"RL" (Contén)

PERSOEIRO

Xurista e político italiano. Foi primeiro ministro (1917-1919) e retirouse da vida pública durante o fascismo, pero volveu en 1944 e foi senador. Das súas obras xurídicas destacan Principî di diritto costituzionale (1889) e Principî di diritto amministrativo (1890).

REXIÓNS

Rexión histórica de Francia centrada en Orléans, que comprende aproximadamente os departamentos de Loiret, Loir-et-Cher, Eure-et-Loir e parte de Essonne, Yvelines, Val-d’Oise, Yonne e Nièvre. A proximidade de París inflúe moito nas actividades dos núcleos principais, Orléans, Chartres e Blois. Está formada por diversas comarcas naturais: Sologne ao S, gandeira; Beauce ao N, área de cultivo intensivo de cereais; Perche ao O, e Gîtinais e Puisaye ao L, de paisaxe de bocage e actividade agropecuaria diversificada. Das industrias modernas destacan as mecánicas, as dos automóbiles e as electrónicas; e das tradicionais as da la, a confección, o curtido da pel e a pequena metalurxia de transformación. Antigamente correspondía á diocese do mesmo nome. Dominio real desde o reinado de Hugo I de Francia (987-996), só estivo temporalmente segregada das propiedades da coroa como patrimonio anexo do título ducal de Orléans.

1. Relativo ou pertencente ao orleanismo.

2. Partidario do orleanismo.

CAPITAIS

Capital do departamento de Loiret, Francia, ao SSO de París (113.126 h [1999]). Situada nas beiras do Loire, é un centro comercial e industrial, favorecido pola súa situación na antiga ruta París-España, Tours e Bordeos, e pola descentralización das áreas industriais da aglomeración parisiense. Antiga Cenabum, vila comercial dos carnutos, rebelouse contra César en 52 a C. Clodoveo, despois de conquistala (498), reuniu alí o primeiro dos concilios da Igrexa de Galia. Foi capital do Reino de Orléans, creado en 511 polo Rei Clodoveo I e polo seu fillo Clodomiro, e durou ata 613; os normandos devastárona e no s X pasou aos Capetos. Sostivo o condado de Armaguac e resistiu os ataques dos ingleses ata que foi liberada (1429) por Xoana de Arco. Do seu patrimonio cultural destacan as igrexas de Saint- Pierre-le-Pueiller, románica, Saint-Euverte (ss XIII, XV e XVII), Saint-Aignan (s XV), con cripta do s XI; Notre-Dame-de-Recouvrance, iniciada en 1513 en estilo renacentista; e a catedral gótica da...

DUCADOS

Territorio francés segregado da coroa real e erixido en 1344 sobre o antigo condado carolinxio de Orléans (posesión dos Robertinos ou Capetos do s X) polo Rei Filipe VI de Francia para o seu fillo Filipe I de Orléans , morto sen descendencia en 1375. Despois de volver a mans da coroa francesa, o Rei Carlos VI concedeullo ao seu irmán Luís de Francia ( Luís de Orléans ) en 1392. O seu sucesor, Carlos de Orléans , foi pai de Luís XII de Francia ( Luís II de Orléans ). Segregado unha vez máis da coroa en 1626, foi outorgado por Luís XIII de Francia ao seu irmán Gastón de Francia ( Gastón I de Orléans ). En 1660 Luís XIV de Francia concedeullo ao seu irmán Filipe II de Orléans (pai de María Luísa de Orléans e de Filipe III de Orléans e avó de Luís III de Orléans e de Luísa Isabel de Orléans ). O seu tataraneto foi ...

PERSOEIRO

Pintor. Traballou como retratista na corte de Margarida de Austria e de María de Hungría. Recibiu a influencia dos coloristas do Renacemento italiano e do estilo de Rafael, Dürer e Miguel Anxo. Xunto á pintura, desenvolveu outras actividades artísticas, como o deseño de tapices e vidreiras. Pintou Xuízo Final.

