"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor francés. Formouse na École des Arts Décoratifs de París e de Bourdelle. As súas obras naturalistas caracterízanse polas cores puras e por unha visión optimista da vida. Cómpre subliñar algunhas das súas obras como Vista de Toledo (1932) e Le port de Marseille (O porto de Marsella, 1940).

1. Que substitúe ou elimina un cheiro desagradable.

2. Substancia que se emprega nas industrias química, cosmética e alimentaria para eliminar ou contrarrestar un cheiro desagradable.

1. Acción de desorganizar ou desorganizarse.

2. Estado do que manifesta falta de organización.

1. Destruír ou alterar a organización ou bo funcionamento dalgunha cousa.

2. Facer que algo perda a boa disposición ou orde.

3. Perder algo a organización.

1. Que desosixena.

2. Substancia redutora que se combina co osíxeno libre. Emprégase para eliminar o osíxeno non combinado quimicamente.

1. Que desoxida.

2. Produto que se emprega para efectuar unha desoxidación. Para o aceiro fundido emprégase o aluminio, o manganeso e o silicio; e para outros metais, o carbono, o magnesio, o calcio e o fósforo. Os desoxidantes superficiais son disolventes do óxido ou doutras substancias que se combinan co metal e forman o sal correspondente.

PERSOEIRO

Pintor francés. Discípulo do flamengo Nicasius Bernaerts, especializouse na pintura de animais, escenas de caza e naturezas mortas. Realizou estudios paisaxísticos do natural para realizar os fondos das súas composicións. Entre as súas obras destaca Brocart gardè par cinq chiens (Brocart protexido por cinco cans). Realizou tamén tapices para a manufactura dos Gobelins.

1. Falta de temperanza.

2. Estado de destemperado.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Padrenda. De estilo barroco, construíuse no s XVIII. No interior destacan as pinturas ao fresco da bóveda de crucería, que representan as imaxes dos apóstolos, dos evanxelistas, dos santos escritores Tomé de Aquino e Boaventura, e dos catro Padres da Igrexa.

PERSOEIRO

Compositor. Foi músico da corte de Luís XV e ocupou un posto na Académie Royale de Musique. Introduciu importantes innovacións harmónicas. Da súa produción destaca a peza Issé (1697) e ademais compuxo motetes, cantatas, ballets e óperas.

PERSOEIRO

Escritor francés. Coñecido como Céline Louis-Ferdinand, licenciouse en Medicina en 1924 e principiou a súa andaina como novelista con Voyage au bout de la nuit (Viaxe ao final da noite, 1932). Despois de Mort à crédit (Morte a crédito, 1936), redactou algúns panfletos antisemitas, e en 1940 uniuse ao goberno de Vichy. Exiliouse e, á súa volta, comezou de novo a súa actividade literaria, coa que conseguiu o respecto da crítica esquerdista. As obras D’un château l’autre (Dun castelo ao outro, 1957), Nord (Norte, 1960) e Rigodon (1968) son, quizais, a manifestación máis patética e elocuente do seu nihilismo corrosivo.