"Anu" (Contén)

GALICIA

Escritor e profesor. Licenciado en Filosofía e Letras, fundou e coordinou as revistas Anduriña e Seitura, e creou a colección Vieiros de Galicia. Escribiu Antoloxía de contos populares de Galicia (1993), Dicionario conceptual galego (1997) e Cancioneiro popular do Fisterra galego: 2500 cantarelas comentadas e clasificadas por temas (2000).

GALICIA

Violinista e pintor. Formou parte, xunto con Sarasate e Manén, dos grandes violinistas españois a escala internacional. Interpretou obras dos compositores máis afamados e como compositor deixou diversos Caprichos para violín, cadencias de obras de coñecidos compositores, algunha habanera e alborada, diferentes cantos e Variaciones sobre el Capricho 24 de Paganini. No apartado pictórico foi un autodidacta, especialmente a partir de 1938, cando unha enfermidade lle impediu tocar o violín. Destacou como debuxante e recibiu a influencia do postimpresionismo. Da súa produción pictórica destacan os retratos e caricaturas como Caricatura de Straüss (1928), Caricatura de Pau Casals (1940?), María Galvani (1945?) e os diferentes autorretratos que se conservan. Realizou tamén paisaxes en acuarela, como Rúa do Villar (1916), Unha vila na montaña (1931?) e Rúa no porto (1949?), e bodegóns como Floreiro con rosas. Recibiu...

PERSOEIRO

Político e xurista, irmán de Vicente Quiroga Vázquez. Licenciado en Dereito, formou parte do Partido Alfonsino. Foi deputado pola sección de Lugo (1869-1872), pola de Quiroga (1876-1879) e polo distrito de Valdeorras (1879-1884 e 1896-1901); senador pola provincia de Lugo (1884-1885) e pola de Ourense (1903-1904), e director xeral de Agricultura (1895),

PERSOEIRO

Compositor. Actuou como pianista en Madrid. Destacou como autor de zarzuelas, como Pepita Romero (1944), de comedias musicais e de cancións como “Ojos verdes”, “María de la O”, “Pena mora” e “Ay pena, penita, pena”.

PERSOEIRO

Escritor e profesor. Catedrático de Grego na Universidade de Santiago de Compostela, colaborou nun Dicionario griego-español e en diversas publicacións periódicas, como ABC, La Noche e Ya. Publicou o poemario El Cristo de Asorey (1952), Hablas hispánicas. Temas gallegos y leoneses (1967), España antigua en las fuentes griegas (1970), Haz de cuentos pavorosos (1980) e Nebulosas y otros escritos (1992). É membro correspondente da Real Academia Galega e da Real Academia Española de la Lengua.

GALICIA

Director de escena, crítico e ensaísta teatral. Membro do Ballet Gallego Rey de Viana (1960-1974), desde 1972 dirixiu o Grupo de Teatro O Facho, co que estreou, entre outros, O mendiño e o can morto (1974) e Paco Pixiñas (1977). Cofundador da Compañía Luís Seoane, estreou A esperar por Godot (1984). Formou parte da dirección da Agrupación Cultural O Facho e foi fundador e presidente da Asociación Musical Andrés Gaos. Publicou en Grial o ensaio “A percura do cine galego” (1973) e foi o promotor do I Concurso Nacional de Cómic Galego.

GALICIA

Escritor e profesor. É autor dos poemarios Paixom e morte dum condenado (1984), Poemas da luz e da loucura (1992) e O tempo demorado nos marmelos (2000). Como narrador publicou Epistolário em catro tempos (1985), As Weissleiver (1987), A fariña das horas (1998) e Ollos negros (2004). Como dramaturgo é autor de A noite das noites (1985, Premio de Teatro Breve da EDG, estreada en 1988), Maternidade (1992), Do goberno bipartito á autovía funeral (estreada en 1992), Amlet, voz e verbo (1999), Mumias no país de Luzetro (2000), Monólogo do fillo triste (2002), O vento da morte (2004) e O miradoiro (2005). Como ensaísta publicou edicións de O marinheiro de F. Pessoa (1985), do Entremés famoso sobre a pesca no río Miño (1989) e La primera luz (2000), e os libros Textos e contextos do teatro galego (1994), Rafael Dieste: a franqueza e o mistério (1995), A Coruña na historia (1999), Manuel Murguía (1999), Manuel Martínez Murguía (1999), Manuel Murguía e Arteixo (2000), Jenaro Marinhas del Valle,...

