"OMI" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos neocomítidos.

2. Molusco fósil da familia dos neocomítidos.

3. Familia de moluscos cefalópodos fósiles, semellante á dos ammonítidos, que viviron no Valanxiniano e Hauteriviano (Cretáceo Inferior).

1. Relativo ou pertencente ao neotomismo.

2. Seguidor do neotomismo.

ENTRADA LARGA

Fórmula para calcular a potencia enésima dun binomio, coñecida tamén como teorema do binomio. No caso de que o expoñente n do binomio sexa un número natural a súa expresión é

FORMULA

onde os coeficientes (nk) coñecidos como coeficientes binomiais, obtéñense da fórmula
       

FORMULA2

CIDADES

Cidade do ken de Hyōgo, na illa de Honshū, Xapón, situada na baía de Osaka (397.618 h [1997]). Ten destilarías de sake e produción de aceite vexetal.

PERSOEIRO

Bailarín e coreógrafo ucraíno. Destacou pola espectacularidade das súas obras, incluídos os seus saltos e a sensibilidade artística que demostrou. Formou parte do ballet de Diaghilev e despois foi o seu coreógrafo. Destaca a súa interpretación en Sheherazade, en Les Sylphides (1909) e en Le Spectre de la Rose (1911).

1. Listaxe de nomes de persoas ou cousas.

2. Listaxe de persoas que traballan nunha empresa e perciben un soldo.

3. 1. Documento dunha empresa en que se especifica a retribución que corresponde a cada traballador segundo categorías e conceptos.

   2. Retribución económica que o traballador recibe cada mes.

1. Relativo ou pertencente ao nome.

2. Relativo ou pertencente á nómina.

3. Que existe de nome pero non na realidade.

4. cheque nominal.

5. valor nominal.

1. Relativo ou pertencente ao nominalismo

2. Seguidor do nominalismo.

1. Aplícase ao título, efecto comercial ou valor mobiliario en que consta o nome da persoa ou a entidade a favor da que son estendidos, en oposición a aqueles en que o posuidor é indeterminado.

2. Caso que expresa a función gramatical do suxeito, nas linguas flexivas que teñen declinación, como o grego ou o latín. Tamén se denomina caso recto, por oposición aos outros da declinación, denominados oblicuos, que exercen outras funcións complementarias na oración. O nominativo latino, como, o resto dos casos desapareceu nas linguas romances debido a unha simplificación casual no acusativo e ao aumento progresivo do réxime preposicional. En galego perviven restos do caso nominativo nos antropónimos Marco < Marcŭs, Domingos < Dŏmĭnĭcŭs, Pilatos < Pīlatŭs, Xesús < Iesŭs, Carlos < Carolŭs; no substantivo deus > dĕus; nas formas do pronome persoal tónico eu < ĕgō, tu (dialectal) < tū, el < ĭlle, ela < ĭlla, < nōs, vós < vōs e no sistema dos demostrativos este, esta, isto < ĭste, ĭsta, ĭstŭd, ese, esa, iso < ĭpse, ĭpsa, ĭpsŭd...