"Ea" (Contén)

PERSOEIRO

Químico e mineraloxista, asinaba as súa obras como Laureano. Logo de estudar farmacia na Universidad de Madrid, o 28 de maio de 1874 foi nomeado catedrático de Farmacia Químico-Orgánica na facultade de Farmacia da Universidade de Santiago de Compostela. Foi discípulo de Giner de los Ríos e un dos fundadores da Institución Libre de Enseñanza. En Santiago de Compostela, xunto con Augusto González Linares, constituíu a cerna do grupo krausista na universidade. En 1875 foi apartado da cátedra como consecuencia da defensa que realizou da evolución e da divulgación das teorías evolutivas na cidade de Santiago de Compostela. Ao negarse a cumprir o decreto do ministro Orovio e defender a liberdade de cátedra, foi encarcerado no castelo de Santo Antón da Coruña. Unha vez liberado emigrou a París e despois a Estrasburgo, onde seguiu os cursos dos químicos Berthelot, Claude Barnard Groth e Hope-Seyler. En 1881, coa derrogación da circular de Orovio, Laureano volveu a España e, no 1888, ocupou...

1. Limpar as herbas que hai no rego.

2. Encher ou tapar o suco con terra.

PERSOEIRO

Poeta bretón. A súa poesía, de carácter místico-relixioso ou patriótico, está recollida no volume Ar en deulin (De xeonllos, 1921), que tivo unha grande influencia na poesía bretoa posterior.

PERSOEIRO

Comediógrafo, poeta e actor. Deixou seis comedias que oscilan entre o realismo e o clasicismo, nas que empregou dialectos diferentes. Destacan os títulos La spagnola (A española, 1549) e Saltuzza (1551), entre outros. Escribiu tamén poesía en dialecto veneciano como Egloghe pastorili (Églogas pastorís, 1553) ou Bizarre, feconde et ingegnose rime piscatorie (Bizarra, fecunda e enxeñosa rima piscatoria, 1556).

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi membro do Consello de Lexislación (1793) e ministro de Xustiza (1799) do Directorio tralo golpe de estado de Sieyès. Napoleón Bonaparte nomeouno segundo cónsul (1799), arquichanceler do Imperio (1804) e duque de Parma. Presidiu o Senado e o Consello de Estado en ausencia de Napoleón. Foi un dos redactores do Código Civil francés (1801-1804).

PERSOEIRO

Escritor francés. En 1954 a UNESCO encargoulle a misión de reformar o ensino en Colombia. É autor de diversas obras de teatro, como Trencavel e Le sol commande (O chan manda), e da novela Jep le Catalan (1928, Premio Cercle Littéraire Français), na que denunciou a ditadura de Primo de Rivera.

PERSOEIRO

Escritor. Dirixiu a publicación La ilustración española y americana. Compuxo romances históricos, odas e outros poemas de influencia romántica e clasicista, que reuniu nos volumes Poesías (1858) e Nuevas poesías (1867). Ademais publicou as narracións costumistas Una docena de cuentos (1878), Nuevos cuentos (1881) e Cuentos y sucedidos (1893), este último en colaboración con Javier de Burgos, e varios manuais de retórica, entre eles, Retórica y poética (1871).

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Madrid, na comarca de La Alcarria, ao SL da cidade de Madrid (2.548 h [1996]). O tipo de agricultura principal é a de secaño, coa produción de cereais e oliveiras. En gandería destaca a cría de gando ovino. A economía compleméntase coa existencia de canteiras e cunha recoñecida artesanía cerámica.