PERSOEIRO

Artista e fotógrafo estadounidense. Coñecido como Man Ray desde 1914, en 1911 instalouse en Nova York onde, na súa visita á exposición Armony Show (1913), descubriu a obra de M. Duchamp e F. Picabia, aos que coñeceu posteriormente e cos que inaugurou o movemento dadá en Nova York (1917). Desde 1915 dedicouse á fotografía e en 1921 trasladouse a París, onde coñeceu os surrealistas. Xunto coas súas fotografías (Le Violon d’Ingres, 1924) e pinturas, realizou varios filmes surrealistas e abstractos, como Madame la Baronne Elsa von Freytag Loringboven se rase le pubis (1920) e Le Retour à la raison (1923); ready-mades (Regal, 1921; Objecte perdut, 1923); retratos (Le portrait imaginaire de D.A.F. de Sade, 1938; Ava Gadner, 1950) e empregou o fotograma (Le baiser 1921). Publicou TNT (1919), New York Dada (1920) e 13 photografies et poèmes de Paul Eluard (1935). En 1940 trasladouse...

GALICIA

Xornalista. Catedrático de Xeografía da Escola Superior de Comerç de Barcelona, participou nas actividades do Ateneo de Madrid e exiliouse en Reino Unido ao remate da Guerra Civil Española. Xefe de programación da sección española da BBC, coa colaboración de Plácido Castro creou o Galician Programme (1947-1956). Ademais, colaborou en diversas publicacións galegas en América. Foi membro non numerario da Real Academia Galega.

PERSOEIRO

Historiador e sociólogo. De orixe galega, doutorouse en Dereito e Ciencias Sociais na Universidad de Montevideo. Especialista en temas latinoamericanos, participou en diversas organizacións galegas e españolas en América. Escribiu Ideología, regiones y clases sociales en la España contemporánea (1963), Historia del movimiento obrero y social latinoamericano contemporáneo (1967) Sociología de América Latina (1970) e La Historiografía como ciencia histórica (1989).

PERSOEIRO

Brahmán hindú. Fundou a escola viśish ṭ ādvaita ou non-dualismo cualificado. A diferenza da filosofía advaita de Śankara, admite tres principios eternos: a alma, o mundo e Deus, e dálle importancia decisiva á devoción a Rāma con vista á liberación do círculo das reencarnacións.

PERSOEIRO

Presbítero. Reitor da Universidade de Santiago de Compostela, obtivo do goberno unha coenxía de graza na catedral compostelá (1853), administrou o hospital de Carretas e foi mestre de cerimonias.

GALICIA

Realizador e guionista cinematográfico. Despois de realizar estudos de física electrónica na Universidade de Santiago de Compostela, trasladouse á Coruña para formarse na escola de Imaxe e Son. A súa andaina profesional ten como punto de partida o centro territorial de Televisión Española en Galicia, onde traballou como operador de cámara. O seu primeiro éxito veulle en 1996 coa curtametraxe Coruña imposible, coa que obtivo varios premios en certames nacionais e internacionais. Paralelamente á estrea desta obra, gañou unha praza como profesor, labor que compaxina coa súa actividade como director e guionista.

1. Relativo ou pertencente ás ranunculáceas.

2. Planta da familia das ranunculáceas.

3. Familia de ranunculais constituída por plantas xeralmente herbáceas e perennes de follas alternas, sen estípulas, a miúdo divididas, de flores coloreadas, hermafroditas, xeralmente actinomorfas, poliandrias, e de xineceo súpero apocárpico, e de froitos e folículo, en núcula ou en baga. Son propias case exclusivamente do hemisferio norte.

1. Relativo ou pertencente ás ranunculais.

2. Planta da familia das ranunculais.

3. Orde de dicotiledóneas que comprende como familia principal a das ranunculáceas.

1. Fenda estreita e longa practicada nunha peza ou nun obxecto de materia dura.

2. Abertura longa e estreita ao longo da envergadura dunha á, normalmente preto do seu ángulo de ataque, que serve para mellorar as condicións do fluxo de aire a grandes ángulos de ataque. Durante as operacións de aterraxe e no momento de deixar terra, unha parte da á situada preto do ángulo de ataque sepárase do resto e constitúe unha rañura. O fluxo de aire acelerado ao pasar por esta abertura incrementa a enerxía da capa límite da parte superior da á e evita a perda de sustentación. En certas aeronaves militares, a formación da rañura é automática.

3. Canle estreita e longa que se practica nunha peza metálica para aloxar alí os condutores dun bobinado, normalmente nas máquinas eléctricas.

1. Fenda estreita e longa practicada nunha peza ou nun obxecto de materia dura.

2. Abertura longa e estreita ao longo da envergadura dunha á, normalmente preto do seu ángulo de ataque, que serve para mellorar as condicións do fluxo de aire a grandes ángulos de ataque. Durante as operacións de aterraxe e no momento de deixar terra, unha parte da á situada preto do ángulo de ataque sepárase do resto e constitúe unha rañura. O fluxo de aire acelerado ao pasar por esta abertura incrementa a enerxía da capa límite da parte superior da á e evita a perda de sustentación. En certas aeronaves militares, a formación da rañura é automática.

3. Canle estreita e longa que se practica nunha peza metálica para aloxar alí os condutores dun bobinado, normalmente nas máquinas eléctricas.