"SS" (Contén)

PERSOEIRO

Escritora, irmá de Terenci Moix. A súa poesía, na liña vangardista europea, destaca pola utilización da colaxe. Publicou os libros poéticos Baladas para el dulce Jim (1969), No Time for Flowers (1971, Premio Bizkaia de Poesía) e Vals negro (1995). Da súa obra narrativa, que pretende reflectir aquilo que a rodea, destacan Julia (1970), Las virtudes peligrosas (1985) e o libro de relatos De mi vida real nada sé (2002).

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Terenci Moix, a súa obra caracterizouse pola incorporación dos valores pop, a revaloración do melodrama e da imaxinación sadomasoquista a través da literatura dos cómics. Tamén escribiu teatro, fixo traducións e colaborou na televisión. Da súa produción en catalán destacan La torre dels vicis capitals (1968, Premio Víctor Català 1967), Onades sobre una roca deserta (1969, Premio Josep Plá 1968), Món Mascle (1971), Siro o la increada consciència de la raça (1972, Premio Prudenci Bertrana e Premio da Crítica Serra d’Or), Sadístic, esperpéntic u àdhuc metafísic (1976, Premio Joan Esterrich) e El sexe dels àngels (1992, Premio Ramon Llull 1992 e Lletra d’Or 1993). En castelán destacan El sadismo de nuestra infancia (1969), El dia que murió Marilyn (1970, Premio da Crítica Serra d’Or), No digas que fue un sueño (1986, Premio Planeta), La herida de la esfinge (1991),...

MUNICIPIOS

Municipio e capital da comarca de Pla d’Urgell, situado na provincia de Lleida, Catalunya (10.004 h [2001]). Son importantes o gando porcino e as granxas de aves. Os principais sectores industriais son o alimentario, a industria do papel e o sector das artes gráficas.

PERSOEIRO

Músico. A súa música, á marxe de escolas e técnicas, caracterizouse pola súa expresión lírica directa. Das súas obras para piano destacan Scènes d’enfants (1915-1918), Charmes (1920-1921), Música callada (1959-1967), e das súas obras para canto e piano destaca o ciclo Combat del somni (1942-1951). Compuxo obras corais como Cantar del alma (1951) e Ultreia (1962-1966), e para guitarra Suite Compostelana (1962). Foi nomeado Académico de Honor da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1973) e recibiu numerosos premios, como a Medalla al Mérito en las Bellas Artes (1980) e a Medalla de Oro da SGAE (1984).

PERSOEIRO

Compositor francés. Debutou en 1734 como violinista no Concert Spirituel, que dirixiu entre 1735 e 1762. Escribiu ópera, numerosas obras relixiosas, motetes e concertos para violín. Da súa produción destacan Pièces de clavecin en sonates (1734), Les sons harmoniques (1738), Triton et l’Aurore (1753) e Thésée (1765).

PERSOEIRO

Pedagoga italiana. Foi a primeira muller, en Italia, que acadou a licenciatura en Medicina (1894) na Universidade de Roma. Traballou na clínica psiquiátrica desa universidade onde iniciou as súas experiencias con nenos mentalmente deficientes e, en 1898, fundou a Scuola Magistrale Ortofrenica, que dirixiu de 1899 a 1900. En 1907 inaugurou a primeira Casa dei Bambini destinada aos fillos das familias obreiras do barrio de San Lorenzo en Roma. Foi a creadora do método Montessori, que cre no potencial creativo dos rapaces e ten por obxectivo fomentar a expresividade e iniciativa dos nenos mediante a utilización de material didáctico novo. En 1933 tivo que abandonar Italia xa que o réxime de Mussolini clausurou as súas escolas. Regresou en 1947 para reorganizar as escolas e reanudar as súas clases na Universidade de Roma. Destacan as súas obras Il metodo della pedagogia scientifica applicato all’educazione infantile nella Case dei Bambini (1909), L’autoeducazione nelle scuole elementari (1916),...

