"AN" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos ceriantarios.

2. Antozoo da orde dos ceriantarios.

3. Orde de cnidarios da clase dos antozoos formada por individuos solitarios, sen esqueleto, co corpo cilíndrico introducido nun tubo de consistencia xelatinosa formado pola secreción coagulada de numerosas células mucosas da ectoderme. O xénero máis representativo é Cerianthus.

PERSOEIRO

Actor. Especializado en papeis biográficos, interpretou P’otr Pervij (Pedro o Grande, 1937-1938), de Vladimir Petrov; Alexandr Nevskij (1938) e Ivan Groznij (Iván o Terrible, 1943-1945), de S.M. Eisenstein; e Don Quixote (1956), de Grigorij Kozincev.

GALICIA

Sacerdote e poeta. Coñecido como Cura de Fruíme, a súa obra en galego caracterízase pola reivindicación da identidade galega fronte ao menosprezo común na época. Cultivou a poesía de circunstancias e de corte epigramático en galego e castelán. Adscrito ao neoclasicismo, ten unha certa influencia prerromántica. En vida publicou, entre outras obras, Padrón festivo del Carmen empadronado en la Ilustre Villa de Iria Flavia [...] (1752), Vindicias históricas por el honor de Galicia (1760), Funeral ofrenda en las exequias de Feijóo (1765), Apelación de una sentenza poco piadosa [...] (1766) e El No lo entiendo del Cura de Fruíme [...] (1769). A maior parte da súa produción apareceu postumamente baixo o título Obras en prosa y verso del Cura de Fruíme (1778-1781), no que se inclúen varios entremeses compostos co gallo das festas da súa parroquia, que incorporan a lingua galega para caracterizar algúns personaxes, entre eles Loa...

PERSOEIRO

Crego e avogado. Bacharel en filosofía dende 1783 e licenciado en Leis e Canons en 1801, foi avogado da Real Audiencia de Galicia e abade na igrexa de Santa María de Dodro.

PERSOEIRO

Político soviético. De orixe campesiña, incorporouse ao PCUS en 1931 e chegou a ser funcionario do partido. Foi xefe de propaganda na República de Moldavia (1948-1956), membro do Comité Central (1971) e do Politburó (1977). En 1982 converteuse en secretario deste Comité ao ser elixido sucesor de Brežnev, pero tivo que esperar a que transcorrese o breve mandato de Jurij Andropov para chegar a secretario xeral do PCUS en febreiro de 1984. Tamén foi presidente do Soviet Supremo e máximo dirixente da URSS (1984-1985).

PERSOEIRO

Enxeñeiro e político ruso. Logo de afiliarse ao PCUS en 1961, foi administrador industrial da cidade de Orsk (1967-1973) e director da planta de gas natural en Orenburg (1973-1978). En 1978 ingresou na sección de industria pesada do Comité Central do PCUS, e en 1985 foi nomeado ministro da Industria do Gas nun goberno de Gorbačov. En 1989 transformou o ministerio na corporación estatal Gazprom, que dirixiu durante o proceso de disolución da URSS e a creación da Federación Rusa (1991). En xuño de 1992 foi nomeado ministro de Gasóleo e Enerxía nun goberno presidido por Yegor T. Gaidar e, en decembro de 1992, Boris Yeltsin promoveuno a primeiro ministro de Rusia. O seu goberno favoreceu a privatización das empresas estatais da época soviética e aprobou numerosas reformas económicas tendentes a instaurar o libre mercado. Malia a forte oposición que tivo en numerosos sectores da Duma, Boris Yeltsin confirmouno no seu cargo tralas eleccións presidenciais de 1996. Como consecuencia do confito...

PERSOEIRO

Pintor. Formouse nos obradoiros de Giuseppe Cesari, Il Cavaliére d’Arpino, e de Jacob de Haase, ata que entrou en contacto con Pieter van Laer, quen o introduciu nas propostas naturalistas do caravaggismo e na creación de bambochadas. Esa tendencia estivo patente nas súas primeiras obras: Cardadora de la e Saqueo dun burgo (1630). A súa obra evolucionou cara a unha profunda descrición da realidade: A revolta de Masaniello e O bebedoiro. Pola súa destreza na pintura de cadros de temática bélica asignáronlle o alcume do Michelangelo das Batallas. Foi o creador das bambochadas.

