"To" (Contén)

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Debutou na gran pantalla en 1979 no filme Ópera prima, de Fernando Trueba. Intérprete moi prolífico na televisión e no cine, da súa filmografía destacan La vida alegre (1987), Amor propio (1994), La buena estrella (1997, Premio Goya 1998), El oro de Moscú (2003) e Otros dìas vendrán (2005).

1. de resolver ou resolverse.

2. resoluto.

1. Que mostra respecto por alguén ou por algo.

2. Sentimento ou actitude de consideración cara a alguén ou algo.

3. Acatamento dunha lei, norma ou regra.

4. Actitude de prevención ou cautela ante algo que se considera perigoso ou descoñecido.

1. Sentimento ou actitude de consideración cara a alguén ou algo.

2. Acatamento dunha lei, norma ou regra.

3. Actitude de prevención ou cautela ante algo que se considera perigoso ou descoñecido.

1. Relativo ou pertencente á respiración.

2. Que intervén na respiración.

3. Conxunto de estruturas que lles permiten aos animais a captación de osíxeno e a expulsión de dióxido de carbono producido na respiración interna. Nos organismos unicelulares, nos pluricelulares de tamaño pequeno e noutros organismos que, sendo máis grandes non opón resistencia á pasaxe do osíxeno (como os poríferos, os celenterados e algúns platihelmintos), dáse un proceso de libre difusión do osíxeno polo corpo, que chega ao interior de todas as células. Dado que todas as células dependen funcionalmente do fornecemento de osíxeno, nos organismos recubertos de epiderme impermeables ou queratinizados desenvolveuse un sistema circulatorio que lles garante a provisión de osíxeno e a recollida de dióxido de carbono que teñen que eliminar como resultado da respiración interna. A maneira de realizar este intercambio no sangue determina os diversos tipos de aparato respiratorio. O máis elemental é o aparato respiratorio cutáneo, no que se produce a difusión libre do osíxeno; é propio...

PERSOEIRO

Escritor francés. Reflectiu as súas experiencias en 250 volumes, entre outros, La fille naturelle (1769), Le paysan perverti (1775), La vie de mon père (1779), Les contemporaines (en 42 volumes, 1780-1785), Nuits de Paris (1783) e as memorias amorosas Monsieur Nicolas (1794-1797).

PERSOEIRO

Relixioso. Tras a morte de Xesús Cristo, foi facer apostolado a Provenza con Lázaro e as súas irmás Marta e Madalena. A súa festividade celébrase o 23 de agosto.

1. Aquilo que queda dunha cousa, da cal se quita algo.

2. Parte ou partes que queda de algo e que é considerado de menor valor. EX: Remata a cea e o resto tírao ao lixo. OBS: Adoita empregarse en plural.

3. Cadáver ou aquilo que queda do corpo despois da morte. OBS: adoita empregarse a construción restos mortais.

4. 1. Resultado dunha subtracción.

   2. Resultado, nunha división, de restar do dividendo o produto do divisor polo cociente enteiro.

5. Solución a da congruencia X n (a (módulo m)

6. Teorema relacionado coa divisibilidade de polinomios que establece que o residuo da división dun polinomio P(x) por un binomio x-a é igual ao número P(a).

FAMILIAS

Familia de pintores franceses activos nos ss XVII e XVIII. Marc Antoine Restout (Caen 1616-1684) estableceuse en Rouen, onde realizou cadros de altar como na igrexa de Hermanville. O seu neto Jean Restout (Rouen 1692-París 1768) formouse con Jean Baptiste Jouvenet e pintou Mort de sainte Scholastique. O seu fillo Jean Bernard Restout (París 1732-1797) cultivou o retrato e os temas de historia. Das súas obras destacan Portrait de Jean Restout e Adieux d’Hector à Andromaque.