"To" (Contén)

PERSOEIRO

Farmacéutico. Doutor en Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, realizou un herbario da zona de Tui, colaborou en El Eco de Tui, e escribiu Tratado de Química analítica (1858), Nociones de Historia Natural e Descripción de las principales sustancias tóxicas del reino mineral y medios analíticos para descubrirlas en los casos químicos legales. Foi cabaleiro da Orden de Carlos III.

PERSOEIRO

Xornalista. Licenciado en Ciencias da Información e Socioloxía, foi director de Radio Cadena Española en Ourense e redactor xefe de Atlántico Diario. Foi xefe de Informativos e xefe de Programación na CRTVG e subdirector de RNE en Galicia. Recibiu o primeiro Premio de reportaxe radiofónica (1992) no Carballiño.

GALICIA

Arqueólogo. Especializouse en megalitismo e arqueoloxía atlántica, tema da súa tese de doutoramento Los monumentos megalíticos de falsa cúpula en la Fachada Atlántica Europea (1986). Membro da Unión Internacional de Ciencias Prehistóricas e Protohistóricas e do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, publicou O megalitismo na Galiza. A súa problemática e o estado actual da investigación (1979) e O megalitismo. A primeira arquitectura monumental de Galicia (1990). Recibiu o Premio Otero Pedrayo na sección de Arqueoloxía do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos.

GALICIA

Xornalista, escritor e tradutor. Traballou en El Día, El Periódico de Aragón e, desde 2001, no Heraldo de Aragón, ademais de dirixir suplementos culturais e colaborar en ABC, Equipo, Radio Zaragoza e Cadena Cope. Presentador dos programas “La Noche de Buñuel” (2000), “La Noche de Sender” (2001) e “Viaje a la luna” (2003) en Antena Aragón, traduciu Los dioses inaccesibles (1994) e En la hora de nuestra muerte (2003). Ten publicados libros de bibliofilia, Bestiario Aragonés (1991); de xornalismo, Veneno en la boca (1994); e de narrativa en galego e castelán, A lenda da cidade asolagada (1995), Vida e morte das baleas (1997) e Los seres imposibles (1998); ademais doutras obras como Aragón (2001) e Vidas de cine (2002). Recibiu o Pedrón de Ouro (1983 e 1986) e o Premio Zaragoza de Periodismo (1990).

GALICIA

Historiador. Doutor en Historia (1975), foi profesor nas universidades de Deusto, Alacant, Oviedo e Santiago de Compostela. Director do grupo arqueolóxico Larouco, foi membro fundador do grupo Marcelo Macías do Museo Arqueolóxico de Ourense e da revista Boletín Auriense. Académico correspondente da Real Academia de la Historia e da Real Academia Galega, publicou La red viaria romana el sudeste de Galicia (1973), Galicia meridional romana (1977), Guiones de Historia Antigua Universal (1980), O tecido urbanístico da cidade romana (1997), Fontes epigráficas da Gallaecia meridional interior (1997) e O santuario rupestre galaico-romano de Panóias (Vila Real, Portugal): novas achegas para a súa reinterpretación global (1999).

PERSOEIRO

Escultor. De formación autodidacta, achegouse ao mundo da ferraría da man do seu avó. Traballa con diversos materiais como a madeira, o granito, o aceiro, o ferro ou o titanio, empregando materiais de refugallo procedentes, moitas veces, da súa profesión médica. Realiza obras de carácter abstracto e figurativo, estas últimas expresionistas. Das súas obras destacan Golfista (Editorial Akal, Madrid), Campus Stellae (Pontevedra), Velas en urbanización A. Cambeses (Vigo),   Monumento al Labrador (Valencia de Don Juan), Outro bico (2005) e Na boca do lobo (2005). Socio fundador de Galuart, é membro do Circle des Artistes Peinares et Sculptures du Québec. Realizou exposicións en Galicia, Portugal e Canadá.

GALICIA

Actor e creador de monicreques. Coñecido como Tatán, formouse no Institut del Teatre de Barcelona con Harry Tozer e formou parte do grupo de investigación teatral Camille-Guérin, en Francia. Participou no grupo Cirigaita e na creación das compañías A Monda Lironda en Vigo (1982) e Tanxarina (1983), coa que realizou Rosalin no país do sol (1982). No mundo cinematográfico interpretou un papel en A lingua das bolboretas (1999), de J. L. Cuerda, e O lapis do carpinteiro (2003), de A. Reixa.

GALICIA

Médico. Estudou medicina na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse pola Universidad de Madrid. Especializouse no estudo das enfermidades tropicais, formándose no Instituto para as Enfermidades Tropicais de Hamburgo e na Escola de Medicina Tropical de Liverpool. Publicou Sobre anquilostomiasis en la huerta de Murcia (1936) e Infección personal por helmintos intestinales en el distrito de La Raya, Madrid (1934).

