"Bera" (Contén)

1. 1. Parte dun corpo ou dunha superficie que avulta ou sobresae.

   2. apófise.

   3. protuberancia anular

      Parte intermedia entre o bulbo, os pedúnculos cerebrais e o cerebelo. Ocupa a parte anterior e superior da fosa cranial inferior, entre o cerebelo e a canle basilar. OBS: Tamén se denomina protuberancia cerebral ou nó do encéfalo.

2. Fonte de gas que se orixina na cromosfera solar e que se propaga dentro da coroa ata alcanzar alturas de varios milleiros de quilómetros. Clasifícanse en eruptivas, son bastante brillantes e fórmanse nas rexións das manchas solares, e a súa altura pode chegar a ser duns 40.000 km; e quiescentes, tamén denominadas filamentos, menos brillantes, desenvólvense lentamente e poden durar menos, e a súa altura é aproximadamente de 75.000 km.

1. Acción e efecto de reverberar.

2. 1. Fenómeno debido á reflexión do son nas paredes dun local pechado polo que, unha vez oído o son propagado directamente desde onde se produciu, aínda se continúa a oír a causa das ondas que se van reflectindo sucesivamente nas paredes. A persistencia do son depende da reflexión das ondas sonoras nos obstáculos que atopan na súa propagación rectilínea. A reverberación fai que a intensidade dun son emitido nun instante se manteña e diminúa progresivamente, en lugar de desaparecer dunha maneira brusca. O valor do tempo polo que a intensidade sonora se reduciu á millonésima parte do seu valor inicial (ou sexa, en 60 dB) é denominado tempo de reverberación (T) do local e depende das súas dimensións e do coeficiente de absorción das paredes.

   2. cámara de reverberación

      Cámara ou recinto cerrado, construído con paredes non paralelas entre elas, duras e reflectoras das ondas sonoras, en cuxo interior hai unha fonte sonora que crea un campo difuso, de modo que a enerxía do son queda uniformemente distribuída. Emprégase para facer ensaios de ruído de máquinas.

3. Reflexión intensa e en todas direccións da luz.

4. Efecto que se introduce nun sinal de audio, mediante dispositivos e circuítos especiais, para imitar máis ou menos perfectamente a reverberación natural.

1. Reflectir un raio de luz, de calor ou unha onda nunha superficie.

2. Reflectirse un raio ou unha onda nunha superficie.

LIÑAXES

Liñaxe de orixe galega que trae por armas, en campo de goles, tres faixas de sinople. Presenta a variante Rivera.

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Foi profesor de teoloxía moral en San Martiño Pinario e, tras a exclaustración, foi catedrático de Retórica e Poética do instituto de segundo ensino de Santiago de Compostela. Foi catedrático de Teoloxía (1854) e de Dereito Canónico (1875) da Universidade de Santiago de Compostela, ademais de decano da facultade de Teoloxía. Publicou, entre outras obras, Panegírico del beato Juan de Ribera (1868).

MUNICIPIOS

Municipio de Asturias, situado ao S de Oviedo e regado polo río Nalón (1.979 h [2001]). De poboación dispersa, o núcleo do termo é Soto de Ribera. A economía é principalmente agrícola e gandeira. Posúe unha central térmica.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, situado en Tierra de Barros e regado polo Valdemedé, afluente do Matachel (3.395 h [2001]). Destaca a gandaría lanar e as industrias alimentarias de fariñas e aceites.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Lo Spagnoletto, de moi novo marchou a Roma, onde viviu intensamente a nova maneira introducida por Caravaggio e asistiu á Accademia Nazionale di San Luca. Despois estableceuse en Nápoles, onde recibiu a protección dos representantes da Coroa de Castela, o duque de Osuna e o conde de Monterrey. Recibiu encargos importantes e un gran número das súas obras chegaron á Península Ibérica. O seu estilo evolucionou de maneira inversa ao de Caravaggio, pois foise aclarando progresivamente, evolución que se aprecia en Calvario da colexiata de Osuna (1616-1620), Trinidad (1636?) e El sueño de Jacob (1639). A composición das súas obras está equilibrada mediante o debuxo e a cor. O dominio do debuxo manifestouno nos gravados. Entre as súas obras destacan tamén Isaac bendiciendo a Jacob (1637), El Nacimiento (1643), La Adoración de los pastores (1650), La Piedad (1637), La Purísima...

PERSOEIRO

Xornalista. Traballou en Pontevedra, cidade na que fundou o semanario O Galiciano (1887) e a revista A Tía Catuxa (1889), onde incluíu diversos artigos e composicións. Participou na elaboración do volume O Galiciano. Produciós premeados no certame gallego literario que iniciado por O Galiciano celebrouse en Pontevedra no día 9 de agosto de 1886 (1886).

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Foi prior e arquiveiro cara a 1721 no mosteiro de San Xián de Samos, onde tamén foi abade (1733-1737). Atribúeselle Relación sucinta de los sucesos principales del Real Monasterio de San Julián de Samos.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. Foi colexial de San Gregorio de Valladolid (1606) e prior dos conventos de Trianos, Gasteiz, Zamora, Toro e La Pasión, de Madrid. Escribiu Vida de la sierva de Dios Sor María de Sotomayor e Decisiones regulares de nuestra Religión y Provincia.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De orixe galega, ingresou na orde no convento da Peña de Francia e foi colexial por Lugo no colexio de San Gregorio de Valladolid, onde foi lector de Artes e Filosofía. Foi mestre de teoloxía en Piedrahita, Trianos, Toro e Ávila. Presentado en Teoloxía en 1615 e mestre en 1623 foi prior dos conventos de Peña de Francia, Oviedo, Ocaña, Toro e Atocha e reitor de San Gregorio de Valladolid (1631)

PERSOEIRO

Pintor. Cultivou a pintura de historia e os retratos e foi discípulo de F. Bayeu en París. Foi pintor de Carlos IV (1811) e de Fernando VII (1816), quen lle encargou a decoración de Aranjuez e de El Pardo. O seu fillo, Carlos Luis Ribera (Roma 1815-Madrid 1891) foi discípulo seu e de Hippolyte Delaroche e pintou na corte de Isabel II (1846).

PERSOEIRO

Arquitecto. Discípulo de Teodoro Ardemáns, a quen sucedeu como mestre de obras maior do concello de Madrid, cultivou o estilo churrigueresco e un barroco extremo, expresado sobre todo nas portadas. En Madrid realizou a igrexa da Virgen del Puerto (1718), a ponte de Toledo sobre o Manzanares (1719), a igrexa de Montserrat (1720), a caserna para a Garda de Corps da corte, o Real Hospicio de San Fernando (1722) e a igrexa de San Cayetano (1722). Fixo o proxecto da torre da catedral nova de Salamanca (1733).

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De orixe galega, profesou en San Esteban de Salamanca en 1748. Foi catedrático de Filosofía nos conventos da Coruña e Ávila e mestre de teoloxía nos de León e Salamanca. En 1786 foi vigairo provincial do Reino de Galicia e prior dos conventos de Pontevedra e Tui.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De orixe galega, ingresou na orde en 1754 no convento da Coruña. Foi profesor de filosofía no convento de Gasteiz, mestre de estudantes en Lugo, e profesor de teoloxía en Tábara, Lugo e Ávila. Graduado en Teoloxía en 1781, foi durante tres trienios prior do convento da Coruña.