"Adá" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 2197.
-
-
galladura.
-
Lugar onde se bifurca un camiño.
-
galletada.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Cantidade de materiais orgánicos que se poden recoller cunha galleta.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Carreira que se fai ao galope.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Conxunto de gamallas ou de pólas dun arbusto.
-
-
Conxunto de cousas unidas por un cordel ou vara co fin de colgalas.
-
Cantidade dalgunha cousa que se colle cunha gancha.
-
-
-
Conxunto de animais dunha explotación.
-
Grupo de persoas que se comportan de xeito desprezable.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
carabullada.
-
-
Feixe pequeno de cousas que se poden atar xuntas.
-
Cantidade pequena de cousas variadas.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Conxunto de doces ou froitos garapiñados.
-
PERSOEIRO
Político. Oficial da Mariña desde 1832, foi nomeado comandante xeneral de Ferrol en 1864. Na lexislatura 1869-1871 foi deputado pola provincia da Coruña e senador en 1871-1872.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Pedagogo e poeta. Emigrou á Arxentina (1873) e instalouse na cidade de Córdoba, onde, co seu primo Eduardo Taboada, fundou o Colegio Español. En 1876 gañou a praza de profesor na escola municipal desta cidade e dirixiuna de 1881 a 1893, ano no que foi destituído como consecuencia da nova lei de educación que impedía que os mestres non nacidos en Arxentina ocupasen o cargo de director. En 1882, ademais de dirixir a escola diúrna, foi escollido como director da escola nocturna de obreiros ata o ano 1891. De volta a Galicia, comezou a dar clases na escola de nenos cegos e pobres da cidade da Coruña. Publicou os libros de poesías Nocturnos (1886) e El árbol de Noé (1905).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Arquitecto. Dende 1984 forma equipo con Salvador Fraga Rivas e Manuel Portolés Sanjuán, cos que realizou, entre outras obras, a remodelación do Auditorio ao aire libre do Parque de Castrelos de Vigo (1997), a xerencia de urbanismo do concello de Vigo (1997) e a remodelación arquitectónica do Museo de Arte Contemporánea (MARCO) (1998-2002). Entre outros galardóns, recibiu o Premio Joseph Lluís Sert polas actuacións no litoral da ría de Vigo (1986).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Cantidade de comida que se colle co garfo dunha vez.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Cantidade de comida que se pode servir cunha garfela ou garfelo.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Risa ruidosa, prolongada e sonora.
-
-
Ruído formado polo canto simultáneo de moitos paxaros.
-
Conxunto de persoas que falan a un tempo.
-
Reunión de xente que se divirte facendo barullo.
-
-
-
Conxunto de elementos moles e pequenos, como os de palla ou herba.
-
Mestura de elementos moi diferentes.
-
-
-
Multitude de gatos.
-
Acción pensada para enganar a alguén.
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Fenómeno de variación na norma do galego, xerado no propio idioma, probablemente nos Séculos Escuros dado que non existe en portugués moderno. Produciuse ao ampliar o fonema oclusivo velar sonoro /g/ ao campo de dispersión dentro do proceso xeral de simplificación das xeminadas latinas, sonorización das oclusivas xordas intervocálicas e fricativización e relaxación das oclusivas sonoras. Represéntase con <gh> (ghorxa, amigho, un ghalo, algho). Nos anos 70 do s XX era xeral no galego atlántico e en falas do central, mentres que no oriental só de xeito asistemático se oía por Cervantes, Pedrafita, As Nogais e os Ancares de León. A realización maioritaria era aspirada faringal xorda [Ó], agás en vilas, especialmente da costa, onde a realización era fricativa velar xorda [x], mesmo en xente maior. No grupo -ng- medial de palabra o /g/ podía conservarse (domingo, ninguén) ou enxordecer [k] (dominco, ninquén) e nalgúns puntos rexistrábase gheada (domin-gho, ninghén). Gravacións dos anos...
-
GALICIA
Mariño e político. Gobernador do asentamento español nas Malvinas (1174-1779), foi vicerrei de Nova Granada (1788-1792) e do Perú (1792-1796). De ideas ilustradas, potenciou a creación dos xornais Mercurio Peruano (1791) e da Gaceta de Lima (1793), o desenvolvemento da Sociedad Cultural Amantes del País e da Tertulia Poética (1791), e a fundación, entre outras, dunha cátedra de Anatomía (1792) e da Academia de Naútica (1794). De volta a España foi elixido membro do Consejo Supremo de Guerra, director xeral da Armada (1799) e ministro de Mariña (1866). Trala chegada ao trono de Fernando VII, formou parte da Junta de Goberno que se desprazou a Baiona, que abandonou trala subida ao poder de Xosé Bonaparte.
VER O DETALLE DO TERMO