"AN" (Contén)

GALICIA

Pintor, debuxante e ceramista. Estudiou na Academia de San Fernando de Madrid. Foi profesor de debuxo. En 1926 realizou a súa primeira exposición en Santiago de Compostela. A súa obra, de raíces expresionistas e con temática galega, mostra un gran dominio técnico con ritmos e escorzos atrevidos e cun equilibrado colorismo. En 1943 creou unha industria de decoración cerámica e realizou decoracións de fachadas de edificios. Nestas obras están presentes as incisións, os relevos e a investigación, sobre todo nos esmaltes cerámicos. Ilustrou Sanos y enfermos de Eduardo Pérez Hervada (1962). En 1969 celebrouse unha exposición antolóxica na Coruña. Obtivo a primeira medalla na Exposición de Pintores Coruñeses (1960).

1. Que crepita.

2. Aplícase aos estertores húmidos pulmonares que se producen ao inspirar e despregarse os alvéolos conxestionados.

PERSOEIRO

Pintor e arquitecto. Foi superintendente das actividades artísticas durante o pontificado de Paulo V. Trasladouse a Madrid en 1617 e encargouse da decoración do panteón dos reis de El Escorial (1654), realizada por broncistas italianos. No eido da pintura realizou bodegóns.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Formouse con Il Cerano na Accademia Ambrosiana. A súa obra sitúase entre o manierismo lombardo e o realismo romano. Da súa produción cómpre salientar A cea de San Carlos Borromeo de Santa Maria della Passione (1621?) e as Escenas da vida dos beneditinos das cartuxas de Caregnano (1629) e Pavía (1630).

PERSOEIRO

Pintor, escultor e arquitecto italiano. Coñecido como Il Cerano, a súa obra adscríbese á escola lombarda. Dirixiu a Accademia Ambrosiana. Malia ter contactos co manierismo, a súa arte achegouse á realidade histórica e rexeitou a retórica. O seu estilo rebaixou as tintas, simplificou a composición e reduciu a descrición dos elementos esenciais e significativos. Por mor da beatificación de san Carlos, realizou Scene della vita di San Carlo (1602) e, trala súa canonización, Milagres de San Carlos (1910). No eido da escultura realizou a decoración da catedral de Milán.

GALICIA

Pintor. A súa obra caracterízase polo dominio do debuxo, da técnica e da cor. Cultivou os modos realistas e románticos, e nos seus bodegóns destaca a calidade matérica dos obxectos. Fundou en 1968 o grupo O Grilón, co que expuxo en diversas ocasións, como na Feria de Mostras do Noroeste e en Viveiro. Entre outras exposicións colectivas destacan a I Exposición de Artistas Ferroláns (A Coruña, 1960) e a III Bienal Nacional de Arte en Pontevedra (1975).

PERSOEIRO

Arquitecto. Ocupou o cargo de arquitecto provincial de Ourense. A súa obra inscríbese no movemento ecléctico da segunda metade do s XIX. Entre as súas obras destacan a casa Fábrega (1881), a ferraxería Villanueva (1881-1891), a casa de Saco e Arce (1882) e o Instituto de Bacharelato Otero Pedrayo (1885-1896).

GALICIA

Polígrafo. Descendente por vía paterna dunha familia entroncada cos Sarmiento e Soutomaior, entre outras liñaxes, estudiou nos colexios de xesuítas e salesianos en Vigo. Con once anos entrou como postulante no convento mercedario de Sarria, onde completou o ciclo de humanidades, previo ao noviciado. Tomou o hábito en 1924 e fixo os estudios de filosofía e teoloxía no mosteiro de Poio; alí influíron na súa formación as ensinanzas de mestres como o historiador galego Guillerme Vázquez Núñez. Recibiu a ordenación sacerdotal en Santiago de Compostela o 19 de agosto de 1931. Foi capelán militar na Guerra Civil española, na que estivo a piques de morrer en 1939, en Cartagena. Dentro da orde mercedaria, ocupou os postos de consiliario de Acción Católica en Poio, organización que el mesmo fundara (1935); mestre de Estudiantes, tamén en Poio (1939-1942); comendador dos conventos de Sarria (1942-1945), de Lima (1951) e de Bogotá; moderador provincial da Orde Terceira e da Obra de Vocacións Mercedarias;...

GALICIA

Piragüista olímpico. Participou na categoría C-1 (canoa individual) nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996 e Sydney 2000, nas probas de 500 m e 1000 m. No ano 2000 proclamouse Campión de España de C-1. Tamén acudiu a varios campionatos mundiais.

PERSOEIRO

Poeta. Profesor de literatura e fundador de diversas revistas poéticas, a súa poesía clasifícase dentro do realismo máxico. Destacou como tradutor e estudoso doutras literaturas. Da súa produción cómpre salientar, entre outras obras, Una lengua emerge (1950), Quedan señales (1952), Docena florentina (1966), En medio del camino (1949 -1970) (1971), El ave en su aire (1985) e Ocupación del fuego (1990). En 1939 recibiu o Premio Nacional de Tradución.

