"Atis" (Contén)

PERSOEIRO

Armador e home de finanzas grego. Cando se produciu a invasión turca (1922) emigrou a Arxentina, onde foi cónsul xeral de Grecia. Iniciou a súa aventura empresarial coa manufactura de tabaco e o fretamento de barcos mercantes. Foi o administrador de numerosas sociedades de todo o mundo e o principal accionista da Societé des Bains de Mer de Mónaco (ata 1967). Fundou a compañía de navegación aérea Olympic Airways e a marítima Olympic Cruises. A partir de 1967 foi un dos principais partidarios e sustentadores do réxime grego dos coroneis e en 1969 creou a compañía petroleira Omega.

1. Relativo ou pertencente ao panasiatismo.

2. Partidario do panasiatismo.

1. Nome xenérico de calquera manifestación funcional orixinada por un mecanismo suxestivo.

2. Manifestación, consciente ou inconsciente, en que se produce unha simulación de orixe histérica.

PERSOEIRO

Pintor e caricaturista. Fundou a revista Os Conxuros e traballou como ilustrador e caricaturista en varias publicacións. Nas súas obras, de técnicas diversas, cultivou a abstracción. Participou en numerosas exposicións individuais e colectivas e da súa produción destacan Sen título (2000) e Casa perfecta (2001). Recibiu o V premio de pintura da Bienal Eixo Atlántico.

1. Relativo ou pertencente aos platistérnidos.

2. Réptil da familia dos platistérnidos.

3. Familia de réptiles, da orde dos quelonios, que presenta a cabeza moi desenvolvida, de tal forma que non pode retraer a mesma cara ao interior da cuncha, o escudo moi deprimido e a cola longa, case tanto como a cuncha. Posúe unha única especie Platysternon megacephalum, que foi presentada á ciencia por Gray (1831) e que vive no SL de China, Australia e Nova Guinea, nos regatos fríos das montañas.

1. Calidade de pragmático.

2. Corrente de pensamento moi estendida no mundo contemporáneo e especialmente desenvolvida como doutrina filosófica nos países anglosaxóns, sobre todo en EE UU. Caracterízase por un claro antiintelectualismo e pola primacía que se lles dá ás consecuencias prácticas no coñecemento e a comprensión das cousas. Como doutrina iniciarona Ch. S. Peirce e W. James, e a colaboración destes con F. C. S. Schiller na revista Leonardo (1903-1907) consolidou o denominado pragmatismo italiano (M. Calderoni, G. Papini e G. Vailatti). O pragmatismo lóxico, o ético e o humanista, como tamén o bioloxismo, o inmanentismo e o ficionalismo, son algúns dos sentidos que o pragmatismo tivo en numerosos pensadores que o seguiron, entre os que destacan J. Dewey, Mead e C. I. Lewis.

1. Relativo ou pertencente ao pragmatismo.

2. Seguidor do pragmatismo.

CIDADES

Cidade de Baviera, Alemaña, no Alto Palatinado, situada á beira do Danubio (125.236 h [2000]). Poboación de orixe celta (Radasbona), chegou a ser en tempos de Marco Aurelio un campo atrincheirado (Regina castra). En 1245 converteuse en cidade libre do Imperio e desde 1633 en sede estable da Dieta imperial. Do seu patrimonio cultural destaca a catedral, obra mestra da arquitectura gótica bavaresa (1250-1525), e a igrexa da abadía de Sankt Emmeran (s XII).