"Orro" (Contén)

1. maronda.

2. marimacho.

1. Relativo ou pertencente ao pobo meglenorromanés ou ao seu dialecto.

2. Individuo do pobo meglenorromanés.

3. Pobo romanés establecido en Macedonia cara aos ss XI-XII. Foron islamizados polos turcos e despois da Primeira Guerra Mundial perseguidos polos gregos.

4. Dialecto romanés que fala o pobo meglenorromanés na rexión de Macedonia, ao NO de Salónica. Ten fortes influencias eslavas, sobre todo búlgaras.

PERSOEIRO

Compositor. Estivo interesado pola música teatral, despois de deixar a música sinfónica, e foi empresario e director artístico. Foi director do Teatro de la Zarzuela (1926), do Teatro Calderón, da Compañía Lírica Nacional e directivo da Sociedad General de Autores. Escribiu a ópera La Virgen de Mayo (1925) e as partituras de zarzuelas Luisa Fernanda (1932), Azabache (1933), La chulapona (1934), Paloma Moreno (1936) e La Ilustre moza (1943). Foi membro da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1935).

1. Parte sobresaínte da cara de certos animais onde están situados a boca e o nariz.

2. Beizo das persoas, especialmente cando é grande, avultado e groso.

3. 1. Parte dianteira e que sobresae dunha cousa.

   2. Parte de adiante dun vehículo, especialmente dun automóbil ou dun avión.

4. Contraforte adiantado e abrupto dunha montaña.

5. Planta herbácea semellante á chantaxe de folla estreita, pero coas inflorescencias moi tomentosas. É propia da terra baixa.

6. Parte intravaxinal do colo do útero, debido á súa forma.

MONTES

Monte situado no extremo SL da parroquia de Terroso (Vilardevós). O seu cumio acada os 833 m de altitude.

PUNTA

Punta do litoral atlántico situada entre as praias de Baldaio e Pedra do Sal, na parroquia de Lema (Carballo).

PUNTA

Punta do litoral atlántico, situada na costa O da illa de Ons, na parroquia da Illa de Ons (Bueu).

PUNTA

Punta do litoral atlántico, situada entre a de Abelleira e a praia de Farruco, na parroquia de San Vicente do Grove (O Grove).

PUNTA

Punta do litoral atlántico na parroquia de Niñóns (Ponteceso).

PUNTA

Punta do litoral atlántico situada na parroquia de San Mamede de Carnota (Carnota).

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Santiago de Compostela a partir de febreiro de 1986. De pequeno formato e periodicidade semanal, estivo dirixida por J. Domínguez. Cunha distribución de balde, o seu contido central era a programación de televisión. Incluíu pasatempos e información deportiva.

1. Peza de ferro onde se amarran os cabos dunha embarcación cando se atraca.

2. Termo da xerga dos canteiros que corresponde á voz ‘rapaz’.

3. Termo da verba dos arxinas ou telleiros que corresponde á voz ‘fillo’.

MONTES

Monte que pertence á serra de Queixa, situado entre as parroquias de Pradoalbar (Vilariño de Conso) e Requeixo (Chandrexa de Queixa). O seu cumio acada os 1.491 m de altitude.

PERSOEIRO

Bióloga. Profesora da Universidade de Santiago de Compostela, forma parte do departamento de patoloxía animal da facultade de veterinaria de Lugo. É coautora dos libros Moluscos hospedadores intermediarios de Protostrongylidae ovinos (1986) e Índice-Catálogo de Zooparásitos Ibéricos (1995), e autora da publicación Estudio experimental de especies Helicidae (Mollusca Stylommatophora) de León como hospedadores intermediarios de Protostrongylidae (Nematoda, Metastrongylidae) ovinos.

1. Relativo ou pertencente ao neorrománico.

2. Corrente arquitectónica historicista, contemporánea do neogótico, aínda que de menor entidade, que tratou de recuperar as características do románico. Ao final do s XIX derivou na arquitectura bizantina. O promotor máis importante foi Paul Abadie, arquitecto da igrexa do Sacré-Coeur de Montmartre, en París. Tivo un gran predicamento en Alemaña, coa restauración da capela palatina de Aquisgrán e en Inglaterra coa catedral católica de Westminster.