"llo" (Contén)

GALICIA

Escultor. Destacan as esculturas Monumento al Helado Artesano en Ibi (1991), o Monumento aos canteiros en Cuntis, a escultura de Xosé Manuel Cabada Vázquez e a súa musa María Luísa na Estrada (2001) e o Homenaxe ao Mariñeiro Desaparecido no porto da Guarda (2003).

PERSOEIRO

Escultor e pintor francés. Formouse na École des Beaux-Arts de París (1881) e formou parte do grupo dos nabís. Influído polo modernismo e Chavannes, Cézanne e Gauguin, fixo Les Lavandières (1893) e Femme à l’ombrelle (1896). Seguiu o espírito dos Arts and Crafts, practicou a tapicería, e   a cerámica, desde 1896 dedicouse   á escultura. Influído por Rodin, despois dunha viaxe a Grecia (1908) adoptou o canon clasicista, e tratou o tema da muller núa en Pomona (1907-1910), Flore (1912), Vénus au collier (1924-1930), Les Trois Nymphes (1930-1937) e La Rivière sans socle détail (1939-1943).Das esculturas masculinas destacan o busto de Renoir (1907), Le cycliste (1908) e   Monument aux morts (1933). En 1964 unha selección da súa obra foi feita en bronce e colocada nos xardíns das Tulleries de París. Adicouse tamén á ilustración de libros.

1. Traxe de baño feminino dunha soa peza.

2. Camiseta deportiva que usan os ciclistas.

3. Peza de roupa feminina dunha soa peza e de tecido elástico, que se emprega para facer deporte.

PERSOEIRO

Poeta. Exaltou a Antigüidade e os ideais humanistas. Próximo ao naturalismo, intimista, paisaxista e amante da natureza, consideraba que a poesía era unha necesidade espiritual da humanidade. Escribiu Dve sud´by (Dous destinos, 1845), Mašen’ka (1846), Očerki Roma (Esbozos de Roma, 1847) e Neapolitanskij al’bom (1858).

1. Instrumento empregado para mallar os cereais, composto por dúas pezas de madeira de diferente tamaño unidas por unha correa. Agárrase pola peza máis longa, a moca, e golpéase coa máis curta, a pértega.

2. Martelo de madeira de diferentes tamaños.

3. Máquina que se emprega para traballos de deformación de metais e que consiste nunha base ou engra, unha masa móbil e un sistema de accionamento por medio dun fluído que fai que a masa golpee o engra. Os mallos poden ser de simple efecto, ou de caída libre, se a enerxía da masa móbil se produce unicamente polo seu propio peso no traxecto de caída; ou de dobre efecto, se a enerxía de caída se une á outra, comunicada externamente mediante vapor ou aire comprimido.

GALICIA

Xornalista e escritor. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e en Ciencias da Información na Universidad de Navarra. Iniciou o seu labor periodístico en La Noche e despois na emisora La Voz de Vigo. Foi director de La Voz de Extremadura e La Voz de Guipúzcoa (1963-1969). En 1979 ingresou na axencia EFE para a que foi delegado en Montevideo, Santiago de Chile e Santiago de Compostela, e rematou a súa carreira como director en El Ideal Gallego. Publicou El hijo del emigrante (2000) e   Colmeiro, Laxeiro, Torres: tres pintores históricos de Pontevedra (2001). Recibiu o Premio Nacional Virgen del Carmen (1972), o Premio Nacional de Periodismo Turístico (1991), Premio Periodismo de Arte (1999) e a Medalla de Bronce de Galicia (1999).

GALICIA

Escultor. Foi alumno de Asorey, López del Riego e Acuña, e director da Escola de Artes e Oficios de Lugo. Desde a década de 1980 traballa nas obras inacabadas da Sagrada Familia de Barcelona, para as que realiza columnas, capiteis e pináculos no seu taller de Begonte. Recibiu a Medalla de Bronce de Galicia (2001) e a Medalla Castelao (2003).

PUBLICACIÓNS

Publicación clandestina aparecida en Barcelona en 1973. Non cesou antes do 3 de xaneiro de 1974 (nº2). Fundada por Xosé L. García, o segundo número apareceu co subtítulo “Loita pola liberación de Galicia. Unión do Pobo Galego (UPG)”. Funcionou como órgano de expresión da Irmandade Democrática Galega (IDGA).

GALICIA

Relixioso dominicano. Foi misioneiro en Filipinas e ensinou humanidades na Universidade de Manila.

MONTES

Monte situado entre as parroquias das Trabancas (Agolada) e San Fiz de Amarante (Antas de Ulla). O seu cumio acada os 661 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santa Comba baixo a advocación de san Cristovo.

ILLAS

Illa de maior tamaño do arquipélago das Illes Balears, que ocupa a posición central dentro do arquipélago (3.624 km2; 841.669 h [2001]).
Xeografía
A costa é moi regular, aberta ás baías de Pollença e Alcúdia ao NL, e á de Palma ao SO. O relevo está constituído por dúas aliñacións montañosas, a serra da Tramuntana e as serras de Llevant, orientadas de SO a NL. Entre elas esténdese unha chaira central. O clima é mediterráneo. Na distribución da poboación destaca o continuo crecemento da cidade de Palma de Mallorca, que en 1900 representaba o 25% da poboación total e en 1981 chegaba ata o 54,32%. En 1986 comezou un leve retroceso en beneficio dos municipios da periferia urbana. En 1991, a poboación ocupada era do 35,4%. O sector primario representa o 4,7% da poboación activa e os servicios ocupan o 66,2% da poboación activa. A industria (14,5%) e a construción (14,6%) son actividades complementarias. A agricultura e o comercio foron as actividades básicas...

REINOS

Territorio que comprendía Mallorca, Eivissa, os condados do Rosellón e Sardeña, o señorío de Montpellier e outros territorios occitanos, e posteriormente Menorca. Foi creado á morte de Xaime I de Aragón en 1276. Co Decreto de Nueva Planta do 28 de novembro de 1715, converteuse nun simple título nobiliario.