"Est" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 2747.
-
VER O DETALLE DO TERMO
escampada.
-
VER O DETALLE DO TERMO
escampar.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Soster cun ou máis esteos algunha cousa.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Sal ou éster do ácido esteárico. A substitución do hidróxeno terminal do ácido esteárico por metais (C17H35COOM) dá lugar á formación de sales ou de xabóns, e cando se substitúe por grupos alquilo ou arilo, fórmanse ésteres (C17H35COOR). Os sales alcalinos do ácido esteárico son solubles en auga e empréganse como deterxentes, emulsionantes e catalizadores.
-
-
Relativo ou pertencente á estearina ou ao ácido esteárico.
-
Ácido graxo sólido saturado, que ten unha ampla presenza nas graxas animais e vexetais en forma de glicéridos. Pódese obter sinteticamente por hidroxenación dos aceites vexetais.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Substancia que forma parte da maioría das graxas sólidas vexetais e animais, especialmente do sebo. Pódese obter por reacción do ácido esteárico con glicerol en presenza do Al2O3. É incolora, insípida, soluble en etanol e cloroformo e insoluble en auga. Emprégase na fabricación de candeas e xabóns, no puído de metais e tamén como impermeabilizante en industrias téxtiles e papeleiras. Tamén recibe o nome de triestearina.
-
VER O DETALLE DO TERMO
ariedade de talco, de cor branca verdosa, sumamente branda, que se denomina tamén xabón de xastre.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘graxa’.
-
VER O DETALLE DO TERMO
adipocito.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Tumor de graxa ou lipoma de localización cutánea e subcutánea.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Acumulación excesiva de graxa nas nádegas.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Presencia anormal de graxas nas deposicións.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Dexeneración da graxa dun tecido ou dun órgano.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Liñaxe estendida por toda a Península. As súas armas traen escudo partido medio cortado: primeiro, en campo de azul, tres coroas de ouro, postas en pao; segundo, en campo de prata, dous lobos de sable, lampasados e armados de goles, postos en pao; terceiro, en campo de ouro, unha banda de azul, cargada dunha flor de lis de prata. Outra variante leva, en campo de azul, dous soles figurados, de ouro; e algúns ostentan, en campo de azul, tres coroas de ouro, postas en pao.
-
PERSOEIRO
Avogado, político e xornalista. Interveu na redacción da Constitución de 1845, antes de ser nomeado ministro de Fomento e ministro interino de Mariña. Acusado de malversación de fondos exiliouse (1854-1856) en Francia. Afonso XII nomeouno ministro en Lisboa e, posteriormente, presidente do Consello de Estado. Fundou o xornal monárquico El Eco de la Nación e colaborou en El Correo Nacional, El Español e El Heraldo.
VER O DETALLE DO TERMO -
NUCLEOS
Núcleo urbano que constitúe un partido provincial do Gran Bos Aires, Arxentina, situado no límite S da capital (276.017 h [1991]).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político e xornalista, fillo de Agustín Esteban Collantes. Membro do Partido Conservador, foi subsecretario da presidencia e ministro de Instrución Pública (1920-1921). Fundou a publicación La integridad de la patria (1878) e publicou La libertad de imprenta en España (1869).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Profesor. Licenciouse en Filoloxía Románica na Universidade de Santiago de Compostela. Profesor de lingua e literatura galega de ensino medio e ensino universitario, foi membro fundador e primeiro presidente da Asociación Sócio-Pedagóxica Galega e membro fundador e secretario do MRP Instituto Galego Socio-Pedagoxía. Cómpre destacar as súas publicacións Didáctica da Lingua e Literatura Galega (1986) e O vocabulario galego-castelán no ensino en Galicia. Unha aproximación sociolingüística (1997).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor e político. Formado en Leis e Humanidades na Universidad de Granada, foi catédratico de grego nesta universidade (1819) antes de trasladarse en 1822 a Málaga para exercer como profesor de retórica no seminario. Seguidor dos liberais, viuse obrigado a fuxir a Xibraltar en 1824. Foi nomeado profesor de árabe do Ateneo de Madrid (1837) e fundou en Sevilla o Museo de Escultura e Pintura e a Biblioteca Provincial (1838). Elixido deputado por Ourense (1844-1846), foi ministro togado do Tribunal Supremo de Guerra e Mariña (1847). Desde 1849 foi auditor do exército español destinado a Italia co fin de defender os Estados Pontificios, e desde 1853, senador vitalicio. Asinou os seus escritos costumistas co pseudónimo de El Solitario, e os seus artigos -publicados dende 1830 no Correo Literario y Mercantil e dende 1831 na revista Cartas Españolas (que fundou xunto con Mesonero Romanos)- compiláronse baixo o título Escenas andaluzas (1847). Ademais, publicou...
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Sulfoantimoniúro de prata, de fórmula Ag5SbS4. Forma cristais ortorrómbicos, de cor negra brillante.