"Gil" (Contén)

PERSOEIRO

Bioquímico estadounidense. Traballou nas universidades de Charlottesville e Dallas. En 1987 demostrou que as proteínas G actuaban coma mensaxeiros secundarios na transmisión de sinais, activando e desactivando certos procesos biolóxicos. En 1994 recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina, que compartiu con Martin Rodbell.

PERSOEIRO

Pintor inglés. Foi un dos fundadores do Camden Town Group e primeiro presidente do London Group. Cultivou o retrato, o bodegón, a paisaxe e temas relacionados coa clase traballadora. Recibiu a influencia postimpresionista no emprego dunha paleta brillante e da simplificación de planos.

PERSOEIRO

Filósofo. Fundou en 1929 o Institute of Medieval Studies de Toronto. Centrou os seus estudios no tomismo, do que estudiou a primacía da existencia na concepción do ser, e na análise do trasfondo medieval na filosofía moderna. Das súas obras destacan Le Thomisme (1922), L’Esprit de la philosophie médiévale (1932) e D’Aristote à Darwin et retour (1971).

PERSOEIRO

Compositor e crítico musical. Fundador da Revue Musicale Belge, compuxo a ópera Prinses Zonneschijn (1903) e poemas sinfónicos. Foi Premio de Roma (1889).

PERSOEIRO

Profesor e político, irmán de Francisco Giner de los Ríos. Baixo a influencia krausista, colaborou coa Institución Libre de Enseñanza, onde deu clases de retórica. Militou no partido republicano e no radical, e en máis dunha ocasión foi elixido deputado a Cortes e tenente de alcalde de Barcelona. A súa actuación na comisión de cultura de Barcelona caracterizouse polo impulso da infraestrutura escolar, das colonias escolares, das bibliotecas e das campañas para impulsar o laicismo, onde sempre defendeu o criterio de neutralidade relixiosa. Escribiu sobre arte e pedagoxía.

PERSOEIRO

Historiador. Sacerdote dominicano, foi nomeado cronista de Filipe III en 1612. Das súas obras destacan Historia de la vida y hechos del rey don Enrique III de Castilla (1638), Teatro de las Iglesias de España (1643-1650) e Historia de Felipe III (1777).

PERSOEIRO

Xurista e político. Doutor en Dereito, foi catedrático de Dereito Civil da Universidad Complutense de Madrid. Foi senador por designación real e presidente das Cortes Generales Constituyentes (1977-1979). Presidiu o Consejo de Estado (1982-1986), o Consejo General del Poder Judicial, o Tribunal Supremo (1985-1986) e a Real Academia de Jurisprudencia y Legislación. Das súas obras destaca Reflexiones sobre el derecho foral y la unificación del derecho (1955).

PERSOEIRO

Poeta. Autodidacta, despois de dúas estadías en Madrid (1931 e 1934) relacionouse con Jorge Guillén, Pablo Neruda e Vicente Aleixandre, que lle facilitaron o acceso ás publicacións Cruz y Raya, Caballo Verde e Revista de Occidente. Durante a Guerra Civil foi comisario de cultura do batallón de El Campesino e colaborou en El Mono Azul, Hora de españa e Nueva Cultura. En poesía escribiu Perito en lunas (1933), El rayo que no cesa (1936), Viento del pueblo (1937), El hombre acecha (1939), Cancionero y romancero de ausencias: 1938-1941 (1958), e en teatro, Quién te ha visto y quién te ve (1934) e Los hijos de la piedra (1935).

PERSOEIRO

Poeta grego. É autor dunha descrición dunha peste que asolou a illa de Rodas entre 1448-1450 e dunha versión da lenda de Belisario.

PERSOEIRO

Pintor. Formado con Peter Lely, foi retratista da burguesía intelectual. Das súas obras destacan Retrato de Le Brun (1686), La familia del pintor e Exvoto a santa Xenoveva, retrato colectivo.

