"Est" (Contén)

Lugar onde se bota o esterco.

Lugar moi sucio.

Respiración rouca e angustiosa propia dos moribundos.

Ruído anormal que se detecta na auscultación torácica de enfermos pulmonares.

Últimas manifestacións de algo que está a piques de extinguirse.

Capacidade para a percepción.

Neurose sensorial.

Persoa que concede unha grande importancia á beleza e aos valores estéticos tanto na arte como na vida.

Persoa entendida en estética.

Cada un dos apéndices sensoriais de poucos milímetros de lonxitude, filiformes e co extremo acabado en forma de maza, que atravesan a parte dorsal da cuncha dos poliplacóforos.

1. Disciplina filosófica que estudia a beleza e a arte e que elabora unha teoría das artes. Ocúpase do belo e do sentimento que provoca nos homes a percepción da beleza. Platón introduciu a preocupación pola beleza na filosofía ao declarala, xunto co ben e a xustiza, unha das tres ideas supremas de coñecemento e de realidade. Polo xeral, os problemas estéticos divídense en dúas categorías: os relativos á creación e os relativos á percepción estética. A filosofía interésase fundamentalmente polo proceso creativo, para medir e analizar os poderes do home á hora de expresar a beleza en calquera das súas formas artísticas, ou á hora de empregar o obxecto de arte como mecanismo de coñecemento da realidade. A partir de I. Kant, a estética presentouse como unha teoría da percepción, do xuízo do gusto ou do sentimento do pracer estético. F. Nietzsche declarou que a arte era mellor forma de coñecemento da verdade ca a filosofía ou a ciencia.

2. estética transcendental

   Parte da Kritik der reinen Vernunft (Crítica da razón pura) na que I. Kant tratou das formas a priori da sensibilidade.

Calidade do que é belo e harmonioso.

Actividade relativa aos tratamentos e coidados de beleza.

Movemento que ten como obxectivo reflexionar sobre o concepto de beleza e sobre os trazos singulares das obras de arte teatrais. Diferéncianse a estética descritiva, que ten como obxectivo describir as formas artísticas, explicalas e clasificalas segundo diversos criterios e variables; e a estética normativa, que formula regras e normas para a composición da obra de arte coa finalidade de establecer un canon recoñecido por toda a comunidade artística, define os trazos pertinentes e diferenciais da obra de arte teatral e establece as súas funcións.

Doutrina que afirma que na arte predominan os principios estéticos.

Teoría da arte elaborada por I. Kant que afirma que a filosofía da arte é independente de calquera outra forma filosófica e que a arte só pode xulgarse coas súas normas. Esta doutrina concretouse na actitude da arte pola arte que culminou no movemento esteticista do Reino Unido a finais do s XIX.

Relativo ou pertencente ao esteticismo.

Seguidor ou partidario do esteticismo.

Persoa especializada en cosmética.

Relativo ou pertencente á estética.

Que resulta agradable á vista.