"An" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta español. Licenciado en Dereito, aínda que nunca exerceu. Considerado un dos principais representantes da Xeración do 27, o seu mundo poético enriqueceuse e evolucionou dende Ámbito (1928) ata Espadas como labios (1932) e La destrución o el amor (1934), dende o simbolismo ao superrealismo. Espallou a idea de que a poesía é o todo e que os datos da experiencia vital, a natureza, o subconsciente e as lembranzas son os elementos que a integran. Despois dos poemas en prosa Pasión de la tierra (1935), publicou un dos seus libros fundamentais: Sombra del Paraíso (1944). Despois dos amargos versos de Mundo a solas (1950) escribiu entre outras: Historia del corazón (1954), Poemas de la consumación (1968) e Diálogos del conocimiento (1974). Publicou tamén Poesías completas (1960) e os retratos literarios Los Encuentros (1959). En 1968 reuniu todas as súas Obras completas, e en 1976 publicou...

PERSOEIRO

Emperador de Bizancio (1081-1118). Fillo do Comandante en Xefe da garda palatina, Xoán Comneno I, e neto do Emperador Isaac I. Cos seus irmáns, opostos aos Ducados, impúxose na revolta do 1081, que levou a Aleixo ao trono. Bo militar e diplomático, conseguiu remontar o Imperio. Acadou a submisión de Bitinia (1081). Loitou tamén contra o normando da Apulia Robert Giscard, que invadira o Epiro; a Tracia, contra os tártaros (1091), e Asia Menor, contra os turcos seliúcidas. Pactou con Venecia e Pisa, feito que iniciou a prosperidade das repúblicas italianas no Oriente Medio. Atacou os herexes bogomís e cargou a Igrexa de impostos.

PERSOEIRO

Emperador de Bizancio (1180-1183). Fillo de Manuel I e de María de Poitiers-Antioquía. No 1180 casa con Agnes (ou Ana) de Francia, filla de Luís VII. Á morte de seu pai no 1180, foille encargada a rexencia á súa nai. Andrónico, igual que Manuel I, entrou en Constantinopla, asasinou a rexente e Aleixo foi proclamado Emperador.

PERSOEIRO

Emperador de Bizancio (1195-1203). Irmán e sucesor de Isaac II, ao que destronou coa axuda da nobreza e do exército. No 1203 foi destronado polo fillo de Isaac II, Aleixo (que gobernou como Aleixo IV Anxo), quen se unira cos cabaleiros da cuarta cruzada e cos venecianos na toma de Constantinopla. Aleixo III partiu para Tracia e pasou a Asia Menor, pero inimizouse co Emperador de Nicea, Teodoro I Lascaris, que o fixo prisioneiro.

PERSOEIRO

Coemperador bizantino (1203-1204), fillo do Emperador Isaac II. Á caída do seu pai (1195) foi apresado polo seu tío, Aleixo III. No 1203 aliouse cos xefes da cuarta cruzada para que lle axudasen a restaurar a Isaac II no trono. Os cruzados tomaron Constantinopla (1203), repuxeron a Isaac II e nomearon Coemperador a Aleixo. Foi derrocado por Alexandre V Ducas, o Murzufle. Morreu afogado.

PERSOEIRO

Segundo a tradición, era fillo dun patricio romano que, no mesmo día do seu casamento, decidiu abandonar a súa noiva, repartir os seus bens entre os pobres e marchar en peregrinación á Terra Santa para vivir mendigando á porta das igrexas. Outra lenda conta que volveu a Roma, logo dunha longa ausencia, e pasou os últimos anos da súa vida baixo unha escaleira de entrada á propia casa paterna, sen ser recoñecido polos seus; polo que recibiría o alcume de o pobre da escaleira. Outro motivo envolto na lenda deste santo é “o milagre da carta” segundo o cal, o Papa Bonifacio I advertido por unha visión, dirixiuse á casa paterna de Aleixo e atopouno morto ao pé da escaleira apretando unha carta cos seus dedos. Ninguén se atreveu a arrincarlla, pero ao lle dar a beizón, o morto abriu os dedos e polo papel coñeceuse a súa identidade. Os familiares, que agardaran sempre a súa volta, quedaron abraiados ao recoñecer o cadáver, tarde de máis.

PERSOEIRO

Bispo metropolitano de Moscova. Consagrado por Filoteo, Patriarca de Constantinopla en 1354, ocupou a Sé moscovita. Foi rexente do Estado durante o reinado do Gran Duque Iván II e a minoría de idade do seu fillo Demetrio, sobre os que exerceu unha grande influencia nos conflitos xurdidos coas casas rivais salvagardando sempre a primacia de Moscova. En gran medida foi o artífice da alianza entre a Igrexa e o Estado. Semella que curou dunha cegueira á filla do Kan da Horda de Ouro, polo que adquiriu entre os tártaros un prestixio que aproveitou, en varias misións, para servir aos intereses rusos. Foi canonizado en 1449, cando a Igrexa rusa xa era independente.