PERSOEIRO

Químico estadounidense.   Realizou, xunto con Kossel e Langmuír, estudios sobre o enlace dos átomos por dobretes electrónicos e a teoría da valencia en xeral, que deron como resultado o modelo de átomo cúbico estático para explicar a teoría do octeto. Introduciu un novo concepto de ácido e base, denominados ácido de Lewis (moléculas que aceptan pares de electróns) e base de Lewis (moléculas que ceden pares de electróns), e formulou a teoría que leva o seu nome, segundo a que o enlace covalente se debe ao compartimento de pares de electróns entre os átomos dunha molécula. Tamén conseguiu illar o deuterio e obter auga pesada pura (combinando osíxeno e deuterio).

GALICIA

Pintor. Estudiou debuxo, pintura e escultura na Escola de Artes e Oficios da Fundación Bolaño Rivadeneira (Lugo) e gravado e muralismo en academias de arte de São Paulo (Brasil) co mestre Anderson Fabiano. Realizou obras de carácter simbólico e outras surrealistas, caracterizadas pola precisión do debuxo e da cor. Nos seus lenzos presenta o home liberado e espido en contacto permanente coa natureza, coa verdade e coa luz. Realizou diversas exposicións individuais e participou en mostras colectivas.

PERSOEIRO

Xeólogo. Colaborou en numerosas investigacións científicas, principalmente nas relacionadas co petróleo. Foi colaborador tamén do Mapa xeolóxico de España (1967).

PERSOEIRO

Sacerdote e escritor. Especializado en libros xuvenís e cunha clara orientación moral, da súa produción literaria destacan La vida sale al encuentro (1955), Tierra Brava (1958), El delito es ser mujer (1983), El sexo de los ángeles (1987) e La gestión de un líder (1994). Recibiu o Premio Ciudad de Oviedo por Sexta Galería (1960) e o Premio Pérez Galdós por Réquiem a cinco voces. Tamén foi premiado en dúas ocasións pola Oficina Católica de París á mellor novela estranxeira.

GALICIA

Xurista e político. Conselleiro de Estado, catedrático emérito da Universidade da Coruña, foi secretario xeral técnico da Presidencia do Goberno (1969-1973) e conselleiro do Reino (1977). Foi presidente do Instituto Nacional de Reforma e Desenvolvemento Agrario (1976-1977), e do Banco de Crédito Agrícola (1978-1981), fundador e secretario do Partido Galego Independente e deputado pola UCD (1977-1982). Foi o primeiro reitor da Universidade da Coruña (1990-2003) e vicepresidente da Conferencia de Rectores de Universidades Españolas. Colaborou na redacción da Constitución de 1978, como autor da disposición transitoria segunda sobre as nacionalidades históricas, e na do Estatuto de Autonomía de Galicia. Publicou El mutualismo laboral: un estudo jurídico (1963), La distinción entre norma y acto administrativo (1967), La cláusula de progreso de los servicios públicos (1968), Escritos sobre la transición política española (1979), El Estatuto gallego. Por fin unha...

PERSOEIRO

Erudito francés. Coñecido, sobre todo, pola súa obra filolóxica, tamén realizou madrigais, epigramas e églogas. Da súa produción destacan Origines de la langue française (1650), Ditionnaire étymologique de la langue française (1694), Observations sur la langue française (1672-1676) e postumamente Menagria (1693).

PERSOEIRO

Político e xurista. En 1932 ingresou na Unión Regional de Derechas da Coruña, da que foi elixido presidente (1933). Actuou de enlace entre as organizacións locais e a CEDA, formación política pola que foi deputado (1935-1936). Foi decano do Colexio de Avogados da Coruña (1959-1961).

CAPITAIS

Capital da oblast’ homónima, Bielorrusia, situada á dereita do Dniéper (371.254 [1999]). A súa economía baséase nas fábricas metalúrxicas, de automóbiles e de industrias químicas.