"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Explorador e comerciante ruso. Adicouse ás actividades mercantís en Siberia. Director da Compañía Ruso-americana, no 1799 tomou posesión de Alasca en nome do Tsar, sendo gobernador deste territorio ata o seu pasamento. Durante o seu mandato fundou colonias e factorías e estableceu relacións entre a colonia de Alasca e os EE UU, California e diversas cidades asiáticas, como Cantón (China) ou Manila (Filipinas).

CIDADES

Cidade do oblast de Brest, Bielorrusia (159.000 h [1989]).

PERSOEIRO

Xurista italiano. Civilista de renome, entre os seus traballos destaca Istituzioni di diritto civile (Institucións de dereito civil, segunda edición 1921), obra breve mais de gran valor didáctico e rigor científico.

PERSOEIRO

Mariscal ruso. Destacou sobre todo nas guerras napoleónicas. Despois de exercer o cargo de ministro de Guerra (1810), foille dado o mando do principal exército que se enfrontou á invasión napoleónica de Rusia (1812). Posteriormente foi dirixente do exército expedicionario dese país que invadiu Francia no 1814. O Tsar Alexandre I outorgoulle os títulos de conde (1814) e de príncipe (1815).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no concello de Tomiño. É un templo románico que formou parte do desaparecido mosteiro de San Salvador de Barrantes. Documentado desde 1138, a igrexa pasou á xurisdición do cabido da Catedral de Tui en 1435 por mor da falta de monxes. A primitiva nave foi transformada e ampliada. Consérvase a ábsida, rectangular no interior e semicircular no exterior, cuberta cunha bóveda de cuarto de esfera, mentres que o presbisterio presenta unha bóveda de canón.

PERSOEIRO

Escritor lituano. Estudiou Letras e Medicina en Moscova. Fundou en Tilsit en 1883 a revista nacionalista Ausra. A súa obra céntrase no estudo da literatura e das tradicións populares lituanas. Fundou en Vilnius unha biblioteca e un museo nacional. Escribiu Ozkabaliu Dainos (Os cantos de Ozkabalai, 1902) e Lietuviskos Pasakos (Lenda lituana).

PERSOEIRO

Polígrafo. Publicou un Dicionario histórico enciclopédico (1828-1833), un Tratado de declamación ou arte dramática (1833) e unha Historia dos templarios (1834). Foi membro da Academia de Boas Letras (1835).

PERSOEIRO

Poeta ruso. A súa poesía, liberal e renovadora, seguiu a tradición anacreóntica: Moi penaty (As miñas mágoas, 1814). Cultivou tamén a elexía histórica e evoluíu cara a unha poesía profundamente melancólica.

PERSOEIRO

Novelista. Obtivo gran sona coa novela Grand Hotel (1929), que se representou no teatro e no cine. En 1931, unha vez establecida nos EE UU, comezou a escribir para o cine. Destacan as súas novelas Martin’s Summer (1927) e Helene Willfüer (1927), e a escolma de contos A tale from Bali (Contos de Bali, 1937). Escribiu tamén a súa autobiografía titulada Es war alles ganz anders.

PERSOEIRO

Arquitecto ruso de formación francesa. Realizou, en estilo clásico, un proxecto de reconstrución total do Kremlin de Moscova (1772) que non foi levado a cabo. É autor do Novo Arsenal de Leningrado (1768 -1769). A súa obra mestra é a casa Pahkov (1784-1786), máis tarde denominada biblioteca Lenin.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Redactor do Krest´janskaja Gazet (1923-1929), destacou como autor de contos e novelas inspiradas en lendas do Ural como Malakhitovaja škatulka (O estoxo de malaquita, 1939).

PERSOEIRO

Xornalista, escritor e editor quebequés. É autor de novelas como Un rêve québécois (Un soño quebequés, 1972), Don Quichotte de la démanche (Don Quixote da dislocación, 1975) e Les grands-pères (Os avós, 1978).

PERSOEIRO

Médico ucraíno. É autor de traballos básicos sobre a estrutura das capas corticais do cerebro. No ano 1874 describiu un tipo de células piramidais coñecidas como células de Bec.

PERSOEIRO

Escritor croata. Introduciu no seu país as tendencias literarias imperantes na Europa do momento, dende Ibsen ata Pirandello. Escribiu poesía, teatro e novela.

PERSOEIRO

Escritor ruso. O tema central da súa creación é o traballo como contido da existencia do home. Entre as súas obras destaca: Zizn’ Berežkova (A vida de Berežkov, 1956).

PERSOEIRO

Neurólogo ruso. Foi un dos membros máis importantes, xuntamente con Pavlov, da escola de reflexoloxía rusa.

PERSOEIRO

Crítico, ensaísta e filósofo finlandés. Estudiou na Universidade de Moscova. Integrado nos ambientes revolucionarios, dedicouse á creación literaria e á actividade crítica. Logo dunha época hegeliana, converteuse nun apaixonado materialista que fundou a estética e a crítica realistas. Contrario á arte pola arte e ao intimismo romántico, defendeu a explicación sociolóxica da evolución da arte, o condicionamento do home polas súas circunstancias, o compromiso da literatura e a atención ao espírito do pobo e ás súas fontes literarias.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Deuse a coñecer co conto Derevn’a Berd’ajka (O pobo de Berd´ajka, 1961) e consagrouse con Privyčnoje delo (Traballo habitual, 1966). Da súa produción destacan Plotničkije Rasskazy (Historias dun madeireiro, 1968), Utrom u subbotu (Sábado pola mañá, 1976) e Vospitanije po doktoru Spoku (A educación segundo o doutor Spock, 1978).

PERSOEIRO

Catedrático de Filoloxía Románica nas universidades de Cádiz e Barcelona. Especialista no mundo da canción cortés e da literatura lírica galego-portuguesa, os seus estudios sobre lírica medieval románica ocupan unha parte fundamental do seu labor investigador. No ámbito da poesía galego-portuguesa, a súa interpretación dos textos permitiu ampliar o mapa xeográfico-histórico desta escola, como se reflicte nas publicacións aparecidas en prestixiosas revistas baixo o título xenérico Tipos y temas trovadorescos. Así mesmo, contribuíu a despexar incógnitas sobre a datación de textos fundamentais, de trobadores como Pero da Ponte ou Afonso X, achegando datos sobre a lírica peninsular e a transpirenaica. Subliñou o carácter simbólico da cantiga de amigo no estudo O cervo do monte a augua volvia: del simbolismo naturalista en la cantiga de amigo (1984) e, o conceptual da de amor, na monografía A cantiga de amor (1995). En Antología de la poesía gallego-portuguesa...