"llo" (Contén)

xersei.

Denominación de orixe creada pola Orde de 26 de decembro de 1997 da Consellería de Agricultura, Gandería e Política Agroalimentaria. É unha variedade de queixo que se elabora nas comarcas de Arzúa, Chantada, Terra de Melide e A Ulloa, e nos concellos de Boqueixón, Curtis, Frades, Friol, Guntín, Mesía, Portomarín, Ordes, Oroso e Vilasantar. Presenta tanto forma cónica como lenticular cunha codia branca ou amarelenta elástica e unha pasta branda. O seu sabor é lixeiramente ácido, polo que adoita consumirse acompañado de marmelo ou mel. Elabórase con leite enteiro de vaca, pasteurizado, callado con callo animal e madurado durante máis de quince días. Durante este proceso lávase diariamente, o que lle dá o aspecto elástico á súa codia. Posúe arredor do 45% de materia graxa por peza. As súas variedades son o queixo Arzúa-Ulloa, o queixo Arzúa-Ulloa de granxa e o queixo Arzúa-Ulloa curado.

Apelido de orixe galega que trae por armas, en campo de goles, un pau de prata. Outro trae escudo cortado: 1, de goles, un carballo de sinople resaltado o tronco dun xabarín de sable pasante; 2, de ouro, cunha aguia da súa cor, acompañada de dúas cunchas de vieira de prata, unha en cada cantón do xefe.

Complexo intermareal coñecido como A Foz, situado na desembocadura do río Miñor ao S da ría de Vigo, entre os concellos de Nigrán e Baiona. As marismas están protexidas do mar mediante unha frecha litoral, a praia da Ladeira. O substrato rochoso está composto de xistos e granitos. Nas zonas centrais da marisma atópase o golfe, acompañado doutras algas verdes como a mantilla e outras do xénero Enteromorpha. As algas pardas presentes son a especie Ascophyllum nodosum e a corbela, que se localizan nos muros dos laterais do esteiro. Na fronte de colonización das areas finas e medias atópase a especie Salicornia ramosissima. Cando a duración da emersión das augas aumenta, outras plantas poden colonizar o substrato, como a especie Spartina maritima. No bordo da marisma, e en illotes elevados da zona intermareal, disponse a verdoaga marítima, mentres que nas zonas asolagadas só polas mareas vivas, e nas zonas de recheo artificial aparecen distintas especies...

Lugar da parroquia de Lucí, capital do concello de Teo.

Construción situada sobre o río Miñor entre A Ramallosa (Nigrán) e Santa Cristina da Ramallosa (Baiona). Datada no s XV, foi realizada en cantaría granítica nun estilo de transición do románico ao gótico. Ten arcos semicirculares e oxivais, perfil alombado con tallamares triangulares e dez vans. Atópase no antigo camiño da Guarda a Baiona.