"Pol" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Pontevedra en 1982 e subtitulada “Órgano oficial de expresión del sindicato gallego de policía municipal”. contaba coas colaboracións de J. M. Omil, Jon Vicent, Fernanado Renovales, Isidoro Rodríguez e Carlos Epifanio, entre outros. Incluía as seccións   “Editorial”, “Prensa”, “Colaboraciones”, “Pasatiempos” e “Humor”, xunto como “Criminología”, “Situaciones que el condutor puede evitar a tiempo”, ou “Guía popular de Protección Civil II”.

PERSOEIRO

Político hondureño. Xefe do partido liberal, foi Presidente da República entre 1894 e 1898. No seu mandato, Honduras, El Salvador e Nicaragua constituíron a República Mayor de Centroamérica (1895), que se disolveu en pouco tempo.

PERSOEIRO

Raíña de Aragón. Filla de Carlos II de Nápoles e Margarida de Hungría, casou con Xaime II. Tivo chancelería propia e foi nai de Afonso IV o Benigno.

PERSOEIRO

Xeólogo alemán, barón de Buch. Foi discípulo de Abraham Gottlob Werner e de von Humboldt. Realizou importantes estudios sobre o vulcanismo antigo e a tectónica de Alemaña, e describiu o proceso de ascensión por compensación isostática da Península Escandinava. En 1832 publicou un mapa xeolóxico de Alemaña.

PERSOEIRO

Escultor e pintor belga. Influído por Calder, sentiuse atraído pola arte do movemento e derivou cara á escultura. É un dos principais representantes da escultura cinética. A súa produción incorpora o uso de motores e elementos magnéticos e luminosos. É autor dalgúns filmes.

GALICIA

Avogado e escritor. Exerceu como oficial letrado do consultorio xurídico do Consejo de Trabajo e como secretario xeral da Cámara Oficial del Libro, en Madrid. Publicou, entre outras obras, Apuntes de derecho político y administrativo (1920), Don Severo. Meditaciones de un jefe de negociado, Ribanova (Una vez era un pueblo...), Historias de suicidas e El libro español en América.

PERSOEIRO

Político. Estudiou enxeñería de camiños en Madrid. Iniciou a súa andaina política como procurador en Cortes (1971-1975) e, nos primeiros gobernos da transición, foi ministro de Comercio (1975-1976) e de Obras Públicas (1976-1977). Foi un dos fundadores da Unión de Centro Democrático (UCD), gañadora nas eleccións xerais de 1977, e ocupou a carteira de Relacións coa CEE (1978-1980) e a vicepresidencia para Asuntos Económicos (1980-1981). Trala moción de censura presentada contra Adolfo Suárez, accedeu á presidencia do goberno (1981-1982). Entre 1977 e 1986 foi deputado por Madrid no Congreso de los Diputados. Foi membro do Parlamento europeo de 1986 a 1987. Publicou Memoria viva de la transición (1990).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Negreira baixo a advocación de santa Cruz.

PERSOEIRO

Rei de Sicilia (1266-1282) e de Nápoles (1266-1285), conde de Anjou e de Maine (1264-1285), e conde de Provenza e de Forcalquier polo seu matrimonio no 1246 coa condesa Beatriz. Fillo de Luís VIII de Francia e de Branca de Castela. En 1250 e 1261 as cidades de Marsella, Arles e Aviñón rebeláronse contra o seu dominio, e Carlos anulou as súas liberdades municipais. Iniciou a expansión cara a Italia co señorío sobre o condado de Ventimiglia (1258) e parte do Piemonte meridional (1259-1261). Proposto polos papas para opoñelo aos descendentes de Federico II en Sicilia, recibiu en 1265 en Roma a investidura do reino. Iniciou a campaña militar de conquista axudado polas finanzas papais e polos güelfos; neste sentido, foi decisiva a Batalla de Benevento (1266). Executou o neto de Federico II, Conradino, despois de derrotalo en Tagliacozzo (1268). Dominou entón a política italiana e obtivo (1269-1270) o señorío de Milán e outras cidades da Lombardía e da Romaña. Xénova e Guillerme VII, marqués...

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1285-1309) e Sicilia (1289-1302), conde de Provenza (1285-1309), conde de Anjou e de Maine (1285-1309) e príncipe de Acaia, tamén coñecido como Carlos de Salerno. Fillo e sucesor de Carlos I de Nápoles e de Beatriz de Provenza. Príncipe de Salerno, vicario do reino dende 1283 por ausencia de Carlos I, loitou contra as forzas de Pedro II de Aragón que o derrotaron en varias ocasións e o fixeron prisioneiro en Messina (1284). Cando sucedeu ao seu pai (1285), foi trasladado a Catalunya; recobrou a liberdade mediante o Pacto de Canfranc (1288), polo que renunciaba a Sicilia. Foi coroado rei en 1289 e retomou a loita ata a Tregua de Gaeta (1289), disputa que rematou co Tratado de Anagui (1295), polo que Xaime II de Aragón renunciaba a Sicilia e casaba con Branca, filla de Carlos II, que o acompañou a Catalunya. Sicilia, sen embargo, elixiu como rei a Federico II (1296), contra o que loitaron unidos Carlos II e Xaime II. Esta guerra chegou á súa fin coa Paz de Caltabellotta...

PERSOEIRO

Rei de Nápoles (1381-1386) e de Hungría (Carlos II, 1385-1386), fillo de Luís de Anjou Durazzo, conde de Gravina. Coñecido co nome de Carlos de Durazzo, as súas aspiracións ao trono de Nápoles, despois de casar con Margarida, irmá de Xoana I, frustráronse cando a raíña adoptou a Luís I, duque de Anjou. Coa protección de Luís de Hungría e do Papa Urbano VI, invadiu Nápoles e derrotou e encarcerou a Xoana I en 1381. Unha embaixada de Hungría ofreceulle a coroa en 1385, pero un ano despois foi asasinado.

PERSOEIRO

Duque de Parma e de Plasencia (1731-1735), rei de Nápoles (1734-1759) e de España (1757-1788). Primoxénito do segundo matrimonio de Filipe V con Isabel de Farnesio. Foi coroado rei de Nápoles en Palermo (1734), pero ao morrer o seu medio irmán Fernando VI sen fillos, herdou o trono de España (1759) e entregoulle o de Nápoles ao seu fillo Fernando. Levou a Madrid a algúns dos ministros máis competentes que o asesoraran en Nápoles, como Esquilache e Grimaldi, e confioulles misións de goberno. Esforzouse por introducir en Madrid a salubridade e acondicionou a cidade. Algunhas das novas medidas que tomou o goberno, xunto co encarecemento dos víveres, provocaron o motín de Esquilache en 1766. Prescindiu do seu ministro e atribuíu o motín á acción dos xesuítas que foron expulsados en 1767 polo conde de Aranda. En 1773, unha bula papal extinguiu a Compañía. En política exterior asinou o Terceiro Pacto de Familia con Francia en 1761, e participou con ela na Guerra dos Sete Anos (1762). Polo Tratado...

PERSOEIRO

Rei titular de Hungría (1292 - 1295), fillo de Carlos II de Nápoles e de María, irmá de Ladislao IV de Hungría. Gobernou Nápoles durante as ausencias do seu pai, que o nomeou vicario de Nápoles entre o 1289 e o 1294, e novamente no 1295. Morto Ladislao IV, loitou contra Andrés III polo trono de Hungría e foi investido rei de Hungría en Aix-en-Provence (1292). A pesar da alianza con Serbia e Venecia o seu título non tivo efectividade ata 1308, cando foi elixido o seu fillo Carlos Roberto.