"RAF" (Contén)

PERSOEIRO

Militar. O 1 de xaneiro de 1820, cando era tenente coronel e esperaba coas súas tropas ser embarcado cara a América, rebelouse en Las Cabezas de San Juan e proclamou a Constitución de 1812, que acabou sendo aceptada polo rei. Foi capitán xeneral de Galicia e de Aragón, e Asturias elixiuno deputado nas cortes. Ao producirse a invasión dos Cen Mil Fillos de San Luís, foi feito prisioneiro e executado.

PERSOEIRO

Pintor, crítico da arte e deseñador industrial. A súa actividade artística vinculouse ao grupo Atlántica na década de 1980, en cadros en que os signos vexetais ou marítimos están presentes, nunha submisión total ao proceso pictórico en obras de claro carácter atlantista en canto ao cromático e o xestual. Esta xestualidade de carácter expresionista fíxoo herdeiro do Action Paintig americano. Desde o expresionismo da década de 1980 evolucionou cara a unha pintura máis reflexiva, persoal e informalista, liberada de esquemas preconcibidos e canons impostos. Participou en diversas exposicións en Galicia. Destaca a súa obra Nidos de espuma (1985).

PERSOEIRO

Xeógrafo. Profesor titular de Xeografía da Universidade de Santiago de Compostela, das súas obras destacan La Transición morfoclimática en la cuenca del Ulla (1982) e La inversión en el sector agropecuario de Galicia: estrutura y objetivos (1989).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Alacant, Comunitat Valenciana, situado nos corredores do subbético valenciano (2.044 h [2001]). Ten cultivos de secaño (vide, amendoeiras e oliveiras) e regadío, que aumentou considerablemente a base de fontes e pozos.

GALICIA

Pintor e ilustrador. Desenvolveu un estilo neofigurativista cunha importante carga irónica e cunha paleta ás veces cargada de tons agrisados, que dotaron as súas obras dun toque romántico ou misterioso. Nas súas obras diseccionou o máis próximo desde un sentimento que o levou a plasmar afectos e sensacións como escenas, alegorías ou representacións íntimas dos soños nas que amosou a súa capacidade fabulativa. Destacou como debuxante e realizou ilustracións para diferentes publicacións. Da súa produción destaca Desnudo (1988?) e Señor con sombrero (1999). Recibiu o Premio de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo (1989).

PERSOEIRO

Bailarina, actriz e investigadora teatral, filla de Roberto Rossellini. Participou nas montaxes do Istituto di Ricerca Antropologica sull’Attore di Roma (1978-1981), no chamado teatro del rimosso, do que xorde o subsconsciente. É autora de La liquidazione del corpo (1989).

PERSOEIRO

Cantante. Coñecido como Rafael Farina, realizou diversos espectáculos como El cante ya tiene rey (1956) e Arte español (1968). Participou nos filmes Café de chinitas, Puente de Coplas e La Copla andaluza.

PERSOEIRO

Escritor ruso. A súa obra pon de manifesto a influencia de V. G. Belinskij, dos socialistas utópicos franceses e de M. V. Petraševskij. Dos seus escritos destacan Gubernskie očerki (Artigos de provincias, 1856) e Gospoda Golovl’ovy (Os señores Golovliovi, 1875).

GALICIA

Historiador. Licenciado en Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela, desde 1988 dirixiu o Museo e a Rede de Bibliotecas Municipais de Ponteareas e as revistas Pregón e Soberosum. Colaborador de Compostellanum, Pontenova, Castrelos e outras publicacións, publicou La fiesta de Corpus Christi en Puenteareas: su origen y evolución (1991), en colaboración con Moné Fernández, 100 anos de luz eléctrica en Ponteareas (1995), Rogelio Estévez Cambra (1999), do que foi coordinador, e Vigo medieval: a idade media (2000), en colaboración.

PERSOEIRO

Escritor, fillo de Rafael Sánchez Mazas. Autor da narración poética Industrias y andanzas de Alfanhuí (1951), deuse a coñecer coa novela El Jarama (1956, Premio Nadal 1955), unha das obras clave da narrativa de posguerra. Posteriormente, a súa obra evolucionou cara ao experimentalismo lingüístico con Las semanas del jardín. Semana primera: Liber scriptus proferetur (1974) e Las semanas del jardín. Semana segunda: Splendet dum frangitur (1974). Publicou os relatos El huésped de las nieves (1982) e El escudo de Jotam (1983), e afondou no ensaio e o artigo periodístico en Mientras los dioses no cambien, nada ha cambiado (1986), os dous volumes de Ensayos y artículos (1992) e Vendrán más años malos y nos harán más ciegos (1993, Premi Ciutat de Barcelona e Premio Nacional de Ensaio). En 1986 publicou a novela El testimonio de Yardoz e posteriormente o ensaio El alma y la vergüenza (2000) e a recompilación...

PERSOEIRO

Pintor e arquitecto italiano, fillo de G. Sanzio. Coñecido como Rafael, formouse no ambiente da corte de Urbino. Estudou a obra de Piero della Francesca e arredor de 1500 foi a Perugia, onde aprendeu a técnica e colaborou con Il Perugino, que supuxo unha grande influencia para el (Sposalizio dellla Vergine, 1504). O respecto á tradición umbriana e a claridade da luz definiron as obras do seu período florentino (1504-1508) onde, vinculado estreitamente ao círculo neoplatónico, estudou a Leonardo da Vinci, de quen herdou a preocupación polo estudo científico do corpo humano (Madonna Terranova, Sacra Famiglia), e a Miguel Anxo, de quen recibiu un certo ton monumental e grandilocuente (Giovane con la mela, Giovane dall’unicorno). Desta época tamén destacan Madonne con il Bambino, Deposizione (1507) e a Madonna del Baldacchino, que sinalan unha evolución cara á representación do movemento. En 1508 viaxou a Roma...

1. Relativo ou pertencente aos serafíns.

2. 1. Relativo ou pertencente a san Francisco de Asís ou á orde franciscana.

   2. Aplícase como epíteto a san Francisco de Asís polo feito de que a este se lle aparecera un serafín no monte Verna (1224), onde recibiu os estigmas da paixón.

3. Que ten un talante tranquilo.

4. Sobrenome dado a san Boaventura.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Considerado un dos clásicos do realismo socialista, da súa obra destacan os contos Gorod v stepi (A cidade na estepa, 1912) e Železnyj potok (O torrente de ferro, 1924).

1. Espírito celestial ou anxo que pertence á máis alta das xerarquías anxélicas do Pseudo-Denís. Relacionado probablemente cun antigo culto da serpe, a Biblia dálle o mesmo nome que ás serpes ardentes (hebr: saraf) do deserto. En Isaías e na Apocalipse aparecen con seis ás ao carón do trono de Iavé.

2. Persoa dunha gran beleza, especialmente un neno.