"AN" (Contén)

GALICIA

Mestra e escritora. Exerceu a docencia e fundou e dirixiu varios colexios en Vigo e Pontevedra. Así mesmo, fundou a revista El Ángel del Hogar e foi secretaria en España da revista L’Envolée. De tendencia romántica, empregou o pseudónimo de Margarita del Campo. Da súa produción destaca o poema en galego “Meu Leres” e as obras Lirios (1897), Acuarelas (1905), La quinta de los lagos (1907), Villa Rosalba (1909), El país de las camelias (1910), Cuentos de color amatista (1914), A orillas del Mosa (1920), Cuentos de color de nieve (1926), Memorias de una muñeca (1929) e La secretaria del doctor Misterio (1942). Foi membro da Association Litteraire Française.

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Asinou algúns dos seus artigos co pseudónimo Fr Cándido de la Caridad no xornal satírico El Esquilón (1861). Despois de colaborar na redacción de El Alerta (1864-1865) de Pontevedra, dirixiu La Revista (1867-1868) e La Crónica (1872-1873). Publicou: Geografía astronómica, física y política de la provincia de Pontevedra (1893).

1. Abrir ou separar moito as pernas.

2. Poñerse coas pernas moi abertas ou ás carranchas.

PERSOEIRO

Xeneral e político romano, fillo de Publio Cornelio Escipión. Elixido por votación popular xefe do exército romano en Hispania, tralo desembarco en Tarraco (210 a C) estableceu alianzas cos indíxenas e aproveitouse da dispersión dos cartaxineses para conquistar Cartago Nova (209 a C). Derrotou a Asdrúbal en Bécula (208 a C) e conseguiu a vitoria en Ilipa (206 a C), feito que permitiu a captura de Gades e a fin do dominio cartaxinés en Hispania. Nomeado cónsul (205 a C), trasladouse a Sicilia para continuar a guerra contra os cartaxineses en África. Nomeado procónsul ao ano seguinte, aliouse co Rei Massinisa e puxo fin á Segunda Guerra Púnica trala derrota de Aníbal na Batalla de Zama (202 a C). Participou como legado na campaña contra Antíoco III de Siria e concertou un tratado de paz (190 a C) que o enfrontou cun sector do Senado. Pola súa vitoria concedéronlle o título de Africano (201 a C).

PERSOEIRO

Xeneral e político romano, fillo adoptivo de Publio Cornelio Escipión Africano. Abandonou o partido dos Escipións para unirse ao dos patricios. Participou na Terceira Guerra Púnica como tribuno militar e, tralo seu nomeamento como cónsul, dirixiu o ataque definitivo contra Cartago para destruíla (146 a C). Organizou a provincia romana do Norte de África. Elixido de novo cónsul (134 a C), foi enviado a Hispania trala desfeita do cónsul Caio Hostilio Mancino no cerco de Numancia. Cercou a cidade (134 a C-133 a C) e, despois de rendela pola fame, arrasouna e pacificou a Meseta. Á súa volta a Roma, enfrontouse cos membros do partido popular pola lei agraria e foi asasinado. Formou ao seu redor un grupo, no que se incluían Polibio e Terencio, que difundiu a cultura grega en Roma. Recibiu os apelativos de Segundo Africano, trala vitoria sobre Cartago, e Numantino, pola súa vitoria en Hispania (132 a C).

PERSOEIRO

Astrónomo e físico francés. Astrónomo no Observatorio de Bordeos (1905), foi nomeado profesor da facultade de Ciencias de Estrasburgo (1919) e director do Observatorio de París (1929). Investigou, no eido da física, as ondas infrasónicas e os campos gravitatorios, no das matemáticas, as funcións case periódicas, e, no da astronomía, a refracción atmosférica e os cometas. Ademais estudiou as condicións nas que un astronauta pode ser liberado da gravidade terrestre.

PERSOEIRO

Fotógrafo. A partir de 1977 dedicouse ao ensino da fotografía na escola de deseño Eina de Barcelona, que combinou co seu labor de fotógrafo independente. Das súas series de fotografías destacan Nosus (1985), Aquariana (1988), Barcelona, ciutat imaginada (1988), premiada en Arlés, e Trencadis. Publicou Flor de Claus (1994), con textos de Joan Brossa, e Aquariana (1994). Expuxo na Fundació Joan Miró de Barcelona, no Centro de Arte Reina Sofía de Madrid e en Londres, Nova York e Toquio. Participou na III edición da Fotobienal de Vigo (1988) e na mostra itinerante sobre a obra de Gaudí que percorreu diversas capitais europeas (2002).

PERSOEIRO

Avogado e político. Representou nas Cortes o distrito de Celanova entre 1876 e 1879. Formou parte das comisións da Carreira Administrativa do Estado, de Garantías Constitucionais, dos Catedráticos, da Reforma do Código Penal e do Ferrocarril Ourense-Tui. Foi deputado por Almansa (1879-1881) e senador representante da Sociedad Económica de Madrid (1884-1885).

PERSOEIRO

Preceptista e helenista. Doutorouse en Artes en París (1536) e en Medicina (antes de 1545) en Barcelona. Desde 1545 foi catedrático de Retórica e de Grego na Universitat de Barcelona. Renovou os métodos de ensino e introduciu no plan de estudios dúas obras de Erasmo de Rotterdam, Colloquia e Sintaxi. Editou, con finalidade pedagóxica, Gestorum romanorum epitome, de L. Florus, e os Progymnasmata, de Aftonio de Antioquía. Deixou inacabada unha nova versión latina da Retórica de Aristóteles.

PERSOEIRO

Cantante. Intérprete da copla, fixo famosos temas como Mi carro, Que viva España. Da súa discografía destacan os traballos Coraje (1988), Los peces en el río (1988), Mi carro (1988), Porompompero (1988), Rumba pa ti (1990), Cocidito madrileño (1990), 60 coplas de oro (1996) e De puerto en puerto (2000).

PERSOEIRO

Político. Protexido do príncipe de Éboli, foi nomeado por Filipe II alcaide do castelo de San Felipe e Casas Reales de Santander. En 1575 o rei nomeouno secretario de Xoán de Austria para informar dos actos e proxectos deste como gobernador de Flandres. Opúxose á princesa de Éboli e a Antonio Pérez e obtivo probas de que ambos vendían cargos públicos e segredos de Estado, polo que foi mandado asasinar polo secretario real.

FILOSOFOS

Filósofo e sociólogo. Licenciado en Dereito e Filosofía pola Universidad Complutense de Madrid, foi profesor de filosofía e metodoloxía da ciencia na UNED. A súa investigación centrouse no estudo das drogas e colaborou de forma asidua cos xornais El País e El Mundo. Entre as súas obras destacan Marcuse: utopía y razón (1969), De physis a polis: la evolución del pensamiento filosófico griego de Tales a Sócrates (1975), Historias de familia: cuatro mitos sobre el sexo y el deber (1978), Filosofía y metodología de las ciencias (1987), Historia general de las drogas (1989-1990), El libro de los venenos (1990), El espíritu de la comedia (1991), Las drogas de ayer a mañana (1994), Formación del profesorado de filosofía y de ciencias sociales (1996), La cuestión del cáñamo: una propuesta construtiva sobre el hachís y la marihuana (1997) e Caos y orden (1999).

PERSOEIRO

Eclesiástico e político. Foi cóengo de Zaragoza (1767-1789) e preceptor do futuro Fernando VII. Interveu nas negociacións que levaron á abdicación de Fernando VII (1808) e nas que o liberaron (1814). Membro do consello de Estado, perdeu pronto o favor do rei e foi desterrado.