"Fer" (Contén)

1. Persoa que recolle e comercia con obxectos vellos de ferro ou doutro metal.

2. Persoa que arranxa cousas de xeito provisional, con pouco coidado ou con pouca maña, empregando ferranchos.

1. Obxecto feito para unha acción determinada e utilizado directamente pola man para actuar sobre a materia, ao tempo que asegura un bo contacto coa man para obter un control preciso da operación e realizala comodamente. Unha primeira clasificación das ferramentas permite agrupalas en prénsiles, como ganchos, tenaces, pinzas ou pas, e percusoras, como machados, punzóns ou martelos. A evolución das ferramentas segue dous camiños ligados estreitamente: a evolución por perfeccionamentos sucesivos, chamada ortoxénese, e o avance por mutación dunha ferramenta noutra.

2. Conxunto de instrumentos empregados na realización dun traballo ou oficio.

3. Órgano copulador masculino.

4. Aquilo que se emprega para conseguir un fin determinado.

PUBLICACIÓNS

Publicación de carácter sindical aparecida en Ferrol entre 1974 e 1977. Foi o voceiro dun sector de Comisións Obreiras desta localidade do que saíron polo menos dez números. Foi o xermolo do Sindicato Obreiro Galego de Ferrol.

1. Conxunto de útiles empregados na realización dun traballo ou oficio.

2. Caixa ou bolsa onde se transportan ou gardan as ferramentas.

PERSOEIRO

Médico e bacteriólogo. Licenciouse en medicina en Barcelona (1873). Interesouse pola bacterioloxía e realizou investigacións sobre as enfermidades epizoóticas. En 1884 encargáronlle o estudo da epidemia de cólera en Marsella e Tolón. Colleu como base o descubrimento do Bacillus virgula do cólera, feito por Koch en 1883, e os métodos de vacinación de Pasteur, e acadou, coa colaboración de Innocent Paulí, unha vacina contra o cólera (1885). A Académie des Sciences de París concedeulle o premio Breant (1907) por este decubrimento. Creou outras vacinas, como a antitífica (1887) e a antirrábica, un método supraintensivo de vacinación baseado na inoculación de virus activos para provocar unha reacción defensiva intensa do organismo. Tamén preparou outra vacina contra a tuberculose, a anti-alfa, e introduciu en España o suero antidiftérico de Behring. Escribiu un gran número de publicacións, como Etiología del paludismo (1883), La inoculación preventiva contra el cólera morbo...

PERSOEIRO

Escritor. Traduciu a Heine e escribiu narracións e os libros de poesías La soledad (1861) e La pereza (1871).

1. ferragacho.

2. Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, e tamén do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que corresponde á voz ‘cicel’.

PERSOEIRO

Xurista. Da súa obra destacan Arte histórica y legal de conocer la fuerza y uso de los derechos nacional y romano de España (1747) e Tratado legal y político de caminos públicos y posadas (1755).