"To" (Contén)

PERSOEIRO

Historiador inglés. Doutor en Historia pola University of Oxford, catedrático de Historia Contemporánea e director do Cañada Blanch Center for Contemporany Spanish Studies. Especialista en historia contemporánea de España, escribiu, entre outras obras, The Spanish Civil War 1936-39 (1986), Franco: a biography (1993), A Concise History of the Spanish Civil War (1996), Las tres Españas del 36 (1998), Flying for Franco (2001) e Juan Carlos: a people’s king (2003).

1. de presupoñer ou presupor.

2. Suposto previo.

3. orzamento.

1. Razón que se dá para ocultar a verdade.

2. Aquilo que leva a alguén a facer algo.

1. Que está apertado ou tupido.

2. 2 cerca.

CAPITAIS

Capital administrativa e sede do goberno da República Sudafricana (525.583 h [1991]). Situada ás beiras do río Apies, nas súas proximidades atópase un xacemento de diamantes e ferro. Posúe o maior complexo siderúrxico do país, aínda que tamén destacan outras industrias como a mecánica, a de maquinaria, a química e a de cemento.

1. 1. Relativo ou pertencente ao pretor.

   2. dereito pretoriano

      Parte do ius honorarium (dereito honorario) creado polos maxistrados que estaba formado polos editos pretorianos outorgados para corrixir ou ampliar o ius civilis (dereito civil).

   3. edicto pretoriano

      Edito que promulgaba o pretor ao acceder ao seu cargo no que indicaba as normas que ía seguir no seu goberno.

   4. familia pretoriana

      Familia que tivo un pretor entre os seus membros.

   5. porta pretoriana

      Porta que nos campamentos romanos se situaba ao inicio da vía pretoriana.

   6. provincia pretoriana

      Provincia romana gobernada por un pretor.

   7. vía pretoriana

      ía principal do campamento romano que se cruzaba coa quinta e que o dividía en catro partes. Estendíase desde a porta pretoriana ata a decumana.

2. Que ou quen formaba parte do corpo de garda do comandante do exército romano e, posteriormente, da garda persoal dos emperadores romanos, baixo o nome de garda pretoriana.

3. Que ou quen pertence ao corpo de garda dun persoeiro importante.

1. Tenda do pretor no campamento romano.

2. Palacio onde habitaban e xulgaban as causas os pretores romanos.

PERSOEIRO

Político sudafricano. Fundou a República de Natal, despois de aniquilar os zulús na Batalla de Blood River (1838). Anexionado este estado por Reino Unido, fracasou no seu intento de independizar Orange (1848), pero conseguiu facelo co Transvaal (1852).

1. de prever.

2. Que está planeado.

3. Que se coñece con antelación o que vai acontecer.

PERSOEIRO

Escritor francés. Coñecido como Prévost d’Exiles, foi novizo dos xesuítas e monxe beneditino, ata que abandonou o mosteiro. Coñécese, sobre todo, pola Histoire du chevalier Desgrieux et de Manon Lescaut, incluída dentro das Mémoires et aventures d’un homme de qualité (1728-1731), e tamén escribiu Histoire d’une grecque moderne (1741) e Mémoires d’un honnête homme (1745).

PERSOEIRO

Escritor e dramaturgo inglés. Dotado dun estilo literario humorístico e sentimental, cultivou a novela con The Good Companions (1929), en que criticou a sociedade contemporánea. Autor de pezas teatrais moi coñecidas, como Time and Conways (1937) e An Inspector Calls (1946), nas súas obras móvese entre a reflexión do tempo e as súas preocupacións sociais. Tamén escribiu o ensaio Man and Time (1965) e un libro de viaxes.

GALICIA

Xurista e avogado. Foi alcalde de Viana do Bolo polo PP (1963-1999), procurador en Cortes en representación dos concellos de Ourense (1964-1967) e deputado no Congreso na II lexislatura por Coalición Democrática (1982-1986). Abandonou a política en xaneiro de 2002, cando presentou a dimisión como concelleiro.

GALICIA

Actor. Coñecido como Manuel Manquiña, traballou en cine, teatro e televisión, e tamén desenvolveu labores como publicista e actor de dobraxe. Iniciou a súa andaina na TVG como presentador de programas de humor para pasar ao teatro coa compañía Troula coa obra Informe do día despois (1984), de F. Kafka, e co Centro Dramático Galego en Caderno de bitácora (1985), de F. Taxes, aínda que tamén produciu os seus propios espectáculos. Posteriormente decantouse polo cine da man de realizadores como Antonio Blanco e Xavier Villaverde. Co filme Airbag (1997) deuse a coñecer ao gran público, aínda que tamén destacou noutras producións, como Matías juez de línea (1996), Atilano, presidente (1998), Fisterra, onde acaba o mundo (1998), Frontera sur (1998), Mararía, (1998), Torrente, el brazo tonto de la ley (1998), Entre las piernas (1999), Pídele cuentas al rey (1999), Pata negra (1999),...