GALICIA

Doutor en Filosofía e Letras e Catedrático de Gnoseoloxía na Universidade Pontificia de Comillas. Na Habana exerceu de profesor de Matemáticas, Ciencias e Historia de América. Publicou Monos y espiritistas (A Habana, 1939), Creyentes y ateos (Madrid, 1941), La Gnoseología del doctor Eximio y la acusación nominalista (Santander, 1948), Estudios Gnoseológicos (Barcelona, 1961), Crítica (Santander, 1964), Gnoseología de la certeza (Madrid, 1965), Locuras de Europa (Salamanca, 1965), La sociología del conocimiento (Comillas, 1965), En la hora crepuscular de Europa (Madrid, 1965) e Humanismo ateo (Bilbao, 1967).

PERSOEIRO

Axudante maior da praza de Baiona no momento da invasión francesa do 1809. Xunto a Xoaquín Tenreiro, alcalde da xurisdición de Tui, e ao Tenente de infantería portugués João Bautista Almeida, tivo un destacado papel fronte aos ataques galos ao cuartel xeral de Santa Cristina de Lavadores e no asedio de Tui. Encargouse da vixilancia do gobernador de Baiona, encarcerado por sospeitoso. No 1810 o Consello de Rexencia recompensouno polos servicios prestados co grao de Coronel, o goberno da praza de Tui e o escudo de honra, favores dos que non chegaría a gozar por non se firmaren os reais despachos; as súas rogativas non foron atendidas, principiándose o ocaso da súa brillante carreira, marcado polo abandono, a miseria e o esquecemento.

PERSOEIRO

Operador cinematográfico francés que traballou, entre outros, con M. Carné, A. Gance, J. Cocteau e W. Wenders.

PERSOEIRO

Xogador de xadrez ruso, francés de nacionalidade. De estilo refinado e sutil, no 1927 gañou o Campionato do Mundo vencendo ao cubano José Raúl Capablanca, e mantivo o título ata a súa morte.

CIDADES

Cidade da oblast de Kirovograd, Ucraína (91.000 h [1981]). Situada á beira do río Ingulec, foi fundada no s XVIII como fortaleza. As actividades principais son a extracción de carbón e o empacado de lignito.

CIDADES

Cidade de Rusia, ao NL de Moscova (64.000 h [1983]). Entre 1564 e 1584 foi residencia dos tsares.

PERSOEIRO

Teórico e realizador cinematográfico ruso. Iniciouse no cine como colaborador de Einsenstein. No 1930 principiou unha liña baseada no gusto popular pola música e o circo, para adoptar posteriormente un estilo máis comprometido.

PERSOEIRO

Poeta ruso, membro do Proletkul’ t. Autor de Vosstanije (A insurrección, 1919), Utro (A mañá, 1921) e Veter (O vento, 1925), cultivou temas inspirados na Guerra Civil deses anos e nos problemas do traballo na nova sociedade soviética.

1. Relativo ou pertencente a Alemaña, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante da Alemaña.

3. Individuo pertencente a un pobo de lingua xermánica establecido, principalmente, na Europa central. As estirpes xermánicas occidentais fixadas na rexión, unha vez pasado o período das invasións ou migracións (francos, saxóns, alamáns, baiuvaríns, turinxios e frisóns), non comezaron a adquirir consciencia nacional ata que a participación do Imperio Carolinxio achega ao plano político a contraposición deste conglomerado étnico coas poboacións de fala románica, que despois serían Francia e Italia. A denominación nacional actual (deutsche) ten orixe no s VIII, do franco theudisk que designaba a fala materna dos francos instalados na Galia merovinxia, por oposición a walhisk, isto é, o latín falado polos indíxenas. A xeneralización desta denominación ten lugar durante os ss IX e X. A contraposición cos pobos románicos verase reforzada coa contraposición entre as poboacións xermánicas e eslavas. A conciencia nacional non chega a concretarse segundo o modelo europeo...

4. No xeito co que adoito se emprega en galego, o termo ‘alemán’ designa a lingua de cultura oficial na Alemaña, Austria e Suíza. En lingüística, ‘alemán’ (deutsch) designa unha gran variedade de falas que compoñen o grupo das linguas xermánicas occidentais, unha vez eliminado o anglofrisón. Estas falas subdivídense en dous grandes grupos: o baixo-alemán ou niederdeutsch, cunha grande lingua de cultura, o neerlandés, e o alto-alemán ou hochdeutsch, coa correspondente lingua de cultura, o alemán en senso ordinario ou restrinxido. Adóitase considerar que o trazo diferencial básico dos falantes altoalemáns é a denominada “segunda mutación consonántica”, que diferenza as oclusivas altoalemanas das de todas as outras falas xermánicas. Normalmente distínguense tres grupos de dialectos: o francónico, o alamánico e o bávaro-austríaco. No que toca ao alemán no sentido ordinario, é máis ben unha combinación artificiosa, que se remonta á lingua da corte e á chancelería dos...

5. arte alemana

6. cine alemán

7. dereito alemán

8. filosofía alemana

9. literatura alemana

10. música alemana

PERSOEIRO

Escritor castelán de ascendencia hebrea. Escribiu o Guzmán de Alfarache (1599), novela picaresca que obtivo inmediata sona e que significou a culminación do xénero, presentando todas as características propias. Escrito en primeira persoa, alterna as digresións morais coa historia da degradación do protagonista e a visión pesimista da condición humana. A segunda parte apareceu no 1604. En México publicou a Ortografía castellana (1609) e a biografía do seu protector Sucesos de Fray García Guerra (1613).