"eo" (Contén)

Rei mítico da Magnesia (Tesalia), fillo de Helén e da ninfa Orseis. Antepasado dos eolios, deulle nome á terra en que vivían, Eolia, na costa oeste de Anatolia. Casou con Enáreta, filla de Deímaco, coa que enxendrou unha abondosa prole. A tráxica historia de amor vivida entre dous dos seus fillos, Cánace e Macareo, inspirou a traxedia de Eurípides, Eolo, que se perdeu.

Señor dos Ventos, fillo de Posidón. Cando Ulises arribou á illa de Eolia, acolleuno con hospitalidade e, ao marchar, deulle un odre, onde gardaba todos os ventos adversos, agás un que debía impulsar as velas do barco ata levalo a Ítaca. Mentres Ulises dormía, os seus compañeiros, á procura de viño e ouro, abriron o odre e desencadearon unha tormenta que acabou por devolvelos a Eolia. Este feito fíxolle crer a Eolo que os deuses perseguían a Ulises e, xa que logo, negoulle a axuda que precisaba para proseguir a viaxe.

Xénero de aves, da familia dos psitácidos, ao que pertence o galah.

Charles de Beaumont.

Unidade cronostratigráfica, maior ca a eratema, que equivale xeocronoloxicamente a un eón.

Xénero de aves, da familia dos frinxílidos, ao que pertence a especie E. personata. Mide 23 cm e ten unha cor xeral parda clara; a parte anterior da cabeza e as alas son negras, con manchas azuis na parte anterior destas, e a cola e as franxas das ás brancas. O peteiro é moi groso e dunha cor amarela viva. Aliméntase principalmente de piñóns e sementes. Cría no N de China e Xapón, países nos que inverna, e no SL de Siberia.

Personificación da Aurora. Filla de Hiperión e Tía, pertence á primeira xeración divina, a dos titáns. Con Astreo enxendrou os ventos, Céfiro, Boreas e Noto, así como a estrela da mañá (Eósforo) e os astros. Represéntase como unha deusa que, cos seus dedos rosados, lle abre cada mañá as portas do ceo ao carro do Sol.

Colorante acídico, do grupo do trifenilmetano. Obtense por nitración da 4’,5’-dibromofluoresceína. Forma agullas vermellas insolubles na auga. Emprégase para tinguir de cor rosa o algodón, a la e a seda, tamén se utiliza na impresión de carteis, na fabricación de tinturas vermellas e en histoloxía para colorar epitelios, núcleos, fibras musculares e outras preparacións histolóxicas. Denomínase tamén eosina I ou eosina azul. Hai un tipo distinto de eosina, a eosina amarela, que ten os dous grupos nitro substituídos por dous átomos de bromo.

Presencia no sangue dun exceso de leucocitos eosinófilos, cando é maior ao 5% ou cando o número absoluto de eosinófilos no sangue é superior a 600 por mm3. Unha eosinofilia moderada dáse nas enfermidades alérxicas, en enfermidades da pel, nas parasitoses intestinais, en enfermidades autoinmunes, entre outras. Na triquinose, na ascariase, na síndrome hipereosinofílica e na leucemia por eosinófilos prodúcense eosinofilias moi importantes.

Deficiencia anormal de leucocitos eosinófilos no sangue periférico, que se produce cando a súa concentración é inferior a 35 por mm3.

Termo en desuso que comprendía o período precámbrico ou só unha parte. Propúxoo Dawson en 1878.

Heroe grego, fillo de Xápeto e de Clímene. Pertence á tribo dos titáns e ten por irmáns a Atlante, Menecio e Prometeo. Zeus ofreceulle a Pandora e, coa aceptación desta relación, orixinou todas as desgracias da humanidade; coa ela enxendrou a Pirra, que casaría con Deucalión.