PERSOEIRO

Pianista de jazz. Coñecido como Tete Montoliu, formouse co seu pai e con D. Cots. Cego de nacemento, foi discípulo de Don Byas (1945-1947). Durante a década de 1960 actuou como músico con Dexter Gordon, John Coltrane, Stephane Grappelli, Lucky Thompson e Chet Baker. Son especialmente importantes as súas colaboracións a dúo co vibrafonista Bobby Hutcherson e co contrabaixista danés Niels Henning Orsted Pedersen. Da súa discografía destacan Body & Soul (1971), Tete a Tete (1976), The Man From Barcelona (1990), Tete en el San Juan (1995) ou Free boleros (1996). Postumamente editouse o seu derradeiro concerto co título Per sempre, Tete (1997). Obtivo o premio Ciutat de Barcelona polo conxunto da súa obra (1988) e a Creu de Sant Jordi (1990).

PERSOEIRO

Músico e compositor. Discípulo de L. Millet, E. Morera e J. Pahissa, a súa obra conseguiu unha gran proxección internacional. Despois do seu primeiro éxito, Cinco canciones negras (1945), experimentou con diferentes estilos e tendencias. Así, tivo unha época antillana (Cuarteto Indiano, 1951), abstracta (Concierto breve, 1953), impresionista (Sonatine pour Ivette, 1960) e ecléctica (Concertino 1+13, 1975). A súa produción operística limítase ás obras El gato con botas, Una voce in off e Babel 46 (1967, estreada en 1994). Recibiu o premio Ciutat de Barcelona (1982), o Premio Nacional de Música (1991) e a Medalla de Oro al Mérito en Bellas Artes (1994).

PERSOEIRO

Pedopsiquiatra. Organizou, con Alfred Strauss, o primeiro consultorio de neuropsiquiatría infantil do estado español no Institut Psicotècnic de la Generalitat, dirixido por Emili Mira. Tamén con Mira i Strauss, creou o centro de investigación psicolóxica La Sageta. En 1940 fundou o Institut de Pedagogia Terapèutica, que dirixiu. Publicou La infancia anormal (1933), Oligofrenias (1942), Psicología del niño y del adolescente (1957), Niños psicópatas (1948), Els fills, sexe i educació e Els inadaptats (1970), entre outras. Cultivou tamén a novela en catalán e o ensaio.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Influído por Andy Warhol, comezou cun estilo puramente underground, para proseguir cunha carreira máis comercial. Da súa filmografía destacan a triloxía Flesh (1968), Trash (1970) e Heat (1971), as versións de clásicos do terror Blood for Dracula (1973) e Flesh for Frankenstein (1974), e os filmes Forty Deuce (1981) e Le Neveu de Beethoven (1985).

PERSOEIRO

Físico alemán. Estudou na Universidade de Múnic, onde se doutorou en 1958. Traballou no Instituto Max Planck (Heidelberg), na Universidade de Múnic, no Instituto de Tecnoloxía de California e dirixiu Instituto Max von Laue en Grenoble (Francia). Os seus estudos sobre as aplicacións dos raios gamma e os fenómenos de resonancia, iniciados en Heidelberg e en Múnic e continuados no Instituto Tecnolóxico de California, conducírono ao descubrimento do efecto que leva o seu nome. Efectuou mesturas no campo das partículas atómicas e verificou algunhas previsións teóricas de Einstein. En 1961 recibiu, conxuntamente con R. Hofstadter, o Premio Nobel de Física.

PERSOEIRO

Economista francés. As súas aportacións pertencen a dúas vertentes fundamentais: os problemas monetarios, tratados en obras como   Le système international de Bretton Woods (1948) e La politique monetaire (1971), e os problemas da economías socialista, en L’économie socialiste (1968).

1. Relativo ou pertencente ao pobo mossi ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo mossi.

3. Pobo de África Occidental que ocupa a conca do alto Volta. Forman unha sociedade moi xerarquizada, con profesións ben diferenciadas como forxadores, xoieiros e ceramistas. As mulleres ocúpanse da agricultura, mentres que os fulbes se ocupan do gando. Cálcúlase o seu número nuns catro millóns e medio de individuos.

4. Lingua da familia níxero-kurdufaniana, do grupo voltiano, falada polos mossis.

PERSOEIRO

Compositor ucraíno. Estudou con Glière en Moscova. Autor de obras para orquestra de estética realista, como Fonderi d’acier (A fundición de aceiro, 1926), compuxo tamén sinfonías, unha comedia musical, a cantata patriótica Minino et Pozharski, o poema sinfónico Ukraine, e música de cámara e vocal.