdocio e publicou Unha Noite na casa do Tío Farruco do Penedo (1885), obra galardoada nun certame literario de Lugo en 1877.