"Uri" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Foi cofundador e redactor da revista literaria ‘t Fonteintje (1921-1924) e secretario da revista Vandaag (1929-1930). Considerado como un dos renovadores da novelística flamenga da década de 1930, escribiu Komen en gann (Ir e volver, 1927).

PERSOEIRO

Poeta francés. Influído por George Sand, Baudelaire e E. A.Poe, iniciouse co poemario Dans les brandes (1877). Escribiu tamén Névroses (1883).

PERSOEIRO

Nobre, XII condesa de Lemos, IX marquesa de Sarria e grande de España. Camareira maior das raíñas María Bárbara de Portugal e María Amalia de Saxonia, mantivo un parladoiro literario en Madrid chamado Academia del Buen Gusto. Foi a derradeira representante directa da liñaxe dos Castro no condado de Lemos.

PERSOEIRO

Poetisa. Na súa poesía mesturou poesía e ciencia, como en Theory of Flight (1935) e U.S.I. (1938), e loitou contra a inxustiza. Destacan tamén Waterlily Fire (1962), Breaking Open (1973) e The Gates (1976).

PERSOEIRO

Príncipe varego. Posiblemente identificable co normando Roerek, estableceuse cara ao 860 na cidade de Novgorod. Malia a tradición que o fai fundador de Kiev, foi en realidade o seu sucesor Oleg quen, á súa morte, trasladou a alí a súa residencia.

1. Relativo ou pertencente ao ruríkidas.

2. Individuo pertencente á descendencia agnaticia de Rurik, que reinou en diferentes principados rusos e, finalmente, en Rusia ata 1598.

PERSOEIRO

Xurisconsulto romano. Discípulo de Ateio Capitón, deu o seu nome á escola fundada polo seu mestre, a escola sabiniana. Sistematizou o antigo dereito romano en Libri tres iuris civilis, e escribiu tamén Libri memorabilium e Commentarii de indigenis.

PERSOEIRO

Actor e director cinematográfico. Actor de comedia e dramático, protagonizou, entre outros filmes, Novios 68 (1967), Las largas vacaciones del 36 (1976), Asignatura pendiente (1976), Solos en la madrugada (1977), El diputado (1978), Epílogo (1984), El viaje a ninguna parte (1986), El vuelo de la paloma (1988), Un lugar en el mundo (1992), El pájaro de la felicidad (1993), Fumata blanca (2002) e Cosas que hacen que la vida valga la pena (2004). Dirixiu Soldados de plomo (1983), Cara de acelga (1987) e Yo me bajo en la próxima, y usted? (1992). Vinculado ao teatro, coprotagonizou os musicais El hombre de la Mancha e My fair Lady. Recibiu o premio ao mellor actor no Festival de Donostia por Un hombre llamado Flor de Otoño (1978) e o Fotogramas de Plata ao mellor actor por La Colmena (1982).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Paderne de Allariz baixo a advocación de san Salvador.

GALICIA

Xurista e escritor. Doutor en Dereito pola Universidad de Madrid. Colaborou en prensa con artigos e poesías e escribiu, entre outras obras, Las cooperativas y los obreros (1899), Los estados de la Iglesia y su transformación política (1934), Manual de derecho político español (1939), Teoría de la Sociedad (1948) e a peza teatral Los negocios de D. Judas (1900).

GALICIA

Actriz. Participou en diversas montaxes de compañías como Danthea, Troula, Ollomol ou o Centro Dramático Galego. Recibiu varios galardóns, dos que destaca o Premio María Casares (1999) como mellor actriz secundaria no espectáculo Qui pro Quo. No apartado cinematográfico participou nos filmes Atilano, presidente (1998), Lena (2001) e El don de la duda (2005).

1. Relativo ou pertencente aos saurios.

2. Réptil da suborde dos saurios.

3. Suborde de réptiles da orde dos escamosos, de corpo alongado cuberto con escamas córneas e por veces óseas, con cintura escapular e pelviana, normalmente con dous pares de patas pentadáctilas, que nalgúns casos poden faltar ou están atrofiadas (familias dos ánguidos e dos escíncidos). Son animais terrestres que habitan en zonas cálidas, onde permanecen longo tempo tomando o sol. Na estación desfavorable presentan hibernación. Esta suborde comprende 2.700 especies. En Galicia aparecen as familias dos ánguidos, dos escíndidos e dos lacértidos.

1. Relativo ou pertencente aos saurisquios.

2. Réptil fósil da orde dos sauriquios.

3. Orde de réptiles do grupo dos dinosauros, coa característica fundamental de que a pelve era triradiada, que os distingue doutra orde, os ornitisquios, que a teñen semellante á das aves. Existen formas bípedes e cuadrúpedes. Nesta orde existían os carnívoros máis grandes que viviron sobre a Terra, como o tiranosauro.

PERSOEIRO

Militar, conde de Saxonia, fillo natural recoñecido (1711) do elector Federico Augusto I de Saxonia. Coñecido como o Mariscal de Saxonia, en 1720 púxose ao servizo do rei de Francia. En 1726 a Dieta de Curlandia proclamouno duque soberano, pero non se puido manter como tal pola oposición rusa e o intento de acceder ao trono que fixo en 1728 e que fracasou. A súa actuación na Guerra de Sucesión de Austria valeulle ser considerado un dos xenerais máis grandes do s XVIII. En 1743 recibiu o título de mariscal de Francia.

PERSOEIRO

Poeta. Descubridor da lápida de Laure de Noves, a amada de Petrarca, participou activamente na vida cultural de Lyon. É autor de Délie, objet de plus haute vertu (1544), Le Soupir, a égloga La saulsaye (1547) e a epopea en tres volumes Microcosme (1562).

1. 1. Calidade do que é seguro e non falla nin comporta risco ou perigo.

   2. Calidade do que é seguro porque produce confianza ou convición.

   3. de seguridade

      Aplícase ao mecanismo ou ao dispositivo que é seguro, que é feito a proba de ruptura ou que serve para evitar un perigo.

2. 1. delitos contra a seguridade das persoas

      Conxunto de atentados contra o deber de auxilio, dos que destacan o abandono da familia, o abandono dun neno e a omisión de socorro.

   2. delitos contra a seguridade do estado

      Conxunto de atentados contra o goberno, a Administración Pública e os poderes públicos (Parlamento, tribunais). Distínguense aqueles que atentan contra a seguridade exterior (traizón, delitos que comprometen a paz ou a independencia do estado, delitos contra o dereito de xentes e pirataría) e os que atentan contra a seguridade interior (contra o xefe do estado, contra a autoridade e os seus axentes, terrorismo).

3. Sistema e conxunto de medios que, con carácter obrigatorio, organiza o estado coa finalidade de cubrir unha serie de riscos e que, nunha determinada proporción, ten como fonte de financiamento unhas cotizacións individuais diferentes dos impostos. Comprende unha serie de prestacións -económicas unhas, e en forma de servizos sanitarios outras- para cubrir necesidades ou situacións concretas referidas aos traballadores asalariados e aos seus familiares, segundo o risco e a prestación que se considere. Para os traballadores autónomos existe normalmente un réxime especial. Aquilo que define un sistema de seguros sociais é o tipo de prestacións que acostuman a ser de asistencia sanitaria (por enfermidade, maternidade ou accidente), de pensións (por xubilación, invalidez ou viuvez), de subsidios por perda temporal de salario (en caso de enfermidade, maternidade, accidente ou desemprego), de subsidios de axuda familiar e de axudas económicas especiais. En 1978 estableceuse en España un novo sistema...