"AN" (Contén)

1. Mover de xeito pronunciado as cadeiras ao andar.

2. Balancear o corpo ao andar.

1. Que ten carraña.

2. Aplícase á persoa que ten mal xenio.

3. Que ten avaricia para adquirir riquezas e non compartilas.

PERSOEIRO

Impresor. Instalouse en Verín en 1890 onde imprimiu La Voz de Verín e, probablemente nese mesmo ano, o xornal El Eco. Deixou a súa imprenta a Lino García Vázquez. Logo viaxou a Vigo para publicar o semanario Comercio de Vigo a partir de 1894, xornal que el mesmo dirixiu. Posteriormente, a imprenta pasou a ser propiedade de Cerqueira e Pariña. Regresou a Ferrol en 1898.

PERSOEIRO

Político e militar mexicano. Participou na revolución contra Porfirio Díaz, ao lado de Madero (1910-1911). Á morte deste asumiu a dirección do exército constitucionalista, que entrou en México en 1914, e formou un goberno provisional. En 1916 convocou un congreso que proclamou a Constitución de 1917, e foi nomeado presidente da República. En 1920, a revolta da lexislatura de Sonora obrigouno a saír da capital. Foi asasinado polo exército do xeneral Herrera.

GALICIA

Militar e político. Foi alcalde de Cádiz entre 1927 e 1931, e dende 1933, deputado pola súa circunscrición. Tralo levantamento militar de 1936, adheriuse ao movemento nacional e accedeu de novo á alcaldía entre xullo e agosto. O estadio e o torneo estival de fútbol que se disputan en Cádiz levan o seu nome dende 1955.

PERSOEIRO

Teólogo. En 1520 entrou na orde dominicana e foi enviado polo Emperador Carlos V ao Concilio de Trento (1545). Nomeado arcebispo de Toledo, Melchor Cano denunciouno á Inquisición a causa dos Comentarios sobre el Catecismo Cristiano (1558), e foi encarcerado en 1559 acusado de luteranismo. Aínda que no 1563 o Concilio de Trento recoñeceu a súa obra como ortodoxa e Pío V chamouno a Roma en 1567, non foi absolto ata 1576.

PERSOEIRO

Poeta. Profesor de literatura e diplomático, foi un dos iniciadores, xunto con diversos autores como Jorge Rojas e Arturo Camacho, do movemento literario Piedra y Cielo. Publicou, entre outras obras: Canciones para iniciar una fiesta (1936), El olvido y la Alhambra (1957), Los pasos contados (1970) e Hablar soñando (1978).

PERSOEIRO

Xurisconsulto italiano. Teórico da escola clásica de dereito penal, foi redactor do proxecto do Código Penal italiano. Escribiu: Lezione sul grado nella forza fisica del delito (Lección sobre o grao na forza física do delito, 1870), Lineamenti di pratica legislativa penale (Disposicións da práctica lexislativa penal, 1874) e Studi sul diritto perfetto (Estudios sobre o dereito perfecto, 1879).

GALICIA

Militar. Participou na campaña de Marrocos e nas operacións de Alhucemas (1925-1926). Durante a Segunda República foi axudante do ministro de Guerra Gil Robles. En 1938 fuxiu dun cárcere republicano e pasou ao exército nacional. Desempeñou o cargo de xefe do Estado Maior do exército do Maestrazgo e foi membro do Estado Maior do cuartel xeneral de Burgos. Durante a ditadura, foi xefe do rexemento de infantería Inmemorial, director da escola de aplicación e tiro, xefe da LXXXI división de Oviedo, director xeral de ensino militar, e capitán xeneral da VII Rexión militar.

GALICIA

Narrador, dramaturgo e director teatral. Fillo do insigne Uxío Carré Aldao, entrou desde cativo en contacto co galeguismo rexionalista que se reunía na librería do seu pai. Espectador na presentación da Escola Rexional de Declamación, promovida na Coruña en 1903 polo actor Eduardo Sánchez Miño e o dramaturgo Galo Salinas, traballou desde moi novo en La Artística. Entre os anos 1911 e 1913 viviu no Porto, onde se familiarizou coa cultura portuguesa. Escribiu en El Eco Español, España y Portugal e incorporouse desde 1916 ao recente movemento das Irmandades da Fala. No período 1916-1936 foi notable o seu labor como ensaísta, gramático e animador da vida teatral. Colaborou en numerosas publicacións (nalgunhas asinou como Ramón Alvariño) como A Nosa Terra, Nós, El Pueblo Gallego, Suevia, El Nororeste, Rexurdimento, Céltiga, Boletín da Real Academia, ás que hai que engadir despois da guerra Lar,...