PERSOEIRO

Bailarina e coreógrafa. Estudiou danza en Nápoles e debutou no Teatro de Fondo co ballet de Galzerani L’Oroscopo (1932); nesta mesma cidade tamén estreou os ballets Bianca di Messina (1833), L’Ereditá (1834) e Amore e Psiche (1835), de Salvatore Taglioni. En 1836 contratouna o Kärntnertor Theater de Viena. Entre os anos 1838 e 1840 foi a primeira bailarina da Scala de Milán, en 1840 realizou a coreografía de Pas de Fascination, do ballet Alma no Her Majesty’s Theatre de Londres, e debutou en L’Opèra de París con La fille de Marbre (1847). A súa última coreografía foi Gemma (1854), de Gabrielli e con libreto de Théophile Gautier, e a súa derradeira actuación celebrouse no Lyceum Theatre de Londres en 1857.

MUNICIPIOS

Municipio da comarca de Andévalo, provincia de Huelva, Andalucía (2.785 h [1996]). Está accidentado pola serra de Aracena e drenado polo río Oraque. A base da súa economía é a agricultura e as explotacións das minas de pirita e cobre.

MONTES

Monte que serve de límite entre as parroquias de Rececende (concello da Pontenova), Vilapena e Vilaformán (concello de Trabada). O seu cumio acada os 776 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Silleda baixo a advocación de san Salvador.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Silleda, construída a finais do s XVI sobre un templo anterior do que xa existían referencias documentais do s X. No ano 1594 o patrón de Cervaña, o señor Fernández-Deza, patrocinou a construción do novo templo ao que lle engadiu unha capela de planta cadrada destinada a albergar os panteóns desta liñaxe. Aínda que a igrexa carece de interese artístico, destaca a decoración plateresca da capela-funeraria así como o altar e o retablo que conserva no interior.

1. Relativo ou pertencente ao concello de Cervantes ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Cervantes.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cervantes baixo a advocación de san Pedro.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Román que dá nome ao concello de Cervantes por ser onde está a capital municipal, a vila de San Román.

GALICIA

Concello da comarca dos Ancares, situado na provincia de Lugo no límite oriental da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N co concello de Navia de Suarna, ao L co de Candín (O Bierzo), aos S cos de Valcarce e Balboa (O Bierzo), Pedrafita do Cebreiro e As Nogais, e ao O cos das Nogais e Becerreá (Os Ancares). Abrangue unha superficie de 277,6 km 2 cunha poboación de 1.844 h (2007), distribuídos nas parroquias de Ambasvías, Castelo, O Castro, Cereixedo, Donís, Dorna, Lamas, O Mosteiro, Noceda, O Pando, Quindous, A Ribeira San Pedro de Cervantes, San Román de Cervantes, San Tomé de Cancelada, Vilapún, Vilaquinte, Vilarello, Vilasante, Vilaspasantes e Vilaver. A capital é a vila de San Román, na parroquia de San Román de Cervantes, situada a 42° 52’ de latitude N e 7° 32’ de lonxitude O, 161 ao L de Santiago de Compostela e 54,5 km ap SL de Lugo. Está adscrito ao partido xudicial de Becerreá e á diocese de Lugo.
Xeografía física
O termo municipal...

1. Apelido que procede do topónimo homónimo. Pola terminación -antes o nome de lugar parece ser de orixe étnica.

2. Liñaxe procedente do lugar homónimo e que emprega tamén a forma Cervatos. Descende do cabaleiro galego Nuño Alonso, alcaide de Toledo a comezos do s XII. Estendeuse pola Península durante a Reconquista e unha das ramas pasou a México, onde se enlazou con ilustres familias. As súas armas levan, en campo de sinople, dúas cervas de ouro, postas en pao, a de arriba coa cabeza levantada e a outra coa cabeza baixa, en actitude de pacer. Algúns traen, en campo de azul, dúas cervas de ouro, postas en pao; bordo de goles, con oito aspas de ouro (ou sinople). Algunha variante emprega, en campo de goles, un cervo de prata. Outros ostentan, en campo de ouro, unha aciñeira de sinople, cunha cruz sumada á súa copa. Os de México e Nafarroa levan, en campo de sinople, dúas cervas de ouro, postas en pao, a de arriba coa cabeza levantada e a outra coa cabeza baixa, en actitude de pacer.