"PL" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás platanáceas.

2. Planta da familia das platanáceas.

3. Familia de árbores, da orde das hamamelidais, formada por individuos que presentan follas alternas palmadas, flores unisexuais, diminutas e reunidas en inflorescencias globosas, e froitos en núcula. É propia de Eurasia e de América do Norte.

1. Relativo ou pertencente aos platanístidos.

2. Cetáceo da familia dos plastanístidos.

3. Familia de mamíferos cetáceos odontocetos, que presenta o corpo alongado, o rostro fino co cranio comprimido e as aletas peitorais moi longas. Habitan nas desembocaduras de ríos ou en augas doces. Comprende varias especies como as asiáticas Lipotes vexifiller (no río Iang-Tsé) e Platanista gangetica (no río Ganxes); e as americanas Pontoporia blainvillei (no Río de La Plata) e Inia geofrensis (no río Amazonas, é o máis grande dos golfiños de río), entre outras especies.

1. banana.

2. bananeiro.

3. Árbore monoica, caducifolia e corpulenta, de ata 40 m de altura, de copa ampla, e cortiza a partir da que se desprenden placas irregulares de ritidoma. Presenta follas palmatilobadas e palmatinervias, flores agrupadas en inflorescencias esféricas, pedunculadas e terminais, e froitos agrupados en infrutescencias globosas. Florece en abril. En Galicia é moi común en parques e paseos e soporta moi ben a polución atmosférica.

1. Zona do teatro romano, destinada aos personaxes importantes, situada na parte inferior semicircular pero formando parte da cávea.

2. 1. Lugar dun teatro situado á altura do patio de butacas, formado por palcos cunha serie de filas paralelas de cadeiras ou butacas para os espectadores.

   2. Conxunto de espectadores que sentan na platea.

REXIÓNS

Rexión da República do Congo (38.400 km2; 119.722 h [estim 1992]). A súa capital é Djambala.

PERSOEIRO

Físico belga. Ideou un método estroboscópico para o estudo dos movementos vibratorios e inventou o fenaquistoscopio (1832). Estudou os fenómenos capilares das láminas delgadas e diversos fenómenos ópticos.

PERSOEIRO

Poeta alemán. Na súa poesía lírica buscou a perfección formal e atacou frecuentemente o romanticismo. Escribiu Ghaselen (Gacelas, 1821), Sonette aus Venedig (Sonetos Venecianos, 1825), Der romanische Oedipus (O romántico Edipo, 1828), onde atacou a Heine, e Geschichten des Königreichs Neapel (Historias do reino de Nápoles, 1833).

1. 1. Relativo ou pertencente a La Plata ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de La Plata.

2. rioplatense.

1. Relativo ou pertencente ao plateresco.

2. Estilo arquitectónico desenvolvido na Península Ibérica a finais do s XV e na primeira metade do XVI. Resultado dunha asimilación persoal do primeiro Renacemento italiano, o seu nome, dado por Diego de Ortiz de Zúñiga, deriva da similitude que presenta no aspecto decorativo co traballo dos prateiros. Caracterízase pola importancia que dá á ornamentación, que con frecuencia enche por completo as fachadas dos edificios. Destacan, neste estilo, o Colegio de Santa Cruz de Lorenzo Vázquez en Valladolid; a igrexa de San Esteban de Juan Gil de Hontañón, a Casa de las Conchas e a Universidad de Salamanca; o Hospital de Santa Cruz de Alonso de Covarrubias en Toledo, e a Universidad de Alcalá de Henares. En Galicia as primeiras formas renacentistas foron platerescas ao adaptarse a nova decoración a edificios aínda góticos. A obra máis representativa do plateresco en Galicia é o Hospital Real de Santiago de Compostela.

GALICIA

Escritor. Director da revista Aturuxo, colaborou en diversas publicacións con traballos en que trata temas galegos e canarios. Da súa obra destacan Un episodio de los tiempos celtas (1969), La historia de Canarias en episodios (1971), El cine en Canarias (1981) e Gallegos en Gran Canaria: memorias de la Casa de Galicia en Las Palmas de Gran Canaria (2000).

PERSOEIRO

Xornalista. Licenciado en Filosofía e Letras, doutorouse en Historia na Universidade de Santiago de Compostela. Titulado na Escuela Oficial de Periodismo de Madrid, foi subdirector de Radio Popular de Ourense, delegado nesa cidade de La Voz de Galicia, director das revistas Auria e Orense e responsable de publicacións da Deputación Provincial de Ourense. Foi correspondente de El País e La Vanguardia e traballou para RNE, El Correo Gallego, La Actualidad Española e Teima.