GALICIA

Xurista. Foi asesor do Banco de Galicia y Buenos Aires e avogado consultor na embaixada española. Membro da Real Academia Galega, foi director e membro de varias asociacións galegas en Bos Aires. Colaborou no xornal Correo de Galicia (1911).

PERSOEIRO

Escritor. Realizou, por mandato do arcebispo compostelán Fernando de Andrade Soutomaior, unha Historia de Galicia, que comprendía ata o s XII.

GALICIA

Xornalista e escritor. Participou na Guerra de Paraguay e foi presidente da municipalidade e xefe de policía en Córdoba. En 1869 iniciou as súas colaboracións periodísticas en Arxentina. Publicou El alma (1893), Origen y desenvolvimiento de la especie humana (1894), Peligros americanos (1899), El sistema de gobierno dual de Argentina y su origen: precedido por cuestiones de política iberoamericana (1906), América del Sur: altitudes y canalizaciones (1908), Apuntes para la historia de la legislación (1912), Autonomías municipales (1912) e Los gallegos en la Argentina (1924).

GALICIA

Xornalista. Formado como enxeñeiro xeógrafo, foi axente consular de Arxentina e traballou como redactor de xornais. Publicou Los novelistas contemporáneos (1903), Estudios económicos: el proteccionismo en Argentina (1904), Problemas económicos e financieros (1905) e Impresiones (1905).

GALICIA

Crítico da arte. Colaborador de Arte y Hogar, El Español, La Estafeta Literaria e Tajo, foi académico correspondente da Real Academia Galega.

GALICIA

Relixioso. Reitor de San Pedro de Campañó, formou parte do Equipo Misioneiro Pontificio para América creado por Pío XII. Estudoso da cultura galega, foi membro do Instituto Padre Sarmiento, cofundador do Museo do Pobo Galego e do seu padroado e membro do Pedrón de Ouro. Escribiu Historia de Coroza (1968), Los ascendientes del padre Martín Sarmiento en Cercedo (1972) e Canteiros e artistas de Terra de Montes e ribeiras do Lérez (1982).

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como Julio Antonio, formouse con Marià Pedrol e con Fèlix Ferrer, aínda que tamén frecuentou o taller de Miquel Blay en Madrid. En Almadén comezou a serie Los bustos de la raza, en que sobresaen Minera de Puertollano (1909) e Minero de Almadén (1910). Realizou monumentos aos Herois de la Independència, Carmo ou Goya (Madrid) e tamén o mausoleo de Alberto Lemonnier. Da súa obra, de raíces clásicas e de concomitancias renacentistas, destacan Venus Mediterrània (1912) e María, la gitana (1908).

GALICIA

Cantante de tangos. Emigrado a Arxentina, nos seus inicios musicais participou no coro do teatro Colón, na capital arxentina, e cantou tangos en diversas emisoras de radio. Caracterizado por un dicir elegante e emotivo, a súa clara dicción e o doce acento, colaborou con algunhas das máis afamadas orquestras do momento, como as de Osvaldo Fresendo, Juan Carlos Cobián, Julio de Carlo, Ciriaco Ortiz e Francisco Lomuto. En 1935 formou o trío Morel-Lesende-Mora, en colaboración con Joaquín M. Mora e Héctor Morel e, posteriormente, colaborou co Trío nº1, con Juan C. Cobián, C. Ortiz e C. Puglisi.

PERSOEIRO

Psiquiatra. Foi catedrático de Psiquiatría da Universidade de Santiago de Compostela, director do Departamento de Medicina, Radioloxía e Medicina Física, Psiquiatría e Saúde Pública e membro do Consello Asesor Técnico de Especialidades Médicas da Consellería de Sanidade. Publicou Estudio de epidemiología psiquiátrica en la comunidad gallega (1989) e Interacción psicosomática na clínica de atención primaria (1996).

GALICIA

Xornalista e escritor. Coñecido como Antón Lopo, realizou traducións ao galego de Oscar Wilde, Vikram Seth e Hafez Shirani, e coordinou a sección cultural AFA e o suplemento “Revista das Letras” de O Correo Galego. Foi un dos cofundadores do Laboratorio de Indagacións Poéticas, co que participou en diversos espectáculos, como o libro de poemas orais Prestidixitador (2001). No campo da investigación publicou Fermín Bouza Brey. Unha Fotobiografía (1992) e Guía de Santiago de Compostela (1993), ademais do ensaio Mishima, que existiu nunca (1995). Na súa obra poética, caracterizada polo verso libre, distánciase do propio eu e converte o poeta nun elemento máis da composición, dándolle protagonismo ao mundo que o rodea e deixando nun segundo lugar as súas vivencias. Concibe unha poesía desenfadada e amena, centrada no cotián, onde inclúe abundantes elementos narrativos, xogando coa ironía e a provocación. É autor dos libros de poemas Sucios...