"PL" (Contén)

PERSOEIRO

Matemático e xeólogo escocés. Realizou investigacións mineralóxicas e propuxo unha moderna teoría da Terra, baseada na de James Hutton. Considerado un dos precursores da xeomorfoloxía, escribiu Elements of Geometry (1795) e Illustrations of the Huttonian Theory of the Earth (1802).

PERSOEIRO

Atleta. Subcampión europeo en Split (1990), proclamouse campión olímpico en 20 km marcha nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. Foi medalla de bronce no Mundial de Stuttgart (1993) e obtivo a segunda posición na Copa de Europa da Coruña (1996). En 1999 proclamouse campión de España de marcha en ruta.

PERSOEIRO

Director de teatro. Estudou interpretación e dirección de escena con William Layton e Miguel Narros, e posteriormente en Nova York con Stella Adler e Sandford Meinsner. Debutou como director en 1965 en El proceso de la sombra de un burro, de F. Dürrenmatt, obra pola que a compañía recibiu o Premio Nacional de Teatro (1966). Fundador do Teatro Experimental Independiente (T.E.I.) (1965 e 1977) e, con W. Layton e M. Narros, do Teatro Estable Castellano (T.E.C.) (1977 e 1988), foi director do Centro Dramático Nacional (1989-1994). Dirixiu máis de 50 montaxes teatrais, das que destacan Cándido, de Voltaire; La casa de Bernarda Alba, de Lorca, e Divinas palabras, de Valle-Inclán. Recibiu o Premio Nacional de Teatro (1967, 1970 e 1987).

GALICIA

Sindicalista. Foi, xunto con Xosé Pasín Romero, un dos alicerces da Sociedad de Carpinteros de Santiago (1894). De ideario anarquista, emigrou a Vigo a principios do s XX, onde foi un dos organizadores do Centro de Sociedades Obreras de Vigo. En 1910 asistiu ao congreso fundacional da CNT en Barcelona como delegado de tres sociedades de resistencia viguesas e participou no mitin final en representación do obreirismo galaico. Colaborador de La Voz del Obrero, en marzo de 1911 cofundou a Confederación Regional Solidaridad Obrera, e no verán dese ano emigrou a Lisboa, onde exerceu como director dun periódico anarquista.

1. Parte do pobo que, na antiga Roma, non gozaba de todos os dereitos de cidadanía reservados aos patricios. A historia da Roma republicana é a historia da loita constante da plebe por acadar os mesmos dereitos de cidadanía ca os patricios. Foron obtendo a modificación das leis que lles eran contrarias: abolición do poder de interpretación do dereito consuetudinario por parte dos maxistrados patricios (lei das Doce Táboas), derrogación da prohibición de connubium entre patricios e plebeos (lei Canuleia, 450 a C) ou apertura das maxistraturas (leis Licinias-Sextias, 367 a C).

2. Clase social a excepción dos nobres, eclesiásticos e militares.

3. Clase social da máis baixa categoría.

1. Calidade de plebeo.

2. Maneiras de plebeo.

1. 1. Relativo ou pertencente á plebe.

   2. Que ou quen pertence á clase social da plebe.

2. Que é mesquiño, ordinario e vulgar.

3. Persoa que na antiga Roma pertencía á plebe.

1. Sometar algo a plebiscito.

2. Elixir con gran maioría.

1. Consulta directa ao pobo dun estado ou territorio con personalidade política, para obter a ratificación dunha medida ou sobre a xestión dunha persoa. Comezouse a usar na Revolución Francesa e con posterioridade empregouse por parte dos réximes totalitarios. Diferénciase do referendo en que a consulta non se refire ao texto articulado dunha norma xurídica ou á súa aprobación, senón en relación coa adopción de decisións fundamentais sobre a estrutura ou forma do estado.

2. otación da poboación dun territorio para a modificación de fronteiras interiores ou exteriores dun estado, ou o cambio de soberanía deste. Foi utilizado para legalizar anexións e para exercitar a autodeterminación nacional.

3. Decisión de carácter lexislativo adoptada pola asemblea plebea romana, a proposición dun maxistrado plebeo e que, inicialmente só era obrigatoria para eles, aínda que cara á fin da República se fixo obrigatoria para todos os habitantes.

1. Relativo ou pertencente aos plecópteros.

2. Insecto da orde dos plecópteros.

3. Orde de insectos, que inclúe especies de pequeno tamaño (2 a 3 cm) con tegumentos brandos. De réxime fitófago, encóntranse entre as pedras, nas herbas ou debaixo de cortizas, pero sempre preto da auga.