GALICIA

Político e sindicalista. Foi partidario da actuación política da Confederación Nacional del Trabajo (CNT) e un activo defensor en solitario do Estatuto de Autonomía no sindicalismo. Tralo seu abandono da CNT ingresou en 1934 no Partido Sindicalista e un ano máis tarde afiliouse ao Partido Galeguista. Foi colaborador de Solidaridad Obrera, voceiro da Confederación Rexional Galega (CRG), Trabajo e A Nosa Terra, co alcuño de Fausto Brand. Faleceu a consecuencia da represión desatada polo golpe militar de xullo de 1936.

GALICIA

Escritora. Comezou as súas actividades literarias compoñendo un diario novelado ao que seguiron varios contos, pero o xénero que cultivou con gran dedicación foi a novela rosa ao que pertencen, entre outros moitos, os seguintes títulos: El orgullo de los Waterfird (1945), Su mejor aliado (1946), El final de una aventura (1946), Una extraña institutriz (1947), Tenía que ser así (1947), Una boda singular (1948), Millonaria por sorpresa (1948), Los dos primos de Annabella (1949), Una conquista difícil (1949), La sorpresa de una predición (1949), Contrato de boda (1949), ... Y surgió el amor (1949), No era amor (1949), Fracaso sentimental (1950), Siguiendo sus pasos (1950), Mensaje de Navidad (1950), Mi príncipe azul (1950), A la busca de un marido (1950), Idilio en Hollywood (1950), Misterios del corazón (1950) e...

PERSOEIRO

Enxeñeiro francés. Construíu a primeira máquina frigorífica de compresión e ideou o uso do amoníaco como fluído frigoríxeno. Realizou diversos estudios sobre o transporte de alimentos conxelados e deseñou en 1875 o barco Paraguay, onde se transportou por vez primeira carne conxelada dende Bos Aires a Le Havre.

PERSOEIRO

Músico e compositor portugués. Foi primeiro mestre de capela da catedral de Santiago de Compostela e da de Braga, cargo que desempeñou dende 1613 ata o seu pasamento en 1637. Consérvanse diversas composicións da súa autoría, entre as que destaca unha das obras musicais máis antigas na que a arpa desempeña a función de baixo continuo.

PERSOEIRO

Pintor. Adscrito á escola barroca madrileña, inicialmente se dedicou á pintura relixiosa e realizou os frescos da igrexa de San Antonio dos Portugueses, do Palacio Real de Madrid, da catedral de Toledo, así como diversas versións de La Inmaculada. En 1671 foi nomeado pintor de cámara e especializouse no retrato. Influído por Velázquez e Van Dyck, a súa pintura caracterízase pola serenidade, a elegancia e a pincelada vigorosa. Entre as súas obras destacan os retratos de Carlos II e da raíña Mariana, do duque de Pastrana (1670) e do embaixador ruso Ivanovič Pot’omkin, e entre as súas últimas creacións, diferentes retratos de bufóns da corte.

PERSOEIRO

Enxeñeiro e político. Conselleiro de Ordenación do Territorio e Obras Públicas no primeiro goberno autonómico (1982). Foi tamén director de Obras Públicas da Deputación Provincial de Ourense, director xeral de coordinación de investimentos no ministerio de Obras públicas e presidente da comisión nacional de recursos da auga no III Plan de Desenvolvemento. Presidiu a comisión nacional de Deportes de Alianza Popular (1986-1996) e, a partir de 1989, foi deputado no Parlamento español polo Partido Popular. Foi voceiro do Grupo Popular na comisión parlamentarias de Deportes (1989-1996), e da comisión de Transportes e secretario da comisión de Infraestruturas a partir de 1996.