"SS" (Contén)

PERSOEIRO

Fotógrafo. Comezou na fotografía (1908) da man de C. White, quen o introduciu na Photo Secession (1912). Influído por Stieglitz, seguiu o pictorialismo nos seus traballos, en que empregou lentes da súa creación (Struss Pitorial lens). Abriu o seu estudo (1917) e traballou para Vanity Fair, Vogue ou Harper‘s Bazaar. Despois da Primeira Guerra Mundial reorientou a súa carreira cara ao cine, onde foi director de fotografía de Ben Hur (1926), The Great Ditator (1940) ou Limelight (1952).

PERSOEIRO

Xeólogo. Profesor de xeoloxía e paleontoloxía na Universidade de Viena e presidente da Academy of Sciences de Austria (1898-1911), das súas obras destacan Die Entstehung der Alpen (A formación dos Alpes, 1875) e Das Antlitz der Erde (A cara da Terra, 1833-1901).

PERSOEIRO

Pintor alemán. Coñecido como Hans von Kulmbach, foi discípulo de A. Dürer. Bo colorista e retratista, pintou numerosos retablos como os de L. Tucher, en Sankt Sebaldus de Nuremberg (1513) e os de Santa Catarina (1514) e San Xoán (1516), na Kósciól Mariaki de Cracovia.

REINOS

Reino da Inglaterra anglosaxoa fundado, segundo a tradición, por Aelli (477), logo de derrotar os britanos. No s IX foi sometido polos reis de Wessex.

CAPITAIS

Capital do estado de Florida, EE UU, situada no extremo superior da península de Florida, á beira da fronteira con Georgia (150.624 h [2000]).

PERSOEIRO

Poeta alemán. Cultivador do xénero dos minnesänger, a súa vida viuse envolta en lendas, que nalgún caso foi recollida por escritores románticos como Arnin, Tieck, Grimm e Heine, ata chegar a R. Wagner, quen xuntou outra lenda que identificou a Tannhäuser co minnesäger Enric d’ Ofterdingen, e introduciu a figura de Elisabet.

PERSOEIRO

Novelista e político italiano, marqués de Azeglio. A obra máis destacada é a súa biografía I miei ricordi, iniciada en 1863 e escrita coa intención de educar politicamente ao pobo italiano.

PERSOEIRO

Paleógrafo. É autor, con C. F. Toustain, do Nouveau traité de diplomatique (1750-1765), recollido en seis volumes; e de Histoire littéraire da congrégation de Saint-Maur (1770).

PERSOEIRO

Poeta, conde de Vilamediana. Amigo e defensor de Góngora, destaca pola súa sátira punzante e pola delicadeza dos seus sonetos líricos. O estilo gongorino é máis evidente nos poemas maiores, como Fábula de Faetón, Apolo y Dafne e Venus y Adonis, e a comedia La gloria de Niquea.

PERSOEIRO

Poeta italiano, pai de Torcuato Tasso. A súa obra capital é Amadigi (1560), poema épico novelesco en cen cantos e en oitavas, derivado do Amadís castelán, en que exalta o amor honesto.

PERSOEIRO

Poeta italiano, fillo de Bernardo Tasso. As súas poesías, recollidas en Rime, constitúen unha obra aberta. Aminta (1573) é un drama pastoral coñecido na Península Ibérica grazas á tradución de J. de Jáuregui (1607). A súa obra capital é La Gerusalemme liberata (1579), poema épico en 20 cantos e en oitavas, escrito entre 1570 e 1575. Máis tarde, entre 1587 e 1592, realizou unha refundición titulada La Gerusalemme conquistada (1593), que deu máis importancia á acción da conquista de Xerusalén. Das súas obras menores destacan o seu epistolario e os escritos teóricos relacionados con cuestións de poética e de estética, o poema cabaleiresco Rinaldo (1562); e 26 Dialoghi, Il re Torrismondo (1586) e Le sette giornate del mondo creato (1592-1594).