"Cid" (Contén)

1. Planta da subclase das arécidas.

2. Superclase de plantas da clase das monocotiledóneas á que pertencen as superordes das arecanais e das aranais.

PERSOEIRO

Político e escritor boliviano. Fundou en A Paz o diario Los Debates (1915). Foi embaixador en París, Londres e Madrid, líder do Partido Liberal e ministro (1940). Publicou Pueblo enfermo: contribución a la psicología de los pueblos hispano-americanos (1909-1910). Escribiu novelas como Wata-Wara (1904), reelaborada en Raza de Bronce (1919).

GALICIA

Eclesiástico e doutor en Teoloxía. Foi abade dos mosteiros de Sobrado e Meira. Escribiu Epítome de la vida de la V. Madre Ana de Jesús, discípula de Santa Teresa (1642).

1. Relativo ou pertencente aos Arsácidas.

2. Membro da dinastía dos Arsácidas.

DINASTIAS

Dinastía orixinaria de Partia que subtituíu o Imperio Selxúcida no dominio de Irán e Armenia, onde a partir do 54 d C reinou unha rama colateral, destronada polos sasánidas. Considérase que o fundador desta dinastía foi Arsaces (250? a C); así mesmo, Artabán V conseguiu a expulsión dos romanos en tempos do Emperador Macrino (s III d C).

1. Urocordado do xénero Ascidia, que pertence á clase dos ascidiáceos. Abrangue moitas especies similares, todas de forma oval e de cores alaranxadas, que a miúdo aparececen recubertas de area ou de cunchas de molusco. A especie A. mentula, moi frecuente no Atlántico, no Mediterráneo, no Mar do Norte e no Báltico Occidental, vive nos denominados fondos de ascidias, de ata 200 metros de profundidade.

2. Calquera membro da clase dos ascidiáceos e, máis xeralmente, do subfilo dos urocordados.

1. Relativo ou pertencente á clase dos ascidiáceos.

2. Urocordados da clase dos ascidiáceos.

3. Clase de urocordados integrada por individuos priocordados, sacciformes, de medidas relativamente grandes (poden chegar a un palmo de longo), mariños, denominados xenericamente ascidias. Teñen o corpo recuberto por unha túnica, lisa ou rugosa formada por unha substancia quimicamente semellante á celulosa denominada tunicina; esta túnica pode presentar incrustacións de toda clase (area, cunchas de moluscos, etc). Presentan dous sifóns, un inhalante, apical, e outro exhalante, máis pequeno e situado lateralmente. As partículas alimentarias capturadas na abertura inhalante quedan retidas na rede mucosa (secretada polo endostilo) e son conducidas polos cilios cara ao estómago. No tubo dixestivo absórbense os nutrintes e os refugallos son expulsados polo ano, situado preto do sifón exhalante. A larva non se alimenta, pero nada durante horas ata que se fixa nalgún obxecto sólido mediante a papila adhesiva; entón sofre unha metamorfose para converterse nun adulto sésil, que vive fixo no substrato....