PERSOEIRO

Guerrilleiro republicano. Capitán de carabineiros da V Brigada, ocultouse pouco despois de comezar a Guerra Civil española. Coñécese unha das súas accións en Lalín no ano 1945 e suponse que puido actuar durante ese ano como enlace do Comité Central do PCE. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil.

PERSOEIRO

Poeta. Foi un dos introdutores do simbolismo en Portugal. Da súa produción destacan, entre outras obras, Miniaturas (1871) e Nocturnos (1882).

GALICIA

Organista. Deixou varios manuscritos, entre os que cómpre destacar Método de órgano e un tratado de Canto Llano.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Padrenda. Construíuse en estilo barroco en 1826, segundo indica unha inscrición na fachada principal, e reconstruíuse en 1971. Consta dunha nave abovedada e dunha ábsida con cuberta de madeira. No interior sobresae o retablo maior neogótico e unha das capelas laterais cuberta con bóveda de crucería. Na fachada destaca a fornela que acolle a imaxe de san Xoán e a torre con balaústres.

PERSOEIRO

Debuxante. Realizou a súa primeira exposición na Coruña en 1913. Durante a Segunda República simpatizou coas correntes progresistas da cultura e coas ideas libertarias; frecuentou na capital coruñesa o parladoiro de Luís Huici, xunto con Luís Seoane, Francisco Miguel, Xenaro Ruano, Álvaro Cebreiro e José Villaverde. Pasou a Guerra Civil en Madrid onde colaborou no voceiro da Agrupación de Gallegos Libertarios, o xornal Galicia Libre. Publicou os seus gravados e caricaturas, entre outros medios, en Galicia, Alfar, El Pueblo Gallego e Galicia Gráfica. Refuxiouse en Uruguay en 1939.

GALICIA

Galeguista e promotor cultural. En 1909 trasladouse a Uruguay, onde se relacionou cos representantes do galeguismo, entre outros con Manuel Meilán, Ramón Antelo e Francisco Rial, cos que participou nos parladoiros do café Tupí Nambá de Montevideo. Foi un dos fundadores da Irmandade Galega do Uruguay e de Galeuzca. Presidiu a comisión xestora dunha escola pública que levaba o nome de Galiza e o Centro Gallego. Cultivou o debuxo e a escultura. O Padroado da Cultura Galega galardoouno en 1973 coa Vieira de Prata.

GALICIA

Poeta. Licenciado en Psicoloxía. Colaborador en diversas revistas literarias (Dorna e A Regueifa) e membro do consello editorial da colección de poesía Letras de Cal. Participou en diversos proxectos culturais, como o grupo de teatro Talía, o Batallón Literario da Costa da Morte ou o Colectivo Poético Un Medio.
Publicou as obras Areados: na selva, pola tarde, ollando os tigres (Premio Miguel González Garcés, 1996), Poemas da cidade oculta (1996) e Teoría do lugar (1999), e os relatos “E a catro patas: quilómetros” (Premios Pedrón de Ouro Certames XVIII e XIX 1992 e 1993) e “Alguén matou a Bambi”, recollido no volume colectivo Historia da pusilanimidade e catro contos máis (1996). Outras obras son  Libro dos cans (2010), Decrúa (2003), Balea2 (2011) e Tirotea2 (2011)....

GALICIA

Pintor. Comezou a súa actividade pictórica en 1980. A súa obra é naïf e reflicte de xeito detallista temas folclóricos e populares de Galicia. Dende o ano 1988 expuxo en Madrid, Málaga, Asturias e en distintas mostras colectivas en Galicia. Obtivo a mención honorífica no Concurso de Pintura Naïf da Fundación Barrié de la Maza en 1982. Ten obras nos museos internacionais de arte naïf en Luzara (Italia) e Guimarães (Portugal).

1. 1. Acción de criar.

   2. Serie de coidados aos que son sometidos os viños logo de seren fermentados, para rematar a súa formación e conferirlles un punto máis perfecto. Pode ser oxidativa, cando se realiza en envases de madeira de carballo, ou de redución, se ten lugar en botella.

2. Período da vida e proceso dunha persoa durante o que recibe educación nos seus primeiros anos.

GALICIA

Poeta. Técnico e realizador de TVE, pertenceu ao grupo Brais Pinto e fundou o Cine-Clube en Vigo. Director do centro rexional de RTVE en Galicia. Colaborou na prensa con múltiples artigos sobre cine e realizou programas de televisión sobre persoeiros galegos. Publicou Acoitelado na espera (Premio Unity Galega de Nova York, 1960) e Indo para máis perto (1979), que inclúe Doente na espranza (Premio do Centro Gallego de Bos Aires, 1962), ademais dalgúns relatos e poemas en castelán.