"eo" (Contén)

Forma prefixada de orixe grega que se emprega na formación de palabras co significado de ‘sólido’.

Característica dalgunhas reaccións orgánicas que consiste no feito de que só un de cada dous estereoisómeros de partida pode conducir a un dos posibles diastereoisómeros, diferente en cada caso.

Técnica de gravación e reprodución acústica, mediante dous canais independentes de son, que intenta producir no oínte unha sensación de realidade, comparable á producida pola audición directa dunha orquestra. O son cáptano dous grupos de micrófonos, situados adecuadamente segundo a situación relativa dos instrumentos e asociados a dous amplificadores independentes. Na gravación, o disco é percorrido por unha agulla que se move a consecuencia de dous sinais -un que se grava nas paredes do suco e outro no fondo-, que forman os dous canais. Na gravación de cinta magnética ou de banda óptica cada sinal dos dous canais produce unha pista de intensidade variable. Os sinais obtidos amplifícanse separadamente e son reproducidos por grupos diferentes de altofalantes, desfasados igual ca os sinais captados polos micrófonos. A estereofonía baséase na capacidade do oído humano de distinguir a orixe dos sons, a súa dirección de procedencia e a súa distancia de produción, a causa das diferencias de intensidade...

Capacidade de recoñecer un obxecto cos ollos pechados mediante a palpación e avaliando a forma, o peso, o volume e a consistencia.

Método para representar os sólidos sobre un plano mediante proxeccións.

Relativo ou pertencente á estereografía.

Conxunto estereoscópico de fotografías ou debuxos, correctamente montados ou orientados para a visión estereoscópica.

Tipo de isomería que presentan os compostos que teñen os mesmos átomos unidos entre eles na mesma orde, pero que difiren na súa disposición espacial, é dicir, na configuración. Subdivídese en isomería óptica e isomería xeométrica. Esta diferenza de configuración, nun átomo de carbono saturado, é posible porque as súas valencias se dirixen cara aos catro vértices dun tetraedro que ten o centro ocupado polo átomo de carbono, e ten lugar cando os catro átomos ou grupo de átomos enlazados co carbono central son diferentes, xa que existen dúas maneiras posibles de distribuílos. As dúas configuracións que resultan son a imaxe especular unha da outra; os compostos resultantes denomínanse estereoisómeros. Xeralmente, na natureza existe soamente un dos posibles estereoisómeros e, moitas veces, mentres un é farmacoloxicamente activo, o outro non o é. Tamén recibe o nome de isomería estérica.

Aplícase a cada un dos compostos que presentan estereoisomería. Os estereoisómeros que son imaxe especular non susceptible de se superpoñer un ao outro denomínanse enantiómeros. Como as interaccións internas entre átomos e grupos dunha mesma molécula son as mesmas en cada un dos enantiómeros, estes compórtanse unicamente de maneira diferente fronte aos reactivos químicos quirais (asimétricos), cos que reaccionan a diferentes velocidades. Así mesmo, todas as súas propiedades físicas escalares, non disimétricas, son idénticas. En cambio, son diferentes as non escalares, como é o poder rotatorio e a dispersión óptica rotatoria. Os estereoisómeros que non son imaxe especular denomínanse diastereoisómeros. En xeral, teñen propiedades físicas e químicas diferentes, posto que ao contrario dos enantiómeros, as interaccións que teñen lugar entre os átomos ou grupo de átomos de cada un deles non son as mesmas. A diastereoisomería maniféstase nas moléculas con máis dun centro quiral,...

Conxunto de todos os tecidos de sostén dunha planta superior.

Medida das características xeométricas dos sólidos.

Relativo ou pertencente á estereometría.

Parte da química que trata da estrutura tridimensional das moléculas, é dicir, da distribución ou da posición relativa no espazo dos átomos ou grupo de átomos que as constitúen e dos efectos sobre as súas propiedades químicas. A mediados do s XIX descubriuse que cos métodos analíticos que se empregaban podíase chegar a asignar a mesma fórmula estrutural a máis dun composto. As teorías e as regras da estereoquímica concibíronse e establecéronse coas correccións necesarias para evitar estes defectos.

Relativo ou pertencente á estereoquímica.

Unidade suplementaria do Sistema Internacional que mide o ángulo sólido. O ángulo sólido total con centro nun punto é igual a 4π estereorradiáns.