"ISM" (Contén)

Doutrina ou convicción filosófica segundo a que o mundo é o mellor dos posibles, discorre da mellor maneira posible dentro do que o ser finito se pode permitir, ou é susceptible intrinsecamente dun perfeccionamento progresivo e substancial. Se ben Leibniz é o representante típico dun optimismo extremo, pódese dicir que boa parte dos filósofos manteñen un optimismo de fondo, en contraposición a outras filosofías pesimistas.

Disposición do espírito que consiste nunha propensión a ver e a xulgar as cousas baixo o aspecto máis favorable.

Movemento dos partidarios de Guillerme III de Orange-Nassau como rei de Inglaterra, fronte ao seu sogro Xaime II de Inglaterra, na época da Revolución Gloriosa (1688-1699).

Partido dos protestantes ingleses, en Irlanda do Norte.

Partido belga partidario do principado de Orange.

Movemento relixioso de iniciación que xurdiu en Grecia na época arcaica e que floreceu, particularmente, durante os ss VI e V a C. Afirmaba a orixe e a natureza divinas da alma humana e que esta se atopaba presa no corpo (σῶμα σῆμα). Tamén sostivo que a vida era unha condición impura, da que a alma, a través de sucesivas reencarnacións tiña que liberarse para volver á súa condición divina. Este concepto reflíctese no mito de Dióniso Zagreo, neno divino, fillo de Zeus e de Perséfone, esnaquizado e devorado polos Titáns ou polas Ménades, de cuxas cinzas, fulminadas por Zeus, naceu a humanidade, que leva en si o elemento divino e tamén o pecaminoso elemento titánico.

oz que inventou o poeta G. Apollinaire durante unha conferencia que pronunciou en Berlín en 1912 co gallo da exposición que fixo R. Delaunay na galería Der Sturm. O vocábulo expresa o que suxire a pintura construída sen referencia ningunha á figuración, só como unha exaltación da luz e do dinamismo das cores. Por extensión, aplicouse tamén ás obras de F. Kupka, F. Picabia, F. Léger e M. Duchamp que conducen cara á arte abstracta.

Doutrina filosófica oposta ao vitalismo e ao animismo, segundo a que a vida é o resultado da organización. Por unha banda, a vida resulta mecanicamente da organización dos órganos e, por outra, cada órgano dispón, ademais das propiedades vitais que lle son propias, da capacidade de organizarse.

Teoría médica que sostén que todas as enfermidades teñen como causa unha lesión orgánica.

Teoría sociolóxica que establece unha clara analoxía entre o funcionamento e as leis que rexen a sociedade e as dos seres vivos. Defendérona Herbert Spencer, que non admitía o evolucionismo na sociedade, René Worms, Paul von Lilienfeld ou Albert Schäffle. A influencia deste enfoque diminuíu a finais do s XIX, pero atópanse afinidades en teóricos actuais.

Teoría psiquiátrica que defende a existencia de lesións morfolóxicas do sistema nervioso central como base das enfermidades mentais.

1. Entidade biolóxica unicelular ou pluricelular, animal ou vexetal, normalmente capaz de facer un ciclo vital completo, é dicir, nacer, crecer e reproducirse.

2. Conxunto de órganos que funcionan coordinadamente formando un todo individual con vida propia e diferenciado do resto do mundo exterior a el.

3. Corpo humano.

1. Conxunto de persoas organizado ou constituído dunha maneira conscientemente apta para unha finalidade social.

2. Conxunto de oficinas, dependencias ou empresas que forman un corpo ou unha institución de tipo social ou político.

Rama de estudos sobre temas de lingua, historia ou arte dos pobos orientais. Comprende os pobos da costa setentrional de África, Exipto, Etiopia, Turquía e todos os pobos asiáticos, desde as costas orientais do Mediterráneo ata Xapón. Divídese en ramas que comprenden grupos máis homoxéneos de materias: semitística, turcoloxía, sinoloxía, xudaísmo e islamoloxía.

Afección pola vida e a cultura dos pobos orientais.

Calidade ou carácter de oriental.

Xuízo e veredicto do pobo na antiga Atenas e nas cidades que imitaban a súa constitución, que consistía en apartar ou afastar do poder político durante un período de dez anos os cidadáns con ambición desmesurada ou que posuían unha acumulación de poder e de riquezas excesiva. Na asemblea popular, os participantes escribían sobre fragmentos de arxila ou óstraka o nome da persoa que tiña que sufrilo e depositábanos á hora da votación.

Afastamento forzado ou voluntario de alguén das súas funcións públicas, ocasionado principalmente por un trastorno político.

Situación de illamento social en que se some unha persoa de xeito voluntario.