"Deiro" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao gando.

2. 1. Propietario de gando.

   2. Persoa que comercia con gando.

1. Que ou quen hospeda.

2. Persoa encargada dunha hospedaxe.

3. Animal ou vexetal sobre o que vive un parasito, un comensal ou un epífito.

MONTAÑA

Aliñación montañosa do macizo de Manzaneda. Esténdese en dirección NO-SL polas parroquias de Requeixo   (Chandrexa de Queixa), Pradoalbar, San Mamede de Hedrada e Sabuguido (Vilariño de Conso). Erguidos sobre unha litoloxía alternante de cuarcitas, granitos, xistos e lousa, presentan testemuños de actividade glaciar cuaternaria. Cunha altitude media superior aos 1.500 m, culmina nos 1.705 m do Seixo, no extremo setentrional da unidade. Polo seu interese xeolóxico, ecolóxico e paisaxístico, foron declarados Parque Natural o 5 de xuño de 1997. Os queirogais nas abas, os bosques de ribeira e os soutos nas beiras dos ríos e os pasteiros nos cumios, forman, xunto coas plantacións de piñeirais, a cobertura vexetal deste espacio, situado no límite das rexións eurosiberiana e mediterránea. En época romana houbo explotacións auríferas.

PERSOEIRO

Escudeiro portugués. Pertenceu á liñaxe de Maia. Nas rúbricas atributivas do Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa e Cancioneiro da Biblioteca Vaticana, aparece co título de “escudeyro”. Figura en Livros de Linhagens como “Johan Estevez de Gaia”, fillo de Estevan Anes e de Tareyia Migees, neto de Johan Anes. Aparece documentado nunha doazón (1287) e nunha herdanza (1319). Activo no último cuarto do s XIII e primeira metade do XIV (1287-1319?) na corte do conde de Barcelos, relacionouse con trobadores como Estevan da Guarda e Johan Fernandez d’Ardeleiro. A xulgar polas referencias históricas contidas nas súas cantigas, debeu estar en Lisboa desde finais do s XIII. Consérvanse 7 composicións da súa autoría recollidas no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana: 4 cantigas de amor e 3 escarnios persoais, que se caracterizan pola súa variedade de formas métricas, estróficas e rítmicas, e polo emprego...

1. Que se atopa ao lado.

2. Que está inclinado cara a un lado.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Pino baixo a advocación de san Xiao.

1. Que linda con algo.

2. Banda de terra sen cultivar que bordea unha propiedade e que serve para separala doutra.

3. Prado de secaño onde se alinda o gando.

MONTES

Monte (1.200 m alt) situado na parroquia de Padornelo (Pedrafita do Cebreiro).

MONTES

Monte situado na parroquia de Pol, no concello homónimo. O seu cumio acada os 600 m de altitude.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lalín baixo a advocación de san Paio.