"ISM" (Contén)

Ciencia que estuda a orixe e o desenvolvemento da moeda, tanto no espazo como no tempo, considerándoa como un monumento ou testemuño histórico, social, económico e artístico. Entendida como unha das fontes auxiliares da historia, é á vez complementaria doutras disciplinas como a arqueoloxía, a heráldica, a epigrafía, a etnografía, a sixilografía ou a filoloxía. Aínda que o seu ámbito principal de atención é o referente ás moedas e ás medallas, ocúpase tamén de todo o relacionado cos aspectos anexos ao fenómeno monetario. O desenvolvemento da numismática iniciouse co humanismo, pero ata finais do s XVIII non se sistematizou como ciencia, de xeito paralelo á creación das grandes coleccións nacionais. A partir da metade do s XIX a ciencia das moedas chegou á súa plenitude, grazas aos estudos con criterios científicos que analizaron a vasta problemática das emisións, tanto antigas como medievais e modernas, á publicación de revistas especializadas, ás reunións de especialistas en congresos...

Descrición sistemática das moedas e das medallas.ƒ

Doutrina filosófica do s XVII, de raíz cartesiana, que consideraba a Deus como único principio causal no referido ao problema da interrelación entre corpo e alma. Negaba que a acción da alma fose causa da correspondente acción do corpo e defendía a necesaria intervención de Deus para producir un movemento no corpo ou na alma, cada vez que neste ou nesta se producía outro correspondente. O seu principal representante, considerado como o fundador do ocasionalismo, foi Nicolas Malebranche.

Corrente filosófica, especialmente difundida entre os ss XIV e XV, que derivou e tomou o nome de Guillerme de Ockham. Variante da escolástica, contrapúxose ao escotismo e ao tomismo e defendeu a separación entre razón e fe. Incluía pensadores, moi influídos por Ockham, preocupados por protexer ao Deus cristián de toda racionalización humana, e por cultivar con independencia unha lóxica nominalista e un experimentalismo cosmolóxico que aportaran valiosos descubrimentos fisicomatemáticos. Destacan A. Woodham, R. Holkot, G. de Rimini, J. de Mirecourt, N. de Mirecourt, J. Buridan, A. de Saxe, N. de Oresme e M. D’Inghen.

Conxunto de funcionarios dun goberno.

Corrente do gnosticismo que veneraba a serpe do paraíso como símbolo do perfecto coñecemento.

Alucinación visual que ten a aparencia dun soño vivido moi intensamente.

Doutrina segundo a que o ser, as ideas eternas e universais, constitúen o obxecto inmediato e directo da mente, e só por medio da comprensión case intuitiva deste obxecto poden ser comprendidos intelectualmente os outros obxectos do coñecemento. Aínda que o ontoloxismo xurdiu no s XIX como reacción ao idealismo e en oposición ao psicoloxismo de tipo cartesiano, non é xusto identificalo co realismo nin adoita ser alleo a unha certa tendencia psicoloxista. Pódese falar propiamente de ontoloxismo só en relación a N. Malebranche e algúns dos seus seguidores como A. Collier e J. Norris. O ontoloxismo foi condenado pola Igrexa Católica, polo feito de que nalgúns puntos adoita derivar nun panteísmo.

Doutrina, próxima ao neopositivismo e semellante ao instrumentalismo de J. Dewey, que foi establecida por P. W. Bridgman (The Logic of Modern Physics, 1928) e que busca a definición dos conceptos, especialmente no campo da psicoloxía e das ciencias en xeral, para que poidan ser dispostos como operacións concretas e susceptibles de experimentación.

Defecto de orixe conxénita que consiste nun desenvolvemento deficiente da mandíbula inferior.

Adecuación dunha conduta ás circunstancias que sexan máis favorecedoras, afastándose dos principios morais ou dun plan programado.