PERSOEIRO

Escritor francés. Colaborou, entre outras numerosas publicacións, en Mercure de France, e dirixiu La Nervie. Tivo un papel importante entre os simbolistas, e defendeu a arte pola arte. Das súas obras destacan Hubert Ponscarme (1907), Évolution de la medaille au XIXe siècle (1907), Métabolisme (1921), L’evasión spirituelle (1921) e Véronèse (1940).

PERSOEIRO

Escultora. Naturalizada francesa, coñeceu a G. Apollinaire e os cubistas, e na súa obra tratou a figura humana con estilizacións segundo o espírito cubista. A súa escultura é de formas alongadas e elegantes, e destacan L’homme à la pipe (1924), Mon fils-marin (1927) e La danseuse (1963).

PERSOEIRO

Militar e estadista. Participou nas Guerras Napoleónicas, en contra da insurrección dos decabristas en 1825, na Guerra Ruso-turca (1828-1829) e na campaña en contra da revolución polaca (1831). Home de confianza de Nicolao I de Rusia, participou nas deliberacións do Tratado de París (1856), final da Guerra de Crimea.

PERSOEIRO

Militar. Participou no golpe de estado que instaurou a Catarina II de Rusia (1762) e foi recompensado co título condal. O seu irmán Grigorij Grigorjevi č Orlov (1734-1783) foi favorito da tsarina e converteuse nun dos terratenentes máis grandes de Rusia.

GALICIA

Poeta. Formouse culturalmente grazas ás súas viaxes por Europa, ata que se instalou sucesivamente en Ibiza, Madrid e Vigo. Foi colaborador das revistas Bonaval e Coordenadas, onde publicou algúns dos seus poemas, como “Golosá” ou “Alicia”. Estableceu relacións co movemento beat e participou na revista desta tendencia, Poetry. A súa poesía caracterízase polo rexeitamento das formas tradicionais e un achegamento á expresión automática, onde abundan as imaxes case imposibles e místicas. Da súa produción destacan os libros poéticos Elenkar (1976), Cabalum (1980), Poesía (1994), Cuando se habla de ti (1998) e En el norte hay un mar que es más alto que el cielo (2000).

PERSOEIRO

Relixioso. Foi bispo da diocese de Oviedo e de Ourense, e cóengo da catedral de Santander. Presidiu a Fundación Cescan e dirixiu o centro asociado do Instituto Internacional de Teología a Distancia e do Instituto Superior de Ciencias Religiosas. Escribiu os artigos “Palabras dende a cruz” (1999) e “El Lugar y el papel de los laicos en la iglesia y la sociedad del siglo XXI” (2001).

PERSOEIRO

Xornalista e pacifista alemán. Denunciou os xefes da Reichswehr, que organizaban en segredo o rearmamento. Foi acusado de traizón e A. Hitler fíxoo encerrar no campo de concentración de Papenburg (1933), onde foi vexado e torturado. Recibiu o Premio Nobel da Paz (1935).

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario. Escribiu ensaios sobre literatura, e a súa poesía estivo influída, nun primeiro momento, polos simbolistas franceses, aínda que despois pasou a ter un maior realismo. Da súa obra destacan Facklor i stormen (Fachos na tempestade, 1913), Idylernas bok (Libro dos idilios, 1917), Livets värde (O valor da vida, 1940) e Vàrens löv och höstens (Follas da primavera e o outono, 1955).

GALICIA

Xurista e político. Foi conselleiro de Economía (1983) e conselleiro maior do Consello de Contas (1991-2000). Dirixiu o Colexio Universitario de Vigo e a Universidad del Atlántico. Escribiu En torno a la teoría del desarrollo económico. (Desarrollo económico italiano) (1963), Una investigación sobre la influencia de la economía en el derecho (1966), Estudios de economía gallega (1984) e Clásicos del pensamiento económico y financiero. Reflexiones sobre las corrientes tradicionales del pensamiento económico (1986).