"Ea" (Contén)

PERSOEIRO

Director teatral francés. Comezou a súa actividade profesional logo de gañar un concurso para directores novos co espectáculo Les soldats (Os soldados, 1967). Despois dunha breve estancia no Picolo Teatro de Milán, uniuse á dirección do TNP de Villeurbanne, onde realizou un considerable número de espectáculos, algúns a partir de textos de autores como Henrik Ibsen, Richard Wagner ou Pierre Marivaux. Estes traballos destacan pola brillantez da posta en escena, polo traballo do elenco e pola novidosa lectura de textos doutras épocas. En 1982 foi nomeado director do Teatro dos Amandiers de Nanterre e colaborou co dramaturgo novo Bernard-Marie Koltès, na realización dos espectáculos Combate de negro e can (1983), Quai Ouest (Peirao oeste, 1986), Na soidade dos campos de algodón (1987) e Le Retour au désert (Retorno ao deserto, 1988). Posteriormente, realizou traballos a partir de obras de Jean Genet (Les Paravents, 1987), Čekhov (Platonov, 1987) ou Shakespeare (Hamlet, 1988).

CIDADES

Cidade do estado de Virginia, EE UU, (151.980 h[1990]). Situada no cabo Henry, a entrada da baía homónima, na que se instalaron os primeiros colonos ingleses en Norteamérica en 1524.

GALICIA

Militar. Ingresou na Armada moi novo e participou en diversos enfrontamentos e combates durante a Primeira Guerra Carlista (1833-1839), como a Batalla de Bilbao (24.12.1836) ou o ataque e a capitulación de Irún e Fuenterrabía (17 e 18.12.1837). Bloqueou os portos de Cartagena, Alacant e Barcelona (1844) ao mando do bergantín Nervión, durante a sublevación centralista. Nomeado vicepresidente do almirantado (1873), recibiu pouco despois o título de comandante xeral da escuadra do Mediterráneo coa misión de combater a insurrección cantonalista. Desempeñou tamén a comandancia xeneral de Ferrol, de Cartagena, e La Habana.

1. Conduto instalado en edificacións, barcos ou noutras construcións que dirixe o fume procedente de cociñas, fornos ou máquinas cara ao exterior.

2. 1. Oco na parede dun cuarto no que se fai lume para quentarse e que bota o fume ao exterior mediante un conduto.

   2. cheminea francesa

      Cheminea con marco e repisa na parte superior.

3. Conduto na codia terrestre, en concreto en edificios volcánicos, a través do que saen ao exterior materiais procedentes do magma.

1. Botar chispas un corpo ao queimarse ou cando se golpea con coutro.

2. Producirse chispas por mor dunha descarga eléctrica. Ex: Non lle puxo cinta illante e os cables chispearon ata que se produciu un curtocircuíto.

3. Despedir algo unha luz con intensidade de forma intermitente. Ex: A luz do faro chispeaba ao lonxe.

4. Despedir brillo algunha cousa. Ex: O diamante do anel que lle regalaron chispeaba. Os seus ollos chispearon cando o viu chegar.

1. Ter debilitadas as facultades mentais a causa da idade. Ex: Desde que estivo enfermo chochea moito.

2. Demostrar moito cariño por algo ou por alguén. Ex: Chochea polos netos aínda que non lle fagan caso ningún.

3. Provocar algo ou alguén nunha persoa un cariño moi grande. Ex: Os gatos chochéana máis cós fillos.

PERSOEIRO

Artista francés. Coñecido como Chomo, cultivou a escultura, a pintura, a arquitectura, a poesía e a música. Formouse na École de Beaux Arts. Dende o seu refuxio do bosque de Fontainebleau creou as súas obras a partir de obxectos de refugallo que el mesmo cualifica como arte preludiana.

1. Facer ruído coa choca. Ex: A vaca ía choqueleando e movendo o rabo.

2. Facer ruído algunha cousa que se move cando debería estar axustada. Ex: As chancas choqueleábanlle nos pés.

3. Tocar un instrumento de música que está desafinado.

1. Saír ou caer un líquido en forma de chorro. Ex: A fonte chorreaba tanto que chegaba a auga ao camiño.

2. Saír un líquido a fío. Ex: Traía a camisa chorreando. As paredes non paran de chorrear coa humidade.

3. Soltar un corpo auga ou outro líquido. Ex: A roupa chorrea auga. As empanadas chorreaban tanto aceite que non sabían nada ben.

PERSOEIRO

Avogado e político canadense. En 1963 foi elixido membro da Cámara dos Comúns de Canadá polo Partido Liberal. Fíxose cargo de varias carteiras ministeriais: Asuntos Indios e do Norte canadense (1968-1974), Industria e Comercio (1976-1977), Finanzas (1977-1979), Xustiza (1980-1982) e Enerxía, Minas e Recursos (1982-1984). Despois de converterse en líder do seu partido, foi elixido primeiro ministro de Canadá nas eleccións de 1993, cargo que renovou nos comicios de 1997 e de 2000.

PERSOEIRO

Político italiano, conde de Cortellazzo. En 1930 casou con Edda, filla de Mussolini, quen o nomeou subsecretario de Estado, ministro de Prensa e Propaganda (1935) e de Asuntos Exteriores (1936). Propugnou a política imperialista da Italia fascista. Mussolini retirouno do ministerio e nomeouno embaixador no Vaticano. Na reunión do Gran Consello Nacional fascista (25 de xullo de 1943) encabezou o grupo de xefes fascistas que votou a favor do derrocamento de Mussolini. En Verona, foi detido e xulgado por un tribunal especial; condenado a morte, fusilárono o 11 de xaneiro de 1944. Nos seus Diarios relata o funcionamento interno da Italia fascista.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Realizou estudios musicais no Conservatorio de Nápoles, onde posteriormente exerceu a docencia. É autor de numerosas pezas para piano, orquestra e corda, e das óperas L’arlesiana (1897), Adriana Lecouvreur (1902) e Gloria (1907).

1. Relativo ou pertencente as cimodoceáceas.

2. Planta da familia das cimodoceáceas.

3. Familia de herbáceas da orde das naxadais, propias de augas superficiais do litoral e marismas de zonas tropicais ou subtropicais. Comprende 18 especies divididas en 5 xéneros. Na Península Ibérica está presente o xénero Cymodocea.

1. Persoa que dirixe unha rodaxe de cine. Ex: Fun ver unha película dun dos mellores cineastas galegos.

2. Persoa que colabora tecnicamente ou como creador na realización dun filme.

PERSOEIRO

Arquitecto, pintor e escultor. Coñecido como L’Orcagna, documéntase activo en Florencia entre 1343 e 1368. A súa obra arquitectónica é bastante descoñecida, aínda que se lle atribúen traballos parciais na catedral de Orvieto (1359-1362) e na de Florencia (1362). Realizou o tabernáculo da Virxe en Orsanmischele (Florencia, 1359). A súa obra pictórica relaciónase coas propostas de Giotto, aínda que incorpora unha maior presenza dos elementos decorativos. Entre as súas obras destacan A Anunciación da igrexa de san Remigio (Florencia, 1346) e unha táboa con Cristo en gloria entre anxos e santos da capela Strozzi, en Santa Maria Novella (1354-1357). Atribúenselle un políptico na Accademia Fiorentina e os fragmentos do Triunfo da morte no Museo dell’Opera di Santa Croce. Influíu na pintura toscana da segunda metade do s XIV e tivo como discípulos a artistas como Francesco d’Arezzo ou Betto di Francesco.