"qu" (Contén)

1. Acción de conquistar.

2. Aquilo que se conquista

3. Persoa da que se acada a súa admiración ou o seu namoramento.

DUCADOS

Título do Reino de Nápoles concedido no 1735 a Pedro de Castro Salazar e Figueroa; o 6 de novembro de 1846 converteuse en título de Castela. Leva as armas dos Castero, coa coroa e manto de Grande de España.

1. Acadar algunha cousa con esforzo.

2. Obter unha posición ou un territorio inimigo nun enfrontamento armado.

3. Provocar nunha persoa admiración, namoramento ou outro sentimento semellante.

4. Influír ou convencer a alguén para que faga algo.

PERSOEIRO

Escritor e político francés. Foi un dos principais teóricos do liberalismo constitucional. En 1830 apoiou a monarquía de xullo, xa que a consideraba a mellor solución constitucional posible. Posteriormente, foi presidente do Consello de Estado. Do seu pensamento destacan dous aspectos: a defensa da liberdade individual contra o despotismo da autoridade e das masas, e a defensa da monarquía parlamentaria cun monarca politicamente neutro. Escribiu, entre outras obras, Principios de política aplicables a todos os gobernos representativos (1815), Adolphe (1816), Cécile (1951) e Journal intime.

1. 1. Reacción ofensiva rápida e por sorpresa para expulsar o inimigo do terreo ocupado e recuperar a posición momentaneamente perdida.

   2. Liña fortificada que os asediados opoñen aos ataques dos atacantes.

2. Reacción ofensiva rápida dun deportista ou dun equipo ante o ataque do contrario, que obriga a este a executar unha defensa precipitada antes de que poida despregar a súa táctica defensiva básica.

3. Resposta que se dá para rebater un argumento que defende outra persoa.

PERSOEIRO

Actor, dramaturgo, ensaísta e director de escena. En 1913 creou o Théâtre du Vieux-Colombier, espazo teatral que permaneceu pechado ata 1920 por mor do inicio da Primeira Guerra Mundial. Nese tempo, continuou as súas reflexións sobre a arte teatral ao abeiro dos seus encontros con Adolhe Appia, Gordon Craig e Emile-Jacques Dalcroze, ao mesmo tempo que seguía o seu labor como director, realizando varios espectáculos en Nova York. De volta en París, en 1920 reabriu as portas do Vieux-Colombier, e tamén retomou un dos seus proxectos máis queridos, a escola profesional para a formación de actores, xa que un dos trazos distintivos do seu traballo foi a combinación de formación e realización. A súa proposta artística parte da importancia do texto e do actor, os dous elementos fundamentais da creación teatral, renunciando así á estética naturalista e asumindo certas ideas básicas da commedia dell’arte italiana, como o uso de panos de fondo en lugar de decorados ou a importancia da improvisación...