"AN" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Curlandia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Curlandia.

REXIÓNS

Rexión occidental de Letonia, situada na beira oriental do Mar Báltico (25.000 km2). Caracterízase por un relevo chairo con costas baixas. O clima é frío e húmido. Os bosques cobren unha gran parte do territorio. Os principais recursos son a agricultura, a gandería e a pesca. Primitivamente habitárona os livonios e os curos, que lle deron nome á rexión. Entre os ss VIII e XII sufriu as invasións dos suecos e dos daneses. En 1237 conquistárona os cabaleiros da orde teutónica, que a dominaron ata 1561, ano no que se converteu en ducado vasalo de Polonia. Na primeira repartición de Polonia (1795), o ducado foi anexionado a Rusia. En 1921 pasou a formar parte da República de Letonia, de xeito que seguiu as vicisitudes desta, coa anexión á Unión Soviética en 1940 e a independencia en 1991. A principal cidade da rexión é Ventspils (41.646 h [1997]), capital do distrito homónimo.

DUCADOS

Territorio constituído en 1561 como ducado vasalo de Polonia e hereditario da familia Ketteler. O primeiro duque foi Gotard I Ketteler ou Gotardo I de Curlandia (morto en 1587), duque de Semigalia e derradeiro gran mestre da orde teutónica en Livonia. En 1737, a viúva do duque, que logo sería a Tsarina Anna I Ivanovna, deulle o ducado ao seu favorito Ernesto Xoán I de Curlandia, conde e príncipe de Biron (morto en 1772). O fillo deste, o duque Pedro I, vendeulle o ducado a Rusia en 1795.

GALICIA

Mestre e político. Doutor en Filosofía e Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu como mestre antes de formar parte do corpo de inspectores de educación. Membro do Partido Popular, foi parlamentario galego pola circunscrición de Lugo durante a V lexislatura (1997-2001). En 1994 foi nomeado director xeral de Formación de Emprego da consellería de Familia, Muller e Xuventude, cargo que desempeñou ata maio de 1996, cando foi designado conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria. Foi tamén membro, entre 1993 e 1996, do comité de dirección da Revista Galega do Ensino e colaborou na revista FMX, da consellería de Familia, Muller e Xuventude. É autor de A educación compensatoria en Galicia (1994) e colaborador en diversas obras como Informe cero da educación en Galicia (1988), Guía de técnicas, estratexias e recursos para a busca de emprego (1995), A formación profesional ocupacional en Galicia (1996), Dicionario de Psicoloxía e Educación...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Barro. De orixe románica, reconstruíuse no s XVI en estilo oxival tardío. No interior destaca a bóveda de crucería estrelada. Consérvase un baldaquino de pedra con arcos conopiais e decoración escultórica da Virxe das Angustias e da Asunción.

GALICIA

Escritor. Fillo de Xosé María de Curros Vázquez, escribán natural de Melide, e de Petra Enríquez Nogueira, oriúnda de Vilanova dos Infantes, pasou a súa infancia e primeira mocidade na súa vila natal marcado pola tiranía e o integrismo católico do pai, home despótico e violento. Rematados os estudios elementais na escola de Manuel Rebollo, comezou a traballar como escribente para o seu pai, ao tempo que se impregnou da literatura clásica e romántica. A situación entre pai e fillo acabou por facerse insufrible e Manuel, con quince anos, fuxiu da casa paterna cara a Ourense onde o acolleu un antigo compañeiro de escola. De Ourense partiu para Madrid (entre 1866 e 1867); alí instalouse na casa do seu irmán Ricardo e iniciou os estudios de bacharelato xunto cos de dereito, que non rematou. Na capital atopou a protección e favor do ourensán Modesto Fernández González, delegado de Facenda e xornalista que o iniciou nesta última profesión. Participou na Revolución de Setembro de 1868, denominada...

PERSOEIRO

Escritor francés. Publicou entre outras obras: Les jeunes hommes (Os mozos, 1946), Les forêts de la nuit (Os bosques da noite, Premio Goncourt 1947) e Le mauvais choix (A mala elección, 1984). En 1972 obtivo o Premio de Literatura da Académie Française.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no lugar de Vilasantar, en Curtis. De orixe románica (ss XII-XIII), só se conservan os muros laterais da nave onde se abren catro fiestras abucinadas de medio punto. No interior destaca unha porta rematada nun arco cun lixeiro apuntamento, que cara ao exterior se converte nunha porta alintelada por mor do lucido que cobre o paramento. Os beirís sostéñense por canzorros de proa, de moldura e outros cun cilindro abrazado por elementos xeométricos. No piñón da ábsida hai unha cruz antefixa de entrelazo.

PERSOEIRO

Político inglés. Foi gobernador xeral da India (1899-1905) e levou a cabo a división da provincia de Bengala, feito que alentou o movemento político pola independencia. Foi lord do Selo Privado (1915-1916 e 1924-1925), membro do gabinete de guerra de Lloyd George (1916-1919) e ministro de Asuntos Exteriores (1919-1924). Deulle nome á liña divisoria fronteiriza establecida entre Rusia e Polonia.

PERSOEIRO

Freire dominicano. Formouse no convento de San Domingos de Ribadavia, onde ensinou teoloxía antes de ser nomeado prior do convento de San Pedro Mártir de Toledo. Foi un dos máis destacados benfeitores do convento de Ribadavia, do que foi prior ata o 1412, ano no que foi nomeado provincial da súa orde en España. Ocupou a mitra de Salamanca (1413-1420) e logo a de Ourense (1420-1424), cidade na que nunca residiu e que sería gobernada polo seu provisor, frei Lope de Galdo. En 1424 promovérono a bispo de León e levou a cabo un importante labor de goberno ao promulgar as Constitucións Sindicais (1426) nas que se castigaban os abusos de cabaleiros e sacerdotes sobre as vilas dependentes do bispado. En 1434 foi promovido ao bispado de Osma, pero rexeitou o posto e continuou na sé leonesa.

PERSOEIRO

Freire dominicano. Prior do convento de San Domingos de Ribadavia. No ano 1431 foi o rexente da cátedra de Sentencias no estudo xeral de San Pablo de Valladolid.

PERSOEIRO

Freire dominicano. Mestre de filosofía e confesor de Xoán II, foi vigairo e prior do convento de Ribadavia.

DEPARTAMENTOS

Departamento de El Salvador (756 km2; 178.502 h [1992]). A capital é Cojutepeque. Corresponde na súa maior parte a unha zona volcánica, drenada polo río Lempa. As principais actividades económicas son a agricultura (tabaco, azucre, café e arroz), e a industria, principalmente o sector téxtil.

1. Relativo ou pertencente á pel ou á cute.

2. Aplícase ao músculo que ten algunha inserción na derme.

3. Aplícase ao nervio que se distribúe por unha área concreta da pel.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Antas de Ulla baixo a advocación de san Xoán.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cesuras baixo a advocación de santa María.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Antas de Ulla. Consta dunha nave e dunha ábsida con teito de madeira. No interior destacan tres retablos: o maior, de estilo neoclásico (1886), contén un brasón que identifica os Amarante; o segundo (1772) procede da antiga capela de Fonfría; e o terceiro, tamén neoclásico (1890), ten á súa beira unha mesa de altar sostida por capiteis románicos procedentes da antiga igrexa de Facha.

GALICIA

Enxeñeiro de minas. Profesor na Escola de Minas, foi inspector xeral de minas e sucedeu a Casiano del Prado na dirección das minas de Almadén. Publicou, entre outras obras, Memoria sobre las minas de estaño situadas en las provincias de Pontevedra y